متاسفانه در کشورهائی مثل ما که مردم دغدغه نان شب دارند و هنوز اولین نیاز آنان در هرم ابراهام مازلو برطرف نشده مسلما مردم به علومی روی میآورند که اولین نیازهای آنها برطرف کند یعنی نیازهی جسم بنابراین در قدم اول مثلا به طرف لوم پزشکی میروند تا روانشناسی یا به طرف جانور شناسی (علوم دامی) یا گیاه شناسی(علوم کشاورزی) میروند تا انسانشناسی یا جامعه شناسی و قص علیهذه

مشکل اصلی علوم انسانی در ایران اسلامی بودن یا نبودن آن نیست بلکه مشکل اساسی عدم تولید در علوم انسانی است. با یک بررسی ساده میتوان دید که واقعا چند نظریه جدید در باب علوم اسلامی در مثلا پنجاه سال اخیر در ایران تولید شده است. حال آنکه در علوم دیگر پیشرفت و تولید زیاد بوده است. متاسفانه از همان پنجاه سال پیش ترجمه در ایران سرعت گرفت که گرچه شرط لازم برای پیشرفت در علوم انسانی است ولی شرط کافی نیست. یعنی ما پس از پنجاه سال هنوز هم ترچمه میکنیم و ای کاش ایده ها و مبانی اصلی را ترجمه میکردیم. بیشتر به ترجمه کارهای درجه دو و سه میپردازیم. در واقع نبود یک متدولوژی اساسی در مطالعات علوم انسانی مشکل اصلی این قلمرو است. متدولوژی که از آغاز مطالعه تا پایان ارایه نظریه را شامل شود. این متدولوژی است که در غرب از آن بهره میگیرند اگر اقایان نگویند این متدولوژی هم باید اسلامی باشد.

در دوران پس از انقلاب این بحث گرم شده بود که آیا فیزیک اسلامی و غیر اسلامی وجود دارد. جوابی که آن زمان دکتر گلشنی استاد فیزیک ما در دانشگاه شریف داد هنوز هم معتبر است. علم اگر علم است اسلامی و غیر اسلامی ندارد بلکه مثلا فیزیک دانشمندان مسلمان وجود دارد که بایستی بخشی از فیزیک جهانی باشد.

نویسنده به نکته بسیار درستی اشاره کرده است.

بسيار عالي و منصفانه بود.

بحث اسلامی و غیر اسلامی بودن علم از مقوله علم و ایدئولوژی است. و چیز تازه ای نیست که تعریف بخواهد.
متکلمان ما از دیر باز قضایای زبانی را بر اساس دو معیار می سنجیده اند
1. گزاره ای که ملاک سنجش آن تطابق با واقعیت خارجی است و اصطلاح صدق و کذب بر آن اطلاق میشود. براهین عقلی و حواس آن را تأیید میکند.
2. گزاره ای که ملاک سنجش آن اعتقاد متکلم است. و بر آن صفت حق یا باطل اطلاق می شود. مثل اعتقاد به امام زمان که از لحاظ عقل تجربی قابل اثبات نیستاما بنا به اعتقاد متکلم حق یا باطل است
2.