وقتی صهیونیست ها لبنان را شماتت کرده و غم فلسطینیان می خورند!

جالب تر اینکه این روزنامه صهیونیستی در ادامه دلسوز فلسطینی هایی می شود که همکیشان صهیونیستشان آنها را آواره کرده اند و می نویسد: اگر لبنان واقعا چنین نگرانی‌هایی دارد چرا اعتراضی به وضعیت سخت فلسطینیان در اردوگاه‌های پناهندگان فلسطینی در خاک این کشور نمی‌کند....یک دلیل برای رخداد تمامی این وقایع عدم وجود یک رهبر سیاسی،‌ اجتماعی و فرهنگی در خور نام فلسطین است. شش دهه پس از روز مصیبت (نکبت)، فلسطینیان حتی نتوانسته‌اند خود را به یک ملت با هویت ملی شفاف تبدیل سازند.

کد خبر: ۱۰۵۹۱۳

تاریخ: ۰۴ تير ۱۳۸۹ - ۱۷:۰۹

سرویس بین الملل ـ نزدیک به شش ماه پیش تل آویو پس از وقوع زلزله هولناک هائیتی با گسیل نیروهای امدادرسانی خود به این کشور،  مجالی برای بهبود چهره خود در جهان یافت و در شرایطی محموله‌های امدادی به هزاران کیلومتر دورتر سرازیر می‌کرد که مدت‌هاست حتی اجازه ورود مداد و دفتر هم برای کودکان غزه نمی‌دهد.

به گزارش "تابناک"، این تلاش صهیونیست ها در حالی روی داد که آنها پس از آن و در 31 می 2010 با حمله به کشتی‌های امدادرسانی به غزه نه فعال حقوق بشر را به ضرب گلوله کشتند.

"شاید در حال حاضر پس از اتفاقی که برای کشتی‌های ترک افتاد، این فرضیه قوت گرفته است که عده‌ای در نظر دارند اسراییل را بار دیگر وارد یک جنگ تازه کنند. "

جملات بالا را روزنامه صهیونیستی "هاآرتص" در قالب یادداشتی مربوط به تحولات اخیر منطقه منتشر کرده است. این روزنامه می افزاید: ریاکاری و تزویر تنها در اسراییل خلاصه نمی‌شود. این گونه به نظر می‌رسد که رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه، نیز از اسراییل درس‌هایی آموخته است!! حرکت کشتی‌های ترکیه به غزه اقدامی برای متاثر ساختن افکار عمومی در جهان به نفع ترکیه بود.

این روزنامه ادامه می دهد،  اردوغان می‌دانست که ایران و به ویژه رئیس جمهورش در موضوع فلسطین حرف نخست را زده و به موقعیت بین المللی آنها کمک بسیاری کرده است  به همین دلیل تصمیم داشت به سطحی از آن دست یابد.

اما در مقطع کنونی صحبت از یک کشتی بشردوستانه دیگر برای امدادرسانی به غزه مطرح است. و این نشانه دیگری از تحولات در این موضوع است که این بار در لبنان که به خوبی نیز از سوی رسانه‌ها پوشش داده می‌شود، برنامه ریزی شده است.

"هاآرتص" در ادامه برای انحراف موضوع و تشویش افکار عموم اضافه می کند، آیا تمامی این اقدامات و نگرانی‌های انسان‌دوستانه برای فلسطینی‌هایی است که چنین ناآرامی‌های  ایجاد می‌کنند و تنها خواهان آن هستند که در صفحات تلویزیون نشان داده شوند و سرتیتر تمامی روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها قرار گیرند.

جالب تر اینکه این روزنامه صهیونیستی در ادامه دلسوز فلسطینی هایی می شود که همکیشان صهیونیستشان آواره کرده اند و می نویسد: اگر لبنان واقعا چنین نگرانی‌هایی دارد چرا اعتراضی به وضعیت سخت فلسطینیان در اردوگاه‌های پناهندگان فلسطینی در خاک این کشور نمی‌کند. برای درک وضعیت اسف‌بار فلسطینیان در این اردوگاه‌ها تنها می‌توان به گزارش‌های منتشره سازمان عفو بین‌الملل مراجعه کرد که یک داوطلب اروپایی نیز به خوبی آن را توصیف کرده است و به سازمان‌دهندگان تازه کشتی‌های امدادی لبنان گفته است که شما فلسطینیان در غزه را دوست دارید و از فلسطینیانی که در خاک خودتان زندگی می‌کنند، متنفرید.

"هاآرتص" که در این یادداشت به شدن دچار توهم دفاع از حقوق فلسطینی ها شده است می افزاید: از سال 1948 تا کنون مردم فلسطین طعمه‌ای در دستان جامعه عرب و حکومت‌های مسلمان بوده‌اند و این مساله که فلسطینیان خود این نقش را پذیرفته‌اند وضع را بدتر هم کرده است و شاهد وضعیتی هستیم که در آن ملت فلسطین به دو بخش غزه مورد حمایت ایران و سوریه و کرانه باختری مورد حمایت مصر و عربستان سعودی تقسیم شده است. در این میان افراد خوشبینی نیز هستند که اسراییل و فلسطینیان را در تلاش برای راضی ساختن همگان می‌بینند.

یک دلیل برای رخداد تمامی این وقایع عدم وجود یک رهبر سیاسی،‌ اجتماعی و فرهنگی در خور نام فلسطین است. شش دهه پس از روز مصیبت (نکبت)، فلسطینیان حتی نتوانسته‌اند خود را به یک ملت با هویت ملی شفاف تبدیل سازند.

این روزنامه صهیونیستی در انتها می نویسد: این گونه به نظر می‌رسد که مهد یکتاپرستی کماکان طعمه‌‌ای در دستان قدرت‌های منطقه و بین‌الملل و منطقه‌ای باقی خواهد ماند که به خوبی تحت پوشش رسانه‌ها قرار دارد.

نکته قابل تامل در این یادداشت روزنامه صهیونیستی این است که در اقدامی کم سابقه صهیونیست ها تلاش کرده اند با بهره گیری از برخی مسائل در منطقه و روابط میان کشورهای عربی جنایات خود را در بوته فراموشی قرار دهند. در واقع این یادداشت خط جدید رسانه ای صهیونیست ها را نشان می دهد که تلاش دارد فشار ملت های آزاده و مسلمان به تل آویو در موضوع غزه را لوث کرده و آن را صرفاحکتی سیاسی نشان دهد.