شایسته هفتمین رئیس شد؛

آخر هفته دموکراسی درانتخابات فدراسیون تنیس

اصلاً دموکراسی چه خاصیتی جز افزایش دردسر متقاعد کردن یک عده ورزشی برای رای دادن و رئیس فدراسیون کردن یک چهره غیرورزشی دارد؟! رئیس سازمان ورزش باید بتواند خودش رئیس فدراسیونش را منصوب کند و هر زمان اراده کرد، برکنار نماید و اصلاً یک عده رئیس هیات ورزشی و قهرمان و مربی شاخص کشور چه حقی دارند که مدیرشان را انتخاب کنند؟!

کد خبر: ۱۰۷۰۶۴

تاریخ: ۱۰ تير ۱۳۸۹ - ۱۹:۲۶

در شرایطی که فدراسیون تنیس از اوایل اردیبشهت ماه با پایان حکم شش ماهه مجید شایسته سرپرست این فدراسیون اداره می‏شد، بالاخره امور مجامع سازمان تربیت بدنی موفق به برگزاری انتخاباتی در غیاب برخی رای دهندگان و مخالفت گروهی دیگر شد که برنده آن چهره منتسب به برخی بزرگان و رئیس پیشین معاون سازمان تربیت بدنی بود که سابقه مشخصی در این رشته نداشت و این شاید آخر هفته خوبی برای دموکراسی در ورزش باشد که کم کم به همت برخی دوستان به تعطیلات بی انتها می‏رود و با حذف احتمالی انتخابات فدراسیون‏های ورزشی، برای همیشه همین میزان حق ناقص اهالی ورزش جهت انتخاب روئسای فدراسیون‏هایشان و بعضاً زدن ساز مخالف مقابل گزینه مدنظر رئیس سازمان تربیت بدنی نیز از دست برود.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ فیفا این ایام به رئیس جمهور فرانسه و نیجریه و سایر مسئولان این دو کشور اعلام می‏کند، اگر جرات دارند یک اظهارنظر دیگر در خصوص فدراسیون فوتبالشان که باید خصوصی باشد انجام دهند تا فوتبالشان به کلی تعلیق شود و آنها که می‏دانند این تهدید به چه معنی است برخلاف آنچه در ایران گذشت، یا عقب نشینی می‏کنند یا کلاً حرفایشان را تکذیب می‏نمایند و این یعنی فوتبال و البته در سطح وسیع تر ورزش باید در همه نقاط دنیا غیردولتی باشد و سیاسیون یاد بگیرند رسوم گذشتگانشان پیرامون دخالت در ورزش را برای همیشه به فراموشی بسپارند.

برخی فدراسیون‏های بین المللی دیگر نیز به این سمت در حرکتند و دیر یا زود داستان فیفا تکرار می‏شود. کمیته بین المللی المپیک که فیفا نیز یکی از فدراسییون‏های زیرمجموعه اش است، علاوه بر تاکید بر توسعه این رویه در ورزش، به صراحت در اجلاس کپنهاگ اعلام می‏کند دوره حضور سیاسیون در ورزش گذشته و باید لردها و کنت ها کم کم ورزش را ترک کنند اما انگار قرار است این اتفاق در ایران همچون ورود برخی تکنولوژی‏ها یا ایده های مثبت، چند ده سال بعد از غرب و شرق وارد کشورمان شود؛ آن هم به زور همچون ماجرای فدراسیون فوتبال خودمان!

