آوازهای خون و شمشیر به روایت فاطیما بوتو

به گزارش خبرآنلاین به نقل از ایندیپندنت، در سال 1979 وقتی ذوالفقار علی بوتو، اولین رییس جمهور منتخب پاکستان در سلول های مرگ زندان راولپندی به تدریج ضعیف و نحیف می‌شد و انتظار مرگ را می‌کشید در نامه‌ای به پسرانش با حس انتقام آرزوی زندگی را در خود زنده می‌کرد. به طوری که خطاب به مرتضی و شاهنواز نوشته بود: امیدش هنوز تبدیل به یاس نشده است مگر اینکه آنها انتقامش را از قاتلانش نگیرند و در این صورت او دیگر آنها را فرزند خود محسوب نخواهد کرد.

کد خبر: ۱۰۴۱۷۵

تاریخ: ۲۴ خرداد ۱۳۸۹ - ۰۸:۲۳

«فاطیما بوتو» در کتابش آصف علی زرداری رییس جمهور کنونی پاکستان را به همدستی با قتل پدرش مرتضی و عمه اش بینظیر بوتو متهم می کند.

بعد از دستور بوتو که بیشتر شبیه عیادت پادشاه دانمارک از هملت است، چهار دهه کینه و عداوت خانواده او با دشمنانش ادامه پیدا کرده است به طوری که به خوبی می توان عمل به این وصیت را در نوشته های «فاطیما بوتو» نوه ذوالفقار پیدا کرد و ظاهر امر نشان می دهد که این مبارزه هرگز تمامی ندارد.

وی در کتابش با عنوان «آوازهای خون و شمشیر» آصف علی زرداری، رییس جمهور کنونی پاکستان را به همدستی با قتل پدرش مرتضی و عمه اش بینظیر بوتو متهم می کند.

برادران بینظیر بوتو در حالی به قتل رسیدند که سعی داشتند نام پدرشان را به عنوان موسس و رهبر حزب خلق پاکستان (PPP) احیاء کنند که در این راه علیه ضیاء، گروهی شبه نظامی تشکیل می دهند که در زمان تبعید دو برادر شاهنواز در شهر کن فرانسه در سن 26 سالگی مسموم می شود و مرتضی در اثر شلیک مامور پلیسی در بازگشت به پاکستان کشته می شود و بینظیر نیز به سرنوشتی مشابه گرفتار می شود که در سن 54 سالگی در یک حمله انتحاری کشته می‌شود.

هرچند فاطیما در بعضی از صفحات کتابش حتی از فسادهای اداری در دستگاه حکومتی عمه اش بینظیر که او را با اسم مستعار «پینکی» صدا می کرده، انتقاد و شکایت می کند و زندگی مرفه عمه در آمریکا و استفاده از ماشین و خانه دولتی در زمان تبعید را چندان موافق وصیت پدربزرگ نمی داند، می‌نویسد: این رفتار پاکستانی نیست و نمی توان با امکانات آمریکایی پاکستان را آباد کرد.

در چهار دهه گذشته خانواده بوتو همانطور که در خبرها و گزارش های رسانه های پاکستانی آورده شده است همواره با تنش ها و برخوردهای نظامی با گروهها و احزاب مخالف روبرو بوده است و در این میان در برهه ای از زمان پیروز و در زمانی طرد شده اند و همانطور که در وصیت ذوالفقار آمده بود همواره شمشیر خود را در برابر دشمنان و قاتلان  پدر صیقل داده اند و این بار نیز این مبارزه از طریق نوه آنها فاطیما بوتو ادامه داده می شود ولی این بار به جای شمشیر، سلاح قلم استفاده شده است.