حسینیه تابناک

سوره شمس با صدای عبدالباسط عبدالصمد

سوره شمس نود و یکمین سورهٔ قرآن است که در مکه نازل شده و دارای 15 آیه است. کلمه شمس در عربی به معنی خورشید است و به‌طور متعدد در قرآن به کار رفته‌است. بعد از سوره قدر (و به نقل برخی بعد از سوره حج) در سال دوم بعثت در مکه نازل شده‌است. این سوره در حقیقت سوره تهذیب نفس است. در آغاز سوره به يازده موضوع مهم از عالم خلقت و ذات پاک خداوند برای اثبات این که رستگاری در گرو تهذیب نفس است قسم یاد شده و بیشترین سوگندهای قرآن را (بطور جمعی) در خود جای داده‌است. در پایان به ذکر قوم ثمود، نمونه‌ای از اقوام گردنکش می‌پردازد که به خاطر ترک تهذیب نفس و کشتن ناقه‌ی که خداوند به عنوان معجزه پیامبرشان فرستاده بود، در شقاوت ابدی فرورفتند و خداوند آن‌ها را به مجازات شدیدی گرفتار کرد. این سوره را با قرائت عبدالباسط محمد عبدالصمد سلیم داود مشهور به عبدالباسط عبدالصمد از قاریان بزرگ قرآن اهل مصر می‌شنوید و همزمان می‌توانید روخوانی کنید.

کد خبر: ۱۰۵۲۴۷۶

تاریخ: ۳۱ خرداد ۱۴۰۰ - ۱۲:۰۰

{$sepehr_media_1357229_700_400}

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا ﴿١﴾ وَالْقَمَرِ إِذَا تَلاهَا ﴿٢﴾ وَالنَّهَارِ إِذَا جَلاهَا ﴿٣﴾ وَاللَّیْلِ إِذَا یَغْشَاهَا ﴿٤﴾ وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا ﴿٥﴾ وَالأرْضِ وَمَا طَحَاهَا ﴿٦﴾ وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا ﴿٧﴾ فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا ﴿٨﴾ قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکَّاهَا ﴿٩﴾ وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا ﴿١٠﴾ کَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا ﴿١١﴾ إِذِ انْبَعَثَ أَشْقَاهَا ﴿١٢﴾ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْیَاهَا ﴿١٣﴾ فَکَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَیْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاهَا ﴿١٤﴾ وَلا یَخَافُ عُقْبَاهَا ﴿١٥﴾

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

به خورشید و گسترش نور آن سوگند، (۱)

و به ماه هنگامى كه بعد از آن درآید، (۲)

و به روز هنگامى كه صفحه زمین را روشن سازد، (۳)

و به شب آن هنگام كه زمین را بپوشاند، (۴)

و قسم به آسمان و كسى كه آسمان را بنا كرده، (۵)

و به زمین و كسى كه آن را گسترانیده، (۶)

و قسم به جان آدمى و آن كس كه آن را (آفریده و) منظم ساخته، (۷)

سپس فجور و تقوا (شر و خیرش) را به او الهام كرده است، (۸)

كه هر كس نفس خود را پاك و تزكیه كرده، رستگار شده; (۹)

و آن كس كه نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است! (۱۰)

قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تكذیب كردند، (۱۱)

آنگاه كه شقى‏ترین آنها بپاخاست، (۱۲)

و فرستاده الهى ( صالح) به آنان گفت: «ناقه خدا ( همان شترى كه معجزه الهى بود) را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!» (۱۳)

ولى آنها او را تكذیب و ناقه را پى كردند (و به هلاكت رساندند); از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم كوبید و با خاك یكسان و صاف كرد! (۱۴)

و او هرگز از فرجام این كار ( مجازات ستمگران) بیم ندارد! (۱۵)