خیلی ها چنین هستند . مثلا آقای حیاتی مجری مشهور خبر عمو قناد و قس علیهذا. ول کن نیستند.

جانا سخن از زبان ما می گوئی
بسیاری از اساتید هستند که دانشگاه شغل دوم یا حتی سوم آنها است.
با حقوق ماهی 10 میلیونی آنها میتوان حداقل 2 یا 3 استاد جوان و با انگیزه را استخدام و آنها را بازنشست کرد و از دانش و تجربیات آنها نیز در قالب حق التدریس یا مشاوره رساله یا نوشتن مقاله و کتاب یا طرح های تحقیقاتی استفاده کرد.
اما امان از حرص و طمع و میل سیری ناپذیر انسانی

اگر دانش آموخته سهمیه ای هیچوقت نیکار نمیماند

حقش بیکاری است چون به فسیلهای اداری سازمانی بی احترامی میکنه.

واقعا درست میگه فارغ از همه مشکلات بیکاری، یه عده استاد باتجربه بخاطر حرص مال و ثروت حاضر نیستند این تجربه رو به جوان بیکاری بدن که چندسال دیگه آینده ی مالی و شغلی مناسبی داشته باشه،،،

اساتید دانشگاه باید به جای رقابت بر سر مقاله هایی که هیچ دردی از کشور را درمان نمی کند و ارتقا به مراتب بالاتر، به تولید علم مولد ثروت بپردازند و دین خود را به جامعه از این طریق بپردازند و نه اینکه فقط و فقط درس بدهند و ورقه صحیح کرده و به دنبال Impact Factor مجلات باشند

ملت ايران از تنبلي و نيز عدم خلاقيت دنبال تحصيلات عاليه ميرود

بدون دلیل چرا سن بازنسستگی استاد را هفتاد سال نموده اند این امر سبب شده افراد مست و بی رمق بنام استاد بر مسند بماند و جوانهای بیکار بمانند .من با نظر این جوان دکتر و بیکار موافق ام باید قوانین قبلی که سن باز نشستگی استاد ۶۵ سال یا سابقه کاری ۴۰ سال هر کدام زود است موافق هستم یک استا

شما اگر این وقت را برای پزشکی گذاشته بودی الان از کارانه های نجومی لذت می بردی.
پزشکی و تربیت بدنی ذاتا خیلی با هم فرق ندارند هر دو باید فقط بتونی خیلی خوب حفظ کنی.

سلام.
کسی که در دوره ارشد و دکتری یک رشنه ای تحصیل می کند یعنی دنبال پژوهش در این رشته است و به تبع بعد از فراغت از تحصیل باید در حوزه های مرتبط پژوهشی استخدام شود. در اکثر رشته ها هم به جز هیئت علمی دانشگاهی هیچ نهاد معتبری برای امر پژوهش وجود ندارد.
بنابراین کسانی که می گویند این برادر که عمر خودش را برای پژوهش در بهترین دانشگاه کشور گذاشته و 14 مقاله عملی پژوهشی دارد ، بیاید و کار دیگری انجام دهد حرفشان درست نیست. عدم استفاده از چنین کسانی که برخلاف خیلی ها عمرشان را در درس خواندن و پژوهش واقعی گذرانده اند خیانت به مملکت و از بین بردن استعدادها است.