تا آن زمان می‏توان عقبگرد هم داشت و مثلاً همین انتخابات ناقص فدراسیون‏های ورزشی که با تخلفات قانونی به جهت عدم تشکیل انجمن‏های مربیان و داوران هر رشته و موارد دیگر همراه است به کلی حذف کرد و اثر ماندگار مصطفی هاشمی طبا رئیس کارگزارانی را به سطل زباله ریخت؛ مسئله‏ای که گمانه زنی‏اش توسط تابناک صورت پذیرفت و حمید سجادی در عوض ردش تاکید کرد که این اتفاق ممکن است بیافتد و این یعنی خداحافظ خرد جمعی جامعه ورزش، سلام خرد فردی رئیس سازمان تربیت بدنی! اصلاً دموکراسی چه خاصیتی جز افزایش دردسر متقاعد کردن یک عده ورزشی برای رای دادن و رئیس فدراسیون کردن یک چهره غیرورزشی دارد؟! رئیس سازمان ورزش باید بتواند خودش رئیس فدراسیونش را منصوب کند و هر زمان اراده کرد، برکنار نماید و اصلاً یک عده رئیس هیات ورزشی و قهرمان و مربی شاخص کشور چه حقی دارند که مدیرشان را انتخاب کنند؟!

اگر چنین شود، انتخابات فدراسیون تنیس را باید یکی از واپسین آخر هفته‏های دموکراسی ورزش برشمرد. جایی که آنچنان هم بوی دموکراسی ورزشی استشمام نمی‏شد و همه با یک گزینه برای انتخاب روبرو بودند که با وجود تدابیر اندیشیده شده، بازهم 12 عضو مجمع با غیبت یا عدم رای مستقیم به مجید شایسته ترجیح دادند تا این سبک رای گیری‏ها را که در دیگر فدراسیون‏ها با چهل و اندی رای به پایان می‏رسد، با 33 در انتخابات فدراسیون تنیس خاتمه یابد و در واقع سی و سه نفر، "تک گزینه موجود" را روی برگه نوشتند و بدین شکل چهره‏ای که تنها سابقه‏اش در تنیس میزبانی دو دوره مسابقات فیوچرز کیش بوده، دوران سرپرستی اش به چهار ریاست گره خورد و ماندگار شد.

شایسته که جزو آخرین سرپرست‏های منتصب علی آبادی در 25 مردادماه سال 1388 محسوب می‏شد، قرار بود سی ام دی ماه سال 1388 در مجمع انتخاباتی در کنار علی دادگر و عباس خزایی رقابت کند اما انتخابات به تعویق افتاد و ماجرایی که در انتخابات فدراس یون کاراته به وقوع پیوست و نامی جز آنچه انتظار می‏رفت از صندوق بیرون آمد، در تنیس تکرار نشد؛ ماجرایی که می‏توانست منجر به خروج نام عباس خزایی رئیس بازنشسته فدراسیون تنیس به رئیس جدید این فدراسیون از صندوق اخذ رای شود اما در حالی که برخی اشخاص بازنشسته عنان برخی فدراسیون‏های ورزشی را برعهده گرفته اند و در همین مدت نیز مجدداً در انتخابات شرکت کرده و ابقاء شدند، عباس خزایی امکان حضور در انتخابات را به دلیل بازنشستگی پیدا نکرد!

با انصراف تک تک نفرات، در غیاب چهره‏های پرسابقه تنیس تنها رقیب باقی مانده برای شایسته که گروهی از اهالی این رشته نیز سنگش را به سینه می‏زدند علی دادگر رئیس پیشین فدراسیون کونگ فو و مدیرکل اسبق تربیت بدنی آذربايجان غربي بود اما همان اتفاقی که برای یکی از کاندیداها در انتخابات فدراسیون جودو افتاد، این بار تکرار شد و علی دادگر به اذعان خودش نه تایید صلاحیت شد و نه رد صلاحیت و اینچنین امکان شرکت در انتخابات را پیدا نکرد، حال آنکه در چنین شرایطی تا زمان وصول وضعیت صلاحیت کاندیداها توسط حراست سازمان تربیت بدنی، می‏بایست انتخابات به تعویق بیافتد اما چنین اتفاقی نیافتاد و مجید شایسته در مجمعی به میزبانی آکادمی ملی المپیک که حمید سجادی معاون پیشینش در کیش، به عنوان رئیس مجمع به نمایندگی از سعیدلو در آن حضور داشت، هفتمین رئیس بعد از انقلاب اسلامی این مجموعه پس از مجید خطیبی، غلامحسین نوریان، محمود گلشن شیرازی، سیدموسی آقایی لنکرانی، عباس خزایی و علیرضا خروشی شد.

خاک خورده‏های تنیس حالا خواه ناخواه باید با رئیس جدید کار کنند؛ رئیسی که حرف‏های فراوانی زده و باید به تک تک آنها عمل کند و از همه مهم تر اعتلای این رشته المپیکی است که ایران هنوز جایگاه آبرومندانه در آن ندارد و برای فخرفروشی در زمین‏های ماسه ای مجبور است متوسل به ارغوان رضایی شود که باب میل برخی آقایان نیست. تنیس در دوره شایسته در راستای سقوط و صعودهای مکرر از سید دو آسیا به سید سه آسیا و بالعکس، بار دیگر به سید دوم آسیا صعود کرد اما برگزیدن برخی مهره‏ها برای اداره فدراسیون یا کشاندن پای برخی چهره‏های مطرح به کمیته انضباطی و همچنین عدم موفقیت در جذب تیم‏های مطرح و صنعتی بزرگ به لیگ برتر تنیس باعث موضع گیری شدیدتر برخی خاک خورده‏های این رشته نسبت به سرپرست جدید در همین ماه‏های اخیر شد و حالا 12 رایی که در سبد شایسته نیست، این پرسش را مطرح می‏سازد که او با پشتوانه حداقلی اهالی تنیس می‏تواند، این رشته نسبتاً لوکس را به جایگاه اصلی اش برساند؟

این همان پرسشی است که هنگامه تدوین اساسنامه جدید فدراسیون‏های ورزشی و اخذ تصمیم نهایی برای فرستادن "انتخابات بازی" به تعطیلات همیشگی باید پاسخگو بود. جامعه ورزش دیگر آن جامعه دو دهه پیش نیست که هرکس با حکم انتصاب، رئیس فدراسیونی شد اهالی آن فدراسیون تابعش باشند و منتصب معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان تربیت بدنی بتواند هر آنچه اراده می‏کند، در فدراسیون متبوعش انجام دهد. اهالی ورزش کم کم فرا گرفته‏اند که می‏توان مقابل رئیس فدراسیون ایستاد و با پرداخت هزینه‏هایی در میان مدت یا بلندمدت، با پشتوانه ترین مدیران ورزشی که همراه مورد تایید اهالی یک رشته نیستند را زمین زد و این حرکت را بارها به انحاء مختلف انجام داده‏اند.

اگر همین میزان دموکراسی ناقص حاکم بر مجامع انتخابانی نیز برداشته شود و به اهالی هر رشته یک نفر را معرفی کنند و بگویند این شخص رئیس فدراسیون شماست و باید با آن کار کنید، قطعاً زمین زدن‏ها بیشتر خواهد شد و اهالی ورزش برابر نادیده گرفتنشان موضع خواهند گرفت؛ کما اینکه تا به امروز بعضاً موضع گرفته‏اند. پس باید به شعور و قدرت انتخاب جامعه ورزش احترام گذاشت و حتی راه‏های اعمال نفوذ در انتخاب را نیز بست تا انتخاب‏های مجامع فدراسیون‏ها، رنگ واقعی تر به خود بگیرد و فدراسیون‏های ورزشی همانگونه که در برنامه چهارم توسعه کشور تکلیف شده، تا انتهای سال جاری، 50 درصدشان خصوصی شود. آیا علاقه‏ای و اراده‏ای به اجرای قانون و واگذاری فدراسیون‏های ورزشی همچون استقلال و پرسپولیس به مردم و عمل به منویات رهبر معظم انقلاب پیرامون اجرای اصل 44 قانون اساسی، در صحنه ورزش وجود دارد؟