جنگلهای ایران به سرعت ناپدید می شوند

کد خبر: ۱۰۵۲۶۸

تاریخ: ۳۰ خرداد ۱۳۸۹ - ۰۸:۴۶

نماینده سازمان بین المللی فائو در ایران گفت: ایران یکی از 70 کشور در حال توسعه جهان است که پوشش جنگلی آن کمتر از 10 درصد مساحت کل کشور است با این حال جنگلها در ایران به سرعت ناپدید می شوند.

به گزارش خبرنگار مهر، "سوینل نارولا" در همایش روز جهانی مبارزه با بیابانزایی در کویر میقان گفت: ناتوانی و نبود کارایی در سیاستهای ملی، استفاده موثر از اراضی جنگلی برای پاسخگویی به تقاضای بهره برداری از جنگل و منابع طبیعی از مهم ترین دلایلی است که منجر به تخریب سریع جنگلهای ایران شده است.

وی با اشاره به فرسایش آبی و بادی در ایران گفت: از مساحت کل ایران حدود 75 میلیون هکتار در معرض فرسایش آب و 20 میلیون هکتار در معرض فرسایش باد قرار دارد. همین امر باعث شده که پنج میلیون هکتار در معرض اشکال مختلفی از تخریب مانند ناباروی وشوری و غیره باشد.

نماینده موقت فائو به نتیجه این شرایط همراه با فقر و فقدان فرصتهای اجتماعی اشاره کرد و افزود: با گسترش فقر جمعیت روستایی وادار به بهره برداری بیش از حد از منابع طبیعی حساس خود می شود. به همین دلیل است که استفاده بیش از حد و برداشت از چوب به عنوان سوخت و محصولات غیر چوبی جنگل و قطع درختان جنگل در ایران شایع است.

نارولا یکی از چالشهای مهم جهان را پیشروی شن و بیابان دانست و گفت: این پدیده زمینهای زراعی، چراگاهها و در دسترس بودن منابع آبی را کاهش می دهد.

نارولا به چرخه غلط تخریب و گسترش بیابان زایی اشاره کرد و افزود: تغییرات آب و هوایی فشار بیشتری را روی مردم آسیب پذیر وارد می کند که همراه با فقر و ناامنی غذایی تخریب طبیعت را خواهد داشت.

این مقام سازمان ملل در ایران به نقش کلیدی ایران در تشکیل چارچوب همکاری میان کشورهای با پوشش کم جنگل اشاره کرد و گفت: هدف این است که این مسئله در دستور کار سیاسی و سیاست گذاریهای بین المللی آینده در مورد جنگل ها و مقابله با بیابان زایی دیده شود.

نماینده موقت فائو به پروژه جدید این سازمان با ایران اشاره کرد و گفت: این پروژه بر بازسازی مناظر جنگلی و زمینهای تخریب شده با توجه خاص به خاک شور و مناطق مستعد فرسایش باد متمرکز شده است.

وی درباره اهداف این پروژه گفت: هدف این پروژه احیا و بهبود تنوع زیستی، ظرفیت اراضی تخریب شده جنگلی است تا قادر به تامین محصولات و خدمات مورد انتظار برای معیشت پایدار و امنیت غذایی و مقابله با بیابانزایی باشد.