روسیه جیبشو پرکرد ، حالا نوبت ترکیه است، بیچاره مردم ما

مرگ بر روسيه و وطن فروشان بي غيرت داخلي .

چرا عده ای ازانتقاد آقای احمدی نژاد ناراحت میشوند و حرفهای بچه گانه میزنند . تا زمانیکه ما شخص پرست هسیم ایران ازین بهتر نخواهد شد . تا ایراد افراد گفته نشود جامعه اصلاح نمیشود چون چاپلوسان اطراف مسئولین باعث همه عقب ماندگیهای کشور هستند. امیوارم آقای احمدی نژاد با درایت و تفکر بیشتر عمل کنند .

کو گوش شنوا آنچه البته بجایی نرسد فریاد است

دورود بر ایرانی

ننتیجه مذاکرات کنونی پرونده هسته ای ایران با شش قدرت جهانی در مرحله حساسی قرار گرفته است. که اگر از بحث های انحرافی تکنیکی مانند عدم تضمین ارسال سوخت در عوض ارسال مواد اورانیوم غنی شده از جانب ایران که بر متن اصلی مذاکرات سایه افکنده بگذریم باید توجه و ارزیابی دقیق از شرایط کنونی داشته باشیم و اگر حاصل مذاکرات کنونی حتی علیرغم هر توافقی در تناسب با شرایط حاضر نباشد بی شک نتیجه آن به سود منافع ملی و حل ریشه ای اصلی ترین مشکلات کشور در دراز مدت نخواهد بود. این اولین بار نبوده است که نمایندگان دو کشور آمریکا و ایران بر سر یک میز مذاکره به گفتگو نشسته اند و اگر حافظه مان یاری دهد بیاد خواهیم آورد که همین نماینده کنونی آمریکا آقای برنز در آخرین مذاکرات هسته ای در زمان بوش هم حضور داشته است. ما در رابطه با افغانستان و عراق هم مذاکرات علنی با نمایندگان آمریکا داشته ایم و حتی به توافقاتی هم در هر کدام از این مباحث در چهارچوب منافع دو کشور دست یافته ایم ولی هیچگاه این مذاکرات تامین کننده منافع بلند مدت و جامع ما نبوده است و اگر ساده تر بخواهیم بگویم بیشترین سود از این مذاکرات نصیب آمریکایی ها گردیده است. استدال بسیار شفاف و تجربی و بدون دخول ذره ای تراوشات ذهنی می باشد. چرا که تمامی این مذاکرات هیچگاه منجر به عادی سازی روابط بین دو کشور ایران و آمریکا نگردید و علیرغم رسیدن به این توافقات موضع ای و نقطه ای، هیچگاه مانع از فشار های اقتصادی و سیاسی آمریکا نگردیده است. سی سال است که ما اینگونه با آمریکایی ها در تعامل بوده ایم و اکنون دوباره آزموده را به تجربه گذاشته ایم. اگر به هر کدام از این موضوعات عمیق و ریشه ای توجه کنیم خواهیم دید که محصول سیاست های اشتباه آمریکا در این موضوعات و نیازمندی به کمک و مساعدت ایران برای خروج از این مشکلات عامل و ضرورت این مذاکرات موضع ای بوده است پس نتیجه منطقی آن هم این می باشد که بیشترین سود نصیب آمریکایی ها گردیده است و آنها را تا حدودی از بن بست سیاست های اشتباه و نادرست شان فارغ نموده و هر چند که فرصت و دستاورد های زیادی هم برای ایران داشته است. در تحلیل نهایی از آنجا که هیچ کدام از این موارد و مذاکرات علیرغم کمک و مساعدت ایران بر اساس منافع اش منجر به ایجاد چنین دیدگاهی در میان سیاست مداران آمریکایی نگردیده است که امکان تغییر سیاست خصمانه دو کشور به همکاری مشترک بر اساس منافع هر دو کشور و ملت نه تنها امکان پذیر بلکه ضروری می باشد. پس لازمه این درک و نگاه نو به روابط بیش از هر مذاکره دیگر نیازمند عادی سازی روابط و مذاکرات بر اساس تمامی اختلافات موجود بین دو کشور و تشخیص نقاط افتراق و اشتراک و تلاش و کوشش برای خروج از نقاط فتراق بر اساس منافع ملی دو کشور توام با بصیرت و انعطاف ضروری می باشد.

افسوس که درس نگرفتیم.