ديدگاه هاشمي درباره قيام 15 خرداد

کد خبر: ۱۰۲۲۹۷

تاریخ: ۱۳ خرداد ۱۳۸۹ - ۱۴:۱۱

رييس مجمع تشخيص مصلحت نظام گفت:اگرچه نهضت روحانيت از همان روزگاري كه آيت‌الله العظمي بروجردي، به دور از التهابات سياسي مشغول احياي حوزه علميه قم و تعليم طلبه‌هاي فاضل و دانشمند بود، شروع شده و رونق مساجد، تكايا و حسينيه‌ها پس از سال‌ها تعطيلي و برگزاري برنامه‌هاي مداحي و عزاداري در روزهاي ولادت و وفيات ائمه معصوم (ع) نشانه‌هاي آن بود، اما قيام مردم در 15 خرداد 1342 و جنايات هولناك رژيم پهلوي كه در يك اقدام جنون‌آميز و ضدبشري آنان را به خاك و خون كشيده، نقطه عطف دو دوره در تاريخ معاصر ايران است.

به گزارش ايسنا، آيت‌الله هاشمي رفسنجاني در بيان ديدگاه‌هاي خود درباره قيام 15 خرداد،با بيان اين مطلب، اظهار كرد: دو دوره‌اي كه در يك سوي آن امام خميني(ره) و شاگردانش در بيانيه‌ها و سخنراني‌ها رژيم پهلوي را در حاكميت، دور از شأن ملتي با سوابق درخشان در تمدن و فرهنگ مي‌دانستد و در سوي ديگر آن مردم در وراي تبليغات گمراه‌كننده داخلي و خارجي، پي به ماهيت بي هويت! رژيم مي‌بردند.

از آن پس بود كه چرخ تاريخ در ايران بر چرخه بيداري افكار عمومي به ويژه جوانان مي‌چرخيد و اگرچه رژيم فكر مي‌كرد، با سركوب و تقويت ساواك و امنيتي كردن كشور زهرچشمي كه گرفت، تسمه از گرده مردم كشيده اما به تدريج آتش زير خاكستر خشم مردم با روشنگري روحانيت و جمعي از دانشگاهيان مؤمن و فرهيخته در 15 سال تبعيد امام(ره) همچنان زنده ماند و داغ‌تر شد و سرانجام در زمستان سرد سال 1357 شعله كشيد.

15 خرداد 1342 ورقي را در تاريخ معاصر ايران گشود كه پس از آن هرچه كه روزگار مي‌گذشت، در كنار خطوط سياه عمر ظلماني رژيم سابق، رگه‌هايي از نور و اميد به چشم مي‌خورد و هرچه كه زمان گذشت، آن نور وسيع‌تر و وسيع‌تر مي‌شد تا سرانجام آيه «ان الباطل كان ذهوقا» در 6 دي ماه 1357 كه «ذهق الباطل» و در 12 بهمن 1357 كه «جاء الحق» بود، مصداق عيني يافت.

شهداي 15 خرداد، مخصوصاً كشاورزان كفن پوش پيشوا و ورامين كه صداي آه و ناله‌هاي باور نكردني زندانيان سياسي سياه‌چالهاي رژيم پهلوي را به گوش همه مردم در اقصي نقاط كشور رساندند، سرچشمه‌هاي زلال و جاري خون‌هايي بودند كه قساوت «منشي‌هاي رژيم در درياي حضور مردم انجام مي‌داد و وقتي آن قيام با قيام 17 شهريور در ميدان ژاله تهران پيوند خورد، تارهاي عنكبوتي و اختاپوس‌گونه پايه‌هاي سست حكومت پهلوي را كه با نقشه‌هاي پيچيده نظام‌هاي سرمايه‌داري و كمونيستي و تحت عناوين غرب و شرق پي‌ريزي شده بود، از هم گسست.

مظلوميت قبور شهداي 15 خرداد در شرق تهران، تابلويي گويا از ظلم رژيمي است كه در ادعاي مردم‌داري سرآمد همه حكومت‌هاي ديكتاتوري بود. حكومتي كه در نگاه قدرت‌هاي خارجي روزبه روز فربه تر مي‌شد و عنوان «ژاندارمري» منطقه را يدك مي‌كشيد، اما همزمان به خاطر حضور مستشاران و تصميم گيران آمريكايي در ساواك، ارتش، نفت، سازمان برنامه و بودجه و ديگر نهادها و ارگان ها، در نگاه مردم نحيف و نحيف‌تر مي‌شد تا رسيد به رزوگاري كه چاره‌اي جز محو شدن نداشت.

بايد ياد شهداي آن روز را كه خونشان مشعل مبارزه را روشن و نور آن را در سراسر كشور پراكنده كرد، گرامي بداريم و براي روح بلندشان درود فرستيم كه «السابقون السابقون» راهي بودند كه امروزه در معادلات سياسي، اجتماعي، فرهنگي، تاريخي و جغرافيايي دنيا با عنوان «جمهوري اسلامي ايران» شناخته مي‌شود. باشد كه ما نيز ميراث‌داران واقعي و شايسته‌اي براي آن مجاهدت‌ها و رشادت‌هاي بي‌نظير در تاريخ ايران باشيم و به قول امام راحل(ره) نگذاريم اين انقلاب به دست نااهلان بيفتد. انشاءالله.