در شهر wuppertal در آلمان که خط مونوریل آن سابقه دیرینه و آزمایشی دارد صرفاً بعلت سابقه از آن استفاده می شود و بهره بردار معتقد است که توجیه اقتصادی ندارد. از این رو خط های بعدی زیر زمینی کار شده است. لازم به یادآوری است که آن خط بر روی رودخانه قرار دارد و جنبه توریستی زیادی دارد. در آلمان با وجود تجربه مونوریل، ساخت آن انگشت شمار (دو مورد) و محدود (فاصله 4 کیلومتر) است . در درآوردن هزینه ها باید مواردی چون "آلودگی صوتی" ، "آلودگی دید" ، "کم شدن سطح معابر جهت پایه های متعدد، آنهم در تهران شلوغ"، "حفظ ونگهداری" و نظیر اینهارا لحاظ کنیم و بر مسافرین که جابجا میشوند سرشکن کنیم. در ضمن قیاس 30 سال کامل نیست. آمار ندارم ولی تصور دارم در 10 سال اول 1کیلومتر 10 سال دوم 9 کیلومتر ودر 10سال سوم 20 کیلومتر ساخته شده باشد آنهم مسیرهائی چون پل رومی. با روند فعلی وباتجربه بدست آمده می توان در 10سال چهارم 30 کیلومتر را به 70 یا 80 کیلومتر رساند. و خلاصه اینکه خدا و خدمت کردن انحصاری نیست. تمام خادمین به این مرز و بوم موفق باشند. معایب منوریل: 1- یخزدگی و برف زمستان 2- گرمای شدید تابستان 3- سرو صدای زیاد 4-تصویر نا زیبا 5- معرض تردد زمینی 6- مشرف به منازل شخصی 7- هزینه بالای تملک زمین و ... مواردی است که به مدرک مهندسی نیاز ندارد. شبکه مترو مناسب ترین وسیله برای تردد داخل شهری است ،با انتخاب مسیر های مستقیم زیرزمینی گاهی طول مسیر دو ایستگاه میتواند کمتر از نصف مونوریل باشد ، تازه در شهری مثل تهران همین جوری هم دلگیر و خفه کننده است ،بیش از این به آلوده کردن مناظر شهر کمک نکنید.
البته پیشنهاد مونوریل برای مسیرهای حاشیه ای خوب است ولی با عنایت به محدودیت های اعتباری دولت و شهرداری به نظر می رسد ایجاد یک شبکه متروی حداقلی در اولویت قرار داشته باشد .