ناشناس
| 
۰۱:۰۲ - ۱۳۸۶/۱۱/۲۸
پاسخ
آنان از این سه نفر هر کسی که مورد احتیاجشان باشد رو می آورند و هر دو حزب دز یک راستا حرکت می کنند 
بدیهی است که هر قدرت و تمدنی دوران افولی دارد . قرار گرفتن افراد در راس قدرت از نشانه های این تحول و دوران افولی است چنین بنظر می رسد که پیروزی اوباما قدرت جهانی امریکا را با سراشب افول روبرو می سازد و البته این احساس قابل تشخیص در میان سیاسون امریکا هم قوت گرفته که با پیروز ی اوبا ما نه تنها قدرت جهانی که امریکا هم از دست می رود.از نگاه نگارنده در صورت پیروزی اوباما بحران های داخلی و خارجی امریکا تشدید و شدت می گیرند 
انتخابات آمریکا را مطالعه میکردم بسیار عجیب بود. ضمن اینکه من فکر میکنم آمریکا سرمایه سالاری است و سرمایه رییس جمهور را انتخاب میکند و برای دور بعد ۲۰۰۸ در آمریکا برای تلطیف اوضاع و رشد بیشتر سرمایه خانم کلینتون از قبل انتخاب شده و فقظ تبلیغات نیاز است تا رای مردم به این جهت برگردد. در این دوره از انتخابات برای آماده سازی مردم به رای دادن به یک زن که در میان مردم آمریکا چندان مقبول نیست اوبامای سیاهپوست را در انتهای چپ گذاشته اند تا باکشیدن مردم به آن طرف مردم ذهنشان با خانم کلینتون اخت شود. در آنطرف هم مک کین ۷۲ ساله اسیر جنگی سابق است که آهنگ حمله به ایران را می خواند و خیال جمع است که مردم به آنطرف نمی روند چه هیلاری و چه اوباما هر کدام انتخاب شوند آمریکایی ها نه به سیاه رای میدهند و نه به زن در هر صورت مک کین رای خواهد آورد. به نظر من ما نمي تونيم خيلي در نتيجه انتخابات آمريكا موثر باشيم، ونزوئلا و ديگر كشورهاي آمريكاي لاتين هم در اذهان آمريكايي ها منفي هستند پس بايد ما براي انتخاب هر كدام از كانديداهاي جمهوري خواه و يا دموكرات رويكردي متناسب با هر كدام رو در پيش بگيريم. تفسیردرست به نظر میرسد و جمهوری خواهان هنوز این کارتهایشان را رو نکرده اند درهر صورت اوباما از همین الان مهره ای سوخته به نظر میرسد وقدرت مانور جمهوری خواهان درمقابل او زیاد است حتی اگر باراک اوباما در انتخابات امریکا پیروز شود نمی توان چندان امیدوار بود که بتواند تغییرات قابل توجهی در این کشور ایجاد کند. او چگونه خواهد توانست در برابر غول های رسانه ای این کشور مقاومت کند؟ رسانه هایی که با وجود علم به ناکارآمدی سیاست های تندروانه بوش با این حال در روش خود بر علیه دیگر کشورها هیچ تغییری ایجاد نمی کنند. به نظر شما اگر اوباما رئیس جمهور امریکا شود و اعلام کند می خواهیم مثلا با ایران مذاکره بی قید و شرط انجام دهیم عکس العمل رسانه های این کشور چه خواهد بود؟ شکی نیست که منافع آنها چندان تامین نمی شود. بايد اين واقعيت را درك كنيم كه بين اين دو حزب در آمريكا از نظر توسعه طلبي و مبارزه با كشورهاي مخالف بخصوص كشورهاي اسلامي و جانب داري از صيونيستها تفاوتي وجود ندارد. و اين فقط جنگ قدرت در درون نظام حاكم بر آمريكاست چرا دموكراتها هيلاري كلينتون را كه يك زن پا به سن گذاشته است و يا اوباما را كه او نيز سياهپوست است به صحنه انتخابات ميفرستند؟ چون كميته مشترك و غيررسمي جمهوريخاهان و دموكراتها از ابتدا بر سر مالكيت 4 تا 8 سال آينده رياست جمهوري با هم به توافق رسيده اند و جان مك كين به عنوان رياست جمهور آينده آمريكا "انتخاب شده بود."(مثل دور قبل كه از كانديداتوري مجدد الگور جلوگيري نموده و جان كري پدربزرگ را كانديداي دموكراتها نمودند.)
اگر نظام سياسي حاكم بر آمريكا قصد داشت رويه سياسي حاكم بر اين كشور را تغيير دهد و قدرت را براي مدتي سمت دموكراتها بفرستد، به جاي هيلاري كلينتون كه زن است و به جاي اوباما كه سياهپوست است، يك كانديداي مