ناشناس
| 
۲۱:۴۸ - ۱۳۸۸/۰۹/۰۱
پاسخ
بيچاره خانواده هاي خلبانان و كروي پروازي ايران كه فكر كنم همه شان از شدت اضطرب و ترس تا حالا بيمار رواني شده باشند. ان ها صبح هر روز افراد خانواده شان سلاخ خانه مي روند ، كه اسمش را گذاشته ايم فرودگاه. تابناک به نظر من باید یک بخش جدا مثل ورزش برای حوادث هوایی در ایران بگذاره . ماشاالله اخبارش زیاد شده و ... اینقدر نوشتیم و گفتیم اما کو گوش شنوا. آقایان مسئولان مملکتی چشمهایشان را باز کنند و ببیند که کشور های کوچک حاشیه خلیج فارس چگونه فرصتهای توسعه صنعت حمل و نقل این منطقه را نصیب خود کرده اند. اهمیت انرژی هسته ای در برابر اهمیت صنعت حمل و نقل کشور به مانند سر سوزن است در برابر کره زمین. اما حیف کو گوش شنوا. کو چشم بینا. سازمان هواپیمایی کشوری که با نظارتش باید از ایمنی صنعت هواپیمایی در سطح کشور اطمینان حاصل کند تبدیل شده است به یک بنگاه سیاسی امنیتی. تخصص در آن هیچ جایگاهی ندارد. هر روز یک رییس برای آن انتخاب میشود. و البته این رییس حتما باید از هفت خوان وزارت اطلاعات و دیگر نهاد های امنیتی گذشته باشد. تا این رییس جدید کار را یاد بگیرد و بخواهد برنامه های خود را اجرا کند، یک سانحه و یک تعویض دیگر. آنوقت انتظار دارید این صنعت به کجا برسد اقا از اون حرفا زديد ها تمام هواپيماهاي نو فقط براي مسئولين و خانوادهاي آنها ميباشد !!! من ساکن شهرکرد هستم و چندین بار هم سوار این هواپیما شدم من از همین جا به شما می گویم روزی این هواپیما سقوط خوهد کرد و امیدوارم در آن روز کسی سوار این هواپیما نباشد