تصویر یکی مونده به آخر خیلی زیبا بود و البته روی من یکی که خیلی تاثیر گذاشت... امیدوارم این تصویر اندکی ما رو به خودمون و اعمالمون بیاره... تاریکی و سیاهی قبر... وای که چقدر درد آوره برای ما... خوش به حال اونایی که فشار قبر رو حس نمی کنن... 
هر چند وقت در ميان كه براي درس از حرم حضرت معصومه عبور مي كنم عمدا مي روم سر قبر مرحومه پروين اعتصاميتا يك بار ديگر شعري را كه براي سنگ قبر خود سروده بخوانم ؛ خداي بيامرزدش با اين كلام حقي كه گفته :اینکه خاک سیهش بالین است اختر چرخ ادب پروین است
گر چه جز تلخی از ایام ندید هر چه خواهی سخنش شیرین است
صاحب آنهمه گفتار امروز سائل فاتحه و یاسین است
دوستان به که ز وی یاد کنند دل بی دوست دلی غمگین است
خاک در دیده بسی جان فرساست سنگ بر سینه بسی سنگین است
بیند این بستر و عبرت گیرد هر که را چشم حقیقت بین است
هر که باشی و زهر جا برسی آخرین منزل هستی این است
آدمی هر چه توانگر باشد چو بدین نقطه رسد مسکین است
اندر آنجا که قضا حمله کند چاره تسلیم و ادب تمکین است
زادن و کشتن و پنهان کردن دهر را رسم و ره دیرین است
خرم آن کس که در این محنتگاه خاطری را سبب تسکین است
هر وقت براي دفن كسي به بهشت زهرا رفتيم، ته دلمان خوشحال بوديم كه آن خاك و آن قبر را ترك مي كنيم و باز به خيابان و شهر و خانه بر ميگرديم و لب و زبانمان مزه آب و غذا را دوباره ميچشد و باز هم زندگي از سر گرفته ميشود. مي توان تلويزيون ديد، به گردش رفت، براي خود خريد كرد، شب خوابيد و صبح بيدار شد. اما از اين حقيقت نمي توان فرار كرد كه روزي ميآيد كه اين خاك را ميبينيم و لمس ميكنيم اما زماني كه ديگران آنجا را ترك ميكنند، براي ما ديگر برگشتي در كار نيست. بعضي ها هم فقط غر ميزنند.عزيزم اگر از اين عكس ها چيزي نميفهمي مشكل شماست نه خبر. خوش هوای سالمی دارد دیار نیستیساکنانش جمله یکتا پیرهن خوابیده اند
مصطفی فرمود دنیا ساعتی است !