حسینیه تابناک؛

سوره طارق با صدای عبدالباسط عبدالصمد

سورهٔ طارق سورهٔ هشتاد و ششم قرآن، دارای 17 آیه است، و سوره‌ای مکی است. این سوره دو محور اساسی دارد: (1) معاد و رستاخیز و (2) قرآن و اهمیت آن. سوره با سوگندهایی به آسمان و طارق (ستارهٔ کوبنده شب) آغاز می‌گردد و سپس برای اثبات ممکن‌بودن وقوع معاد چنین استدلال می‌کند که خداوندی که توانسته است انسان را بیافریند، می‌تواند او را پس از مرگ نیز دوباره زنده گرداند. پس از اشاره به ویژگی‌های رستاخیز و اهمیت قرآن، کافران را به عذاب در جهان آخرت تهدید می‌کند. این سوره را با قرائت عبدالباسط محمد عبدالصمد سلیم داود مشهور به عبدالباسط عبدالصمد از قاریان بزرگ قرآن اهل مصر می‌شنوید و همزمان می‌توانید روخوانی کنید.

کد خبر: ۱۰۵۲۴۴۶

تاریخ: ۲۸ خرداد ۱۴۰۰ - ۱۴:۰۰

{$sepehr_media_1357217_700_400}

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

وَالسَّمَاءِ وَالطَّارِقِ ﴿١﴾ وَمَا أَدْرَاکَ مَا الطَّارِقُ ﴿٢﴾ النَّجْمُ الثَّاقِبُ ﴿٣﴾ إِنْ کُلُّ نَفْسٍ لَمَّا عَلَیْهَا حَافِظٌ ﴿٤﴾ فَلْیَنْظُرِ الإنْسَانُ مِمَّ خُلِقَ ﴿٥﴾ خُلِقَ مِنْ مَاءٍ دَافِقٍ ﴿٦﴾ یَخْرُجُ مِنْ بَیْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ ﴿٧﴾ إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِرٌ ﴿٨﴾ یَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ ﴿٩﴾ فَمَا لَهُ مِنْ قُوَّةٍ وَلا نَاصِرٍ ﴿١٠﴾ وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ ﴿١١﴾ وَالأرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ ﴿١٢﴾ إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ ﴿١٣﴾ وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ ﴿١٤﴾ إِنَّهُمْ یَکِیدُونَ کَیْدًا ﴿١٥﴾ وَأَکِیدُ کَیْدًا ﴿١٦﴾ فَمَهِّلِ الْکَافِرِینَ أَمْهِلْهُمْ رُوَیْدًا ﴿١٧﴾

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

سوگند به آسمان و كوبنده شب! (۱)

و تو نمى‏دانى كوبنده شب چیست! (۲)

همان ستاره درخشان و شكافنده تاریكیهاست! (۳)

(به این آیت بزرگ الهى سوگند) كه هر كس مراقب و محافظى دارد! (۴)

انسان باید بنگرد كه از چه چیز آفریده شده است! (۵)

از یك آب جهنده آفریده شده است، (۶)

آبى كه از میان پشت و سینه‏ها خارج مى‏شود! (۷)

مسلما او ( خدائى كه انسان را از چنین چیز پستى آفرید) مى‏تواند او را بازگرداند! (۸)

در آن روز كه اسرار نهان (انسان) آشكار میشود، (۹)

و براى او هیچ نیرو و یاورى نیست! (۱۰)

سوگند به آسمان پرباران، (۱۱)

و سوگند به زمین پرشكاف (كه گیاهان از آن سر برمى‏آورند)، (۱۲)

كه این (قرآن) سخنى است كه حق را از باطل جدا مى‏كند، (۱۳)

و هرگز شوخى نیست! (۱۴)

آنها پیوسته حیله مى‏كنند، (۱۵)

و من هم در برابر آنها چاره مى‏كنم! (۱۶)

حال كه چنین است كافران را (فقط) اندكى مهلت ده (تا سزاى اعمالشان را ببینند)! (۱۷)