اگر پانصد نفر هم باشند و از وثيقه‌هاي هر كدامشان يكصد ميليون تومان نقد شود جمعاً‌ ميشود پنجاه ميليارد تومان. يعني در نهايت سخت گيري و جديت حداكثر پنجاه ميليارد تومان نقد ميشود كه كمتر از دو درصد بودجه ساليانه وزارتين علوم و بهداشت است. اين كار خيلي عاقلانه نيست. من الان فردي را ميشناسم كه اعلام آمادگي كرده كه به ايران برگردد و نامه هم نوشته و يك دانشگاه شهرستاني هم مايل به جذب وي هست ولي وزارت علوم قبول نكرده و به بهانه اين كه حالا ديگر دير شده است ميخواهند وثيقه‌ي سي و پنج ميليون توماني او را به اجرا بگذارند. طرف اگر بخواهد اين مبلغ را ميتواند طي يك فقره چك بپردازد و در همان اروپا بماند و اين دولت ايران و مردم ايران هستند كه در اين بازي ضرر ميكنند. اين ضد حال را نبايد به افراد فوق زد. درست است كه در اجراي تعهداتشان تاخير دارند ولي الان اگر ده سال تاخير دارند ده سال هم تجربه و تخصص بيشتري دارند. كسي به اين نكته توجه كرده است يا نه؟ شما الان براي اين كه يك كنفرانس بين المللي برگزار كنيد و دو سه نفر مثل بعضي از همين آقايان بيايند سخنراني كنند بالاي صد ميليون تومان هزينه ميكنيد. خوب اينها را هم ببينيد. به نظر من رفتار وزارت علوم در برخورد با متخصصين و تحصيل كردگان خيلي منطقي و مودبانه نيست و ضمن اين كه ضد حال ميزند فرصت هاي خودش را هم از دست ميدهد. مگر شما آلترناتيوهاي ديگري هم داريد؟
بگذارم و بگذرم. اين آقاياني كه الان در وزارت علوم تصميم ميگيرند و اين كارها را ميكنند عمدتاً‌فارغ التحصيل ايران هستند و حس و حال كسي كه ده دوازده سال در انگليس زندگي كرده و درس خوانده را نميفهمند و فكر ميكنند با اين برخوردهاي چكشي خواهند توانست به چيزي برسند.

ایرانی با غیرت هیچ وقت وطن فروش نیست ، اونهایی که فعلا نیامدند برمی گردند و برای کشور خدمت می کنند و ایران را دوست دارند