از اينكه شما هم به اين موضوع پرداختيد و به آن اهميت داديد از طرف بچه هاي مسجد اميرالمومنين(ع) تشكر ميكنم و نظر شما را به يادداشت سردبير محترم روزنامه خراسان هم در همين رابطه و در همين روز (29/11/86) جلب ميكنم.

حکایت تلخ جانبازان بی نام ونشان بسیار است .هستند جانبازانی که در گمنامی گذران امور می کنند و با داشتن همسر و چند فرزند بدون داشتن سرپناه به سختی و با بدن رنجور و در فقر کامل زندگی می کنند.
البته ماجرای علی اعلمی دل هر انسان آزاده ای را بدرد می آورد . مسوولان محترم بایدبدانندکه در قبال این جانبازان مسوولیت بسی سنگین دارند وامور آنان به مراتب واجب تر از ورود به مناقشات سیاسی است . چگونگی تعامل مسوولان در قبال این افراد نشانه میزان پایبندی واقعی به اصولگرایی و پاسداری از سرمایه های انقلاب اسلامی است .برای من که خود از نزدیک رنجها و مشقتهای برخی از جانبازان جنگ تحمیلی را نظاره گر هستم باورنکردنی است که این سرمایه ها به ورطه فراموشی سپرده شده اند و این یکی از نقاط تاریک عملکرد مسوولان بشمار می آید . آیا واقعا کشورهای دیگر با قهرمانان کشور خود اینگونه برخورد می کنند؟ به اعتقاد من خود بچه های بسیج باید با ایجاد بنیاد های خیریه محلی به اینگونه مسایل رسیدگی کنند و اجازه دهند مسوولان محترم بیش از پیش به امورات سیاسی بپردازند!!

...من به عنوان یک ایرانی که مدت 21 ماه د ر میدان های نبرد حضور داشته و دوبار مجروح شد ه ام واقعا از خواندن این مطلب به گریه افتادم . ببینید با علی چه می کنند . برخی این مسوولان غرق در سیاستند و علی ها رافراموش کرده اند . خدا از تقصیر شان نگذرد. خدا روح سردار حمید باکری را با مولایش محشور گرداند ، که این روز را برای ما رزمندگان پیش بینی کرده بود .

آدمايي مثل اون هستن که ادعايي ندارن نه کسايي که داعيه بي ادعاييشون گوش فلک رو کر کرده.
جملات بعدي که ميگم بخاطر ادعا نيست چون خوشبختانه اينجا هيچکس کسيو نميشناسه، يادمه که 16 سال بيشتر نداشتم تو شلمچه مجروح شدم فقط اينو ميدونم که وقتي مادرم در حياط رو باز کرد ديد که پسر بچش با سرو صورت خونين و لباس کثيف و خاکي جلو در حياط ايستاده. الان که پدر شدم ميفهمم اصلا وضعيت خوبي واسه اون نبوده.
حالا موندم که کي يه بچه زخمي رو همينجوري بدون هيچ پرونده‌اي و پولي در جيب فرستاده خونش. خدا خيرش بده اون کسي که واسم بليت گرفت و راننده تاکسي که منو مفتکي رسوند در خونه.

من یکی از رزمندگان تخریب هستم که از سال61 تا پایان جنگ در جبهه بودم (بطور مستمر)بعد آن هم مشغول پاکسازی مناطق آلوده ، در سال 81 بازنشسته شدم بگذریم ازاینکه چه بی مهریهایی را دیدم ولی بعد از بازنشستگی حدود پنج سال است که حتی یکنفر هم از تشکیلات تماس نگرفته تا ببیند ما زنده ایم یا مرده . در برنامه ایی از سیما دیدم که در یک کشور اروپایی از یک بازنشسته آتش نشانی بدلیل نجات دو نفر از مرگ چطور تجلیل شد و مدال شجاعت گرفت و در مقابل اولین روزی که بازنشست شدیم نامه دادند كه هرچه سريعتر منزل سازماني را خالي كنيم!! دیده اید که ورزشکار یا هنرمندی که در جایی درخششی داشته باهماهنگی سازمان مربوطه در جمعی خصوصی خدمت مقام رهبری میرسد ، تشکیلات بسیج و...حداقل کاری که میتوانستند انجام دهند هماهنگی حضور بود در جمع چند نفره تا ضمن دیدار حداقل دردلی گفته میشد که نشد .

بنام خدا
امید آن دارم مسئولین محترم وجدان بیداری برایشان مانده باشد که با مشکل این برادر بسیجی جا مانده از قافله شهدا رسیدگی کنن امید انکه در زرق و برق زندگی شهری و پست و مقام وظیفه اداری خود را فراموش نکرده باشند داشتن صورت سانحه جبهه شاید قانون باشد ولی راه کار برای آن هم وجود دارد آن کسانی که از جبهه و جانبازی خود پل ساختند تا به دنیا برسند تمام شده اند و اکنون در زندگی آلوده مادی خود غرقند بنیاد جانبازان باید به فکر اینگونه جانبازان که کم نیستند باشد تا خدای نکرده مشمول نفرین شهدا و خانواده ایثارگران قرار نگیرد. فردی بازمانده از قافله شهدا

فقط ميتوانم بگويم افسوس افسوس از من وامانده از قافله عشق و افسوس از ....

از سايت محترم تابناك خواهش ميكنم اين جريان را پيگيري كند و اگر مسوولان فكري به حال ايشان نكردند لطفا شماره حساب معرفي كنيد. با اينكه به همين سكه اي كه قرار است مثلا به عنوان عيدي به ما كارمندان بدهند نياز دارم ، اما بنده به نوبه خودم حاضرم اين سكه را تقديم كنم.

درحالی که میلیاردها دلار پول نفت کشور بدون حساب وکتاب مشخص هدر میرود مدافعان بی تمنای ناموس این مردم اینچنین به فراموشی سپرده می شوند باید مسئول بود تا احساس مسئولیت داشت ولی متاسفانه هرگز نمی توانند افرادی مثل علی اعلمی رادرک کنند.

با سلام. خدمتتان عارضم که مثل علی اعلمی زیادند که نه تنها از یاد رفته اند بلکه برای جبهه و جنگ رفتنشان تمسخر هم میشوند و شاید اینگونه بهتر باشد که بگویم با گذشت این سالها مرده وزنده بودن رزمندگان آن برهه هیچ تفاوتی برای هیچکس ندارد و من خود از همان بسیجیانی هستم که پس از اتمام جنگ تا کنون یک نفر سراغ مرا که در سال 65 در منطقه اروند رود شیمیائی شده ام نگرفته است و با درد و رنج خودم مدارا میکنم و حدود 16سال است خودم با درامد ناچیزی که دارم مشغول مداوایم هستم و فقط یک بار در سال 70 به بنیاد مراجعه کردم که فقط آدرس یک پزشک را به من بدهند که متاسفانه با برخورد بدی که با من شد رفتم و دیگر پشت سرم را نگاه نکردم و خدا را شاکرم که از هیچ امتیاز جبهه و جانبازی استفاده نکرده ام و به مانند خیلی از همرزمانم به انتظار روزی هستم که ترک دنیا کنم و از این رنج و سختی نجات یابم. هیچ منتی هم بر سر کسی ندارم چرا که با نیت قلبی و به عشق امام حسین ع رفتم ولی دریغا که لیاقت زیارت قبرش را نیز پیدا نکردم. آری در مملکت ما امثال اعلمی ها فراوانند که اگر از درون دلشان بگویند کتابها نوشته میشود و فقط از خدا بخواهید که به من و امثال من صبر عنایت کند. انشاالله