پادشاه سرنگون شد

پس از آنكه فدرر 23بار پياپي به نيمه‌نهايي يك گرنداسلم راه يافت، دو هفته پيش رابين سودرلينگ سوئدي او را در يك‌چهارم نهايي اوپن فرانسه حذف كرد و حالا برديچ در ويمبلدون. خوان مارتين دل‌پوتروي آرژانتيني يكي ديگر از اعضاي اين نسل جديد است كه سال گذشته در اوپن آمريكا فدرر را در ديدار نهايي مغلوب كرد اما فدرر خود را مبارز نشان مي‌دهد و مي‌گويد: «اگر سالم باشم، با همه اين بچه‌ها مي‌توانم مقابله كنم.»

کد خبر: ۱۰۷۸۵۰

تاریخ: ۱۵ تير ۱۳۸۹ - ۲۳:۰۸

فدرر از دوشنبه براي نخستين‌بار پس از هفت سال به مكان سوم رده‌بندي سقوط مي‌كند و حالا سوال اين است كه آيا عصر اقتدارش به پايان رسيده است؟ راجر فدرر بيش از آن شوكه بود كه باورش شود چه بر سرش آمده است.

به نوشته فرهیختگان؛ به زحمت با رعايت اصول بازي جوانمردانه، خيلي كوتاه با توماس برديچ دست داد و بي‌كلام به ‌او تبريك گفت و وقتي طبق قوانين ويمبلدون بايد انتظار مي‌كشيد تا با حريف خندانش با هم زمين را ترك كنند، لحظات سختي را سپري مي‌كرد. او بايد زميني را حالا ترك مي‌كرد كه در هفت سال گذشته همواره در آنجا بازي فينال را برگزار كرده و شش بارش را برده بود. در آن لحظات سخت هم در آخرين لحظه پيش از خروج، برگشت و به سوي تماشاگران دستي تكان داد.

روزنامه «گاردين» فرداي آن روز نوشت: «هر كدام از حركاتش، يأس را فرياد مي‌زد.» فدرر 28 ساله پس از شكست به حريف اوج‌گرفته چكي‌اش در چهار ست (4-6، 6-3، 1-6 و 4-6) در كنفرانس مطبوعاتي كلاه سفيدش را كه روي آن با رنگ‌هاي طلايي مارك ويژه او حك شده، پايين پايين كشيده بود و مثل هميشه تلاش مي‌كرد حرفه‌اي و دوستانه كارش را مقابل خبرنگاران انجام دهد. اما اين ماراتن پرسش و پاسخ كه با او به چهار زبان انگليسي، فرانسوي، آلماني و سوئيسي انجام مي‌شد، برايش به طرز كم‌سابقه‌اي دشوار بود. گاهي دستانش را جلوی صورتش مي‌گرفت، گاهي نيشدار پاسخ مي‌داد و حتي از آسيب‌ديدگي مي‌ناليد.  او به نحوي سعي مي‌كرد دنبال دليل بگردد و خودش را توجيه مي‌كرد: «من نمي‌توانستم آن‌طور كه مي‌خواستم بازي كنم چون از كمر احساس ناراحتي مي‌كنم و پاي راستم هم همين طور.»

حقيقت اما اين است كه برتري او در جهان تنيس خدشه‌دار شده است، چيزي كه يك مفسر بريتانيايي را به اين نتيجه رسانده كه «برديچ تكه‌اي از روح فدرر را كند.» درواقع فدرر انگار آن سبكي‌اي را كه در لحظات سخت به نجاتش مي‌آمد از دست داده است و مدتي ا‌ست كه ديگر تنها اين رافائل نادال نيست كه براي او يك تهديد محسوب مي‌شود. فدرر در رده‌بندي جديدي كه دوشنبه منتشر مي‌شود، براي اولين‌بار پس از هفت سال به مكان سوم سقوط مي‌كند.

آغاز درخشش فدرر در تنيس سال 2003 بود، زماني كه اين سوئيسي كه آن زمان 21 ساله بود، روي «چمن مقدس» ويمبلدون اولين گرنداسلمش را برد. بين سال‌هاي 2004 تا 2007 دوران برتري او بود كه در آن از 16 گرنداسلم 11 تا را برد و در بقيه نيز در فينال باخته بود. پس از آن دوران رقابت با نادال شروع شد كه دو سال پيش جام ويمبلدون را از او قاپيد و براي اولين‌بار نفر اول جهان شد. اما پارسال كه فدرر دوباره بازگشت و ركورد پشت ركورد شكست و با قهرماني در اوپن فرانسه تاريخ نوشت؛ چون به جمع محدود بازيكناني پيوست كه توانسته‌اند هر چهار گرنداسلم را ببرند.

اما حالا يك نسل جديد ديگر احترامش براي آن «دسترسي‌ناپذير» را دارد كنار مي‌گذارد. آيا آنچه روزنامه «ديلي ميل» از آن به‌عنوان «سرنگوني تيتان» (غول در اسطوره‌شناسي يونان) ياد مي‌كند، آغاز پايان يك عصر است؟ روزنامه سوئيسي «تاگس‌آنسايگر» هم نوشته است: «آن سال‌هاي خوش گذشته‌اند.»

او فعلا مي‌خواهد با همسرش و دخترهاي دوقلوي يك‌ساله‌اش، دو هفته به سفر برود و بعد دوباره حمله كند. مثل پارسال كه آن زمان هم همه از پايان كار او مي‌گفتند اما او بازگشت ناباورانه‌اي داشت ولي وضعيت فعلي او يادآور پيت سمپراس است كه 9 سال پيش مي‌خواست برگردد و هشتمين جامش را در ويمبلدون ببرد، اما در اين راه ناكام ماند، چون در آن زمان يك جوان بااستعداد 19 ساله در يك‌هشتم نهايي بر سر راهش قرار گرفت؛ نام او راجر فدرر بود.