خب معلوم وقتی بعد کلی درس خوندن 2ساله بیکارم بایدم به تنبلی عادت کنم. کار کردن انگیزه میخواد که تو این مملکت هر چه بیشتر کار کنی کمتر نتیجه میگیری

ضمن تاييد كلي نظر اين عضو محترم شوراي عالي انقلاب فرهنگي، با اين بخش سخن ايشان كاملا مخالم كه درس خواندن براي فرار از كار نكردن است زيرا اتفاقا درست درس خواندن سخت ترين كارها است كه از تنبلها برنمي آيد.

نميدانم ما كي مي خواهيم دست از تملق برداريم حتي اگر قرار باشد واقعيت را عكس بيان كنيم

اين كه ما چي هستيم مهم نيس بلكه بايد تلاش كنيم كه چه شويم.حرف هاي رهبر عزيز را بايد در فيلم ها و كتاب ها به نمايش گذاشت تا فرهنگ سازي شود.چرا ناراحت ميشيم وقتي نقدمون مي كنن؟!كره اي ها رو ببينين كه چقد كار مي كنن و اگه حتي اينجوري هم نباشن تو فيلماشون انقد نشون ميدن كه مردم ياد بگيرن.

بین التعطیلین و فقط کارمندان دولت دارند نه ما که در بخش خصوصی کار می کنیم حتی برای یک روز مرخصی قانونی در ماه هم باید اخم و تخم مدیر عامل و معاون و........... را به جون بخریم

خانه از پای بست ویران است و در این خصوص باید همت و فرهنگ سازی شود و از تملق و دروغ دوری جست

بهتر است بجای تکرار مشکلاتی که همه می دانیم به فکر راه حل باشیم

داداش انگیزه نیست، کار نیست، حقوقا خیلی کمه و . . .

مرتون یکی از جامعه شناسان مطرح امریکاست. تحقیقی انجام داده بود بر روی دو گروه از نظامی های امریکایی، دژبان ارتش و نیروی هوایی. مسئله این بود که با وجود پاداشها و ترفیع های بیشتری که در نیروی هوایی وجود داشت، اما کادر نظامی این بخش احساس نارضایتی بیشتری می کردند. در بررسی متوجه شدن علت این نارضایتی این است که این پاداش ها و ترفیع ها بی حساب و کتاب و بدون در نظر گرفتن لیاقت اشخاص تقسیم می شود. بیشتر نطامی های نیروی هوایی بر خلاف دژبانی کسانی را می شناختند که با شایستگی کمتر جایگاه بالاتری را به خود اختصاص داده اند. این تحقیق به صورت بندی نظریه محرومیت نسبی منجر شد.
حالا با نگاهی کوتاه به وضع جامعه خودمون از پس این عینک نظری به گمان من، توضیح تنبلی اجتماعی ایرانی ها چندان دشوار نیست. من یک جوانی همسن و سال خودم را سراغ دارم که هر چند مثل من در یکی از بهترین دانشگاههای این کشور درس خونده اما فرقش با من اینکه، به دلایلی ـ نه حرفه ای و یا تخصصی ـ بعد از فارغ التحصیل شدن -آن هم با کلی اما و اگر- بلافاصله مدیرعامل یکی از بزرگترین شرکتها شد و در حال حاضر بعد از برکناری سمت مهمی را در یکی از مهمترین مراکز کشور دارد. من شاید کمی تنبل باشم، اما واقعا شنیدن و دیدن این مطالب خستگی ام را مضاعف می کنه و تنبلی ام را بیشتر.

از نظرمن که در اروپا ساکن هستم واقعا درست است و ریشه واقعی مشکلات ایران در کم ارزش بودن کار است و برای ما جا افتاره که فقط آدمهای با شان اجتماعی پائین باید کار کنند.