باید قبول کنیم بخش مهمی از مقبولیت سریالهای اینچنینی بازیگران زن یا داستانهای پر تنش عشقی در کنار داستان اصلی است. کاری که نمی توان در نمونه های داخلی دنبال آن رفت. در عین حال مسایل فنی و سرمایه گذاری در این بخش هم بسیار مهم است.نمونه خوب ایرانی سریال امام علی است که هم از لحاظ فنی و سرمایه گذاری بالا بود (و هم قطام را داشت). در مورد داستانهای اساطیری هم می بایست متولیان تقسیم بیت المال در صدا و سیما عنایت فرمایند. نقطه اشتراک تمام سریالهای ایرانی غم و غصه و بی پولی و کلاً بدبختی است برای همین ملت رغبتی به دیدن ندارند چون به حد کافی در طول زندگی روزمره خودشون با انواع بدبختی دست و پنجه نرم می کنند. سلام : به درستی تشخیص داده اید که روح ایرانی با اسطوره و داستانهای تاریخی و دیرین میانه خوبی دارد و دیدیم که سریال امام علی (ع) را بینندگان بسیار بود یا هزار دستان و یا امیر کبیر.باشد که تهیه کنندگان سیما به تاریخ قطور باستانی بدون تعصب در باور و اعتقاد و با پرهیز از مجیز گوئی امروزه برای بقاء پست و نان روی آورند و سریال رستم و سهراب - سیاووش - رستم و اسفندیار - پوریای ولی - و.. را در آینده داشته باشیم.
باید از تاجیک ها تشکر کنیم که فیلم "بوعلی سینا" را سال ها پیش با کیفیتی به مراتب بالاتر و حماسی تر از نمونه ایرانی آن ساختند. می گویند تاجیک ها در قبل از انقلاب (زمانی که اوج ادعای باستان گرایانه ایرانی ها بود!) فیلم و تئاتر "رستم و سهراب" را هم ساخته اند. آن ها ایرانی ترند یا ما؟ كاشكي سران حكومتي ما فرصت داشتند تا اين سريال هاي را ببينند و بفهمند راز محبوبيت يك كارگزار حكومتي در چيست ما از حضرت علي (ع) كه عرضه نداريم كه الگو بگيريم و بخاطر يك خلخال كه از پاي يك زن يهودي در ذمه اش تقريبا" مرگ از خدا آرزو ميكند را بسازيم لااقل از انديشمندان كره اي ياد بگيريم كه براي آزار نرسيدن به مردم خود از همه چيزش مي گذرد از همه چيزش !!! یک نکته مهم در سریال های کره ای این است که هیچکدام از طرفین منازعه با یکبار شکست از میدان بدر نمی روند بلکه با انگیزه بیشتری برای پیروزی تلاش می کنند.یک سریال ایرانی فقط با یک مرحله تلاش و شکست ضد قهرمان ذر پایان ظرفیت داستان پردازی اش به پایان می رسد.نتیجه ای که از همان اول قابل پیش بینی است! البته این نوع نگاه برنده -بازنده به زندگی ریشه در فرهنگ ما دارد که هر کدام می خواهیم فقط خودمان برنده باشیم و طرف مقابل سهمی از برنده شدن نداشته باشد یا حداقل هردو بازنده باشیم! آقای پروفسوری که ادعا کرده باید زن و داستانهای پر تنش! عشقی همراه کار بشه (و به سریال امام علی و قطام که اتفاقا نقطه ضعف سریال امام علی هم پرداخت افراطی به کاراکتر قطام بوده است اشاره کرده) معنی سینما و تلویزیون را درست ادا نکرده! اصل یک سریال فیلم نامه، کارگردانی و بازیگری است، نه ولوم زن سریال را بالا و پایین بردن. از کارگردانان، تهیه کنندگان و نویسندگانی که صرف رابطه (100 درصد رابطه!) سرقفلی سریالهای تلویزیونی را می گیرند، تنها 40 سرباز و امام حسن و یوسف پیامبر بر می آید و نه بیشتر. میرباقری اگر موفق بود به خاطر رعایت اصول نگارش، کارگردانی و بازی گرفتن از هنرپیشه بوده است نه به خاطر قطام قاطی کردن. (میرباقری کارگردانی بوده که به طور کلاسیک و پله پله رشد کرد. و تمریناتش را خارج صدا و سیما کرد نه اینکه صدا و سیما را تخته پرش به سینما کند.) بهترین هنرپیشه ها هم بروند زیر دست کارگردان نابلد، ضایع می شوند.کلید 150 تله فیلم در سیما فیلم زده شده است. که 150 تای آن روی هم به اندازه یک فیلم سینمایی ایرانی کار هنری و مخاطب ندارد. شاهد آنهم اینکه هیچ یک از خوانندگان تابناک نمی تواند نام 3 تله فیلم را که در سال 88 دیده بر زبان بیاورد اما نام 10 فیلم سینمایی یکسال گذشته را به راحتی از حفظ هستند. این در حالی است که هر تله فیلم دقیه ای از 1 تا 2 میلیون برآورد می گیرد. 100 تا 200 میلیون تومان! به اندازه یک سوم تا نصف یک فیلم سینمایی. اما چه به لحاظ کارگردانی، چه داستان، چه بازی، .... یک دهم یک فیلم سینمایی هم نمی ارزد. این هم از شاهکارهای مدیران صدا و سیما و برنامه ریزی های موسوم به افق رسانه است.
بزرگان و شخصیت های اساطیری و تاریخ پرافتخار خودمان را کمرنگ و کمرنگ تر میکنیم و نامشان را از کتب فرزندانمان حذف مکنیم تا بلکه هر چه بیشتر آنها را از ملیت بسوی تدین هدایت کنیم غافل از آنکه تنها اثرش تهی کردنشان از هویت است که نتیجه آن گرایش به جومونگیسم است.خواه پند گیر خواه .....