ای نامه که می‌روی به سویش...!

این شرح حال مختصر و مفید فدراسیونی است که رئیس و نایب رئیس‌اش ادعا می‌کنند برنامه‌های 20ساله‌ای برای فوتبال کشور تدوین کرده‌اند. همین فدراسیون، حالا نه اطلاعی از وضعیت سرمربی تیم ملی کشورش دارد و نه می‌داند او قرار است چه زمان به تهران برگردد و فقط به یک دست نوشته اکتفا می‌کند که حتی معلوم نیست از سوی چه کسی و با چه هدفی نگارش شده!

کد خبر: ۱۰۷۱۹۸

تاریخ: ۱۲ تير ۱۳۸۹ - ۱۱:۴۰

جوان؛ شگفت‌انگیزترین جمله را فریدون معینی مسئول کمیته تیم‌های ملی به زبان می‌آورد، جایی که در گفت‌و‌گو با خبرگزاری‌ها می‌گوید: «افشین قطبی یک ایمیل به ما زده و گفته که در آفریقای جنوبی است. مدیربرنامه‌هایش هم این موضوع را تأیید کرده. البته چند روز پیش نامه‌ای از یک ایرانی ناشناس به دست ما رسید که گفته بود آقای قطبی را در ورزشگاه بازی‌های جام جهانی دیده است!»

بی‌تردید، وقتی شما پسیرو را در یکی از ورزشگاه‌های دنیا می‌بینید، قلم و کاغذ برنمی‌دارید تا نامه‌ای خطاب به فدراسیون فوتبال عربستان با این مضمون بنویسید که «با سلام. . . ما مربی شما را در ورزشگاه دیده‌ایم. خیال‌تان راحت که او اینجاست!»

افشین قطبی پیش از این نیز چنین نمایش‌های ساده لوحانه‌ای را به راه‌انداخته بود. یعنی زمانی که یک به یک با ملی‌پوشان نامی (که خود آنها در محافل خصوصی این مسأله را تأیید کرده‌اند) تماس گرفت و از آنها خواست تا در مصاحبه‌های پیاپی از او حمایت کنند. البته به یاد می‌آوریم در همان مقطع زمانی، مصاحبه‌ای از پیم وربیک (سرمربی تیم ملی استرالیا) در حمایت از قطبی روی سایت حامی او قرارگرفت که هیچ وقت مشخص نشد منبع و مأخذ آن کجا بوده!

نکته تأسف بار این که در فدراسیون فوتبال، همه می‌پذیرند که سرمربی ناپدید شده تیم ملی، با یک نامه بی‌ارزش پیدا می‌شود و البته این مسأله را حتی در گفت‌و‌گو با رسانه‌ها نیز علنی می‌کنند و از آن به عنوان یک مدرک و دلیل قانع کننده نام می‌برند! آیا در چنین شرایطی که قدرت تعقل و تصمیم‌گیری مدیران فوتبال، همه را شگفت زده می‌کند، می‌توان امیدی به موفقیت در جام ملت‌های آسیا داشت؟

امروز باشگاه‌ها به زمان بندی فدراسیون فوتبال در برپایی اردوی برون مرزی تیم ملی در اروپا اعتراض دارند و فدراسیون بدون این که سندی فنی رو کند، صرفاً براساس یک لجاجت ذاتی و در غیاب سرمربی تیم ملی، برپایی این اردو را ضروری می‌داند. آیا باشگاه‌ها در این بین محق نیستند تا دلایل این سفر و البته برنامه‌های سرمربی برای آماده سازی بازیکنان را بدانند و به این درک برسند که بازیکنانی که قرار است یک سال در اختیار آنها باشند، در حساس‌ترین مقطع بدنسازی چگونه پرداخته می‌شوند!

گویی که هیچ کس پاسخگوی این فوتبال نیست! امروز بهتر می‌توان فهمید که چرا رئیس گاهی اوقات می‌خندد! به فوتبالی که مربی‌اش را با نامه‌نگاری یک ناشناس در فرسنگ‌ها دورتر پیدا می‌کند، باید هم خندید!