حسینیه تابناک

سوره علق با صدای عبدالباسط عبدالصمد

سورهٔ علق (به معنی خون بسته یا آویزان) نود و ششمین سورهٔ قرآن و دارای 19 آیه است. پنج آیهٔ اول سورهٔ علق، اولین آیاتی هستند که از جانب خدا بر پیامبر اسلام (ص) در غار حرا در کوه نور واقع در مکه نازل شدند. هرچند سورهٔ علق اولین سوره‌ای نیست که تمام آن بر پیامبر اسلام (ص) نازل شده باشد و سه قسمت آن در سه مرحله بر او نازل شده‌است. همچنین در قرآن از واژه علق به عنوان یکی از مراحل تکوین جنین یاد شده‌است. این سوره جزو چهار سوره‌ای است که در آن آیه سجده واجب وجود دارد. در اين سوره خداوند به پیامبر اسلام دستور قرائت و تلاوت می‌دهد و سپس از آفرینش انسان از یک قطعه خون بی‌ارزش سخن می‌گوید. از تکامل انسان، تحت لطف و کرم پروردگار، و آشنائی دادن او به علم و دانش و قلم بحث می‌کند. از انسان‌های ناسپاسی که علی‌رغم این همه موهبت و اکرام الهی راه طغیان را پیش می‌گیرند، سخن به میان می‌آورد. به مجازات دردناک کسانی که مانع هدایت مردمند، اشاره کرده و دستور به سجده و تقرب به پروردگار می‌دهد. این سوره را با قرائت عبدالباسط محمد عبدالصمد سلیم داود مشهور به عبدالباسط عبدالصمد از قاریان بزرگ قرآن اهل مصر می‌شنوید و همزمان می‌توانید روخوانی کنید.

کد خبر: ۱۰۵۲۴۸۸

تاریخ: ۰۲ تير ۱۴۰۰ - ۱۴:۰۰

{$sepehr_media_1357279_700_400}

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذِی خَلَقَ ﴿١﴾ خَلَقَ الإنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ ﴿٢﴾ اقْرَأْ وَرَبُّکَ الأکْرَمُ ﴿٣﴾ الَّذِی عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ﴿٤﴾ عَلَّمَ الإنْسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ ﴿٥﴾ کَلا إِنَّ الإنْسَانَ لَیَطْغَى ﴿٦﴾ أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى ﴿٧﴾ إِنَّ إِلَى رَبِّکَ الرُّجْعَى ﴿٨﴾ أَرَأَیْتَ الَّذِی یَنْهَى ﴿٩﴾ عَبْدًا إِذَا صَلَّى ﴿١٠﴾ أَرَأَیْتَ إِنْ کَانَ عَلَى الْهُدَى ﴿١١﴾ أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى ﴿١٢﴾ أَرَأَیْتَ إِنْ کَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿١٣﴾ أَلَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَرَى ﴿١٤﴾ کَلا لَئِنْ لَمْ یَنْتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِیَةِ ﴿١٥﴾ نَاصِیَةٍ کَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ﴿١٦﴾ فَلْیَدْعُ نَادِیَهُ ﴿١٧﴾ سَنَدْعُ الزَّبَانِیَةَ ﴿١٨﴾ کَلا لا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ﴿١٩﴾

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

بخوان به نام پروردگارت كه (جهان را) آفرید، (۱)

همان كس كه انسان را از خون بسته‏اى خلق كرد! (۲)

بخوان كه پروردگارت (از همه) بزرگوارتر است، (۳)

همان كسى كه بوسیله قلم تعلیم نمود، (۴)

و به انسان آنچه را نمى‏دانست یاد داد! (۵)

چنین نیست (كه شما مى‏پندارید) به یقین انسان طغیان مى‏كند، (6)

از اینكه خود را بى‏نیاز ببیند! (۷)

و به یقین بازگشت (همه) به سوى پروردگار تو است! (۸)

به من خبر ده آیا كسى كه نهى مى‏كند، (۹)

بنده‏اى را به هنگامى كه نماز مى‏خواند (آیا مستحق عذاب الهى نیست)؟! (۱۰)

به من خبر ده اگر این بنده به راه هدایت باشد، (۱۱)

یا مردم را به تقوا فرمان دهد (آیا نهى كردن او سزاوار است)؟! (۱۲)

به من خبر ده اگر (این طغیانگر) حق را انكار كند و به آن پشت نماید (آیا مستحق مجازات الهى نیست)؟! (۱۳)

آیا او ندانست كه خداوند (همه اعمالش را) مى‏بیند؟!(14)

چنان نیست كه او خیال مى‏كند، اگر دست از كار خود برندارد، ناصیه‏اش ( موى پیش سرش) را گرفته (و به سوى عذاب مى‏كشانیم)، (۱۵)

همان ناصیه دروغگوى خطاكار را! (۱۶)

سپس هر كه را مى‏خواهد صدا بزند (تا یاریش كند)! (۱۷)

ما هم بزودى ماموران دوزخ را صدا مى‏زنیم (تا او را به دوزخ افكنند)! (۱۸)

چنان نیست (كه آن طغیانگر مى‏پندارد); هرگز او را اطاعت مكن، و سجده نما و (به خدا) تقرب جوى! (۱۹)