خود کارشناس پنداری!

تفریح آقای مجری در لیگ قهرمانان اروپا هم به ایراد گرفتن از اینترمیلان و مورینیو بدون کوچکترین ادله فنی خلاصه می شد و او اساسا از اینکه با بهترین تیم جام مخالفت می‌کرد به خودش می‌بالید. تردیدی نیست که اگر آرژانتین دقیقا همین بازی را با یک مربی علم گرا انجام می داد همه از تیم خوبی که او ساخته صحبت می کردند اما چون روی نیمکت این تیم مارادونا می نشیند با تحلیل از پیش طراحی شده « آرژانتین تاکتیک ندارد» مواجه می شویم.

کد خبر: ۱۰۵۹۷۰

تاریخ: ۰۲ تير ۱۳۸۹ - ۲۳:۵۷

اقبال عمومی آرژانتین را می پسندد، تیمی که تقریبا تمام علاقمندی‌های عاشقان فوتبال را در نمایش خود لحاظ می‌کند و می کوشد مخاطب را به اوج لذت برساند. در عصر نتیجه گرایی و مد شدن فوتبال حسابگرانه، دیه گو آرماندو مارادونا دقایقی پس از گل دوم آرژانتین به یونان به جایگاه هواداران تیم ملی کشورش چشم می دوزد و سرود پیروزی را همراه آنها زمزمه می کند. او زمانی از کارش لذت می برد که هلهله سکوهای آبی و سفید به گوش برسد. فلسفه « فوتبال برای مردم» همان فلسفه خاک گرفته و فراموش شده ای است که مارادونا را به اسطوره فوتبال دنیا تبدیل کرد.

به نوشته تهران امروز؛ در ساق‌های جادویی دیه گو هرگز نشانی از بازی حسابگرانه و بی‌انگیزگی دیده نمی شد و او تنها زمانی آرام می گرفت که همه چشم‌های حاضر در ورزشگاه را خیره می کرد. فلسفه مارادونا هنوز همان است که بود. «فوتبال برای مردم» حتی اگر جام نوزدهم را به چنگ نیاورد قابل احترام است و دیه گو آرماندو مارادونا را به عنوان چهره ویژه جام معرفی می کند.

نان کارشناسان فوتبال ایران در مخالفت با اقبال عمومی است. آنها با آنچه مردم می پسندند مخالفت می کنند تا ثابت کنند نگاه متفاوتی دارند و با توده همراه نیستند. مجری برنامه یک جهان، یک جام صاحب نظر بودن را در صدور نظریات شاخ دار و شنا در خلاف جهت آب می بیند. او در پایان بازی آرژانتین- یونان حرکات مارادونا را در کنار زمین خنده دار توصیف کرد تا توجه هواداران پرشمار او را به خودش جلب کند آن يكي هم که ساعتی قبل در مقام دفاع از ریموند دومنک برآمده بود، کادر فنی تیم ملی آرژانتین را زیر سوال برد تا با مخالفت محض با اقبال عمومی ثابت کند چه کارشناس برجسته ای است. نیازی به توضیح نیست که او و همکاران تئوریسینش هیچ موفقیت قابل‌اشاره‌ای در فوتبال ایران بدست نیاورده اند و هرگاه وارد عرصه عمل شدند در بهترین حالت عملکردی خنثی داشتند.

اتحادی که مارادونا در تیمش ایجاد کرده بی نظیر است و می تواند حتی در عصر حکمرانی تاکتیک‌ها و فرمول‌های پیچیده فوتبال به قهرمانی یک تیم در جام جهانی منجر شود. این اتحاد همان اتفاقی است که مربی بزرگی مثل فابیو کاپلو در انگلستان به مراتب کم ستاره تر از آرژانتین آرزویش را می کشد. زمانه قحط الرجال است، منتقد سینما از فیلم ازدواج در وقت اضافه تمجید می کند تا نظر مخالفش به چشم بیاید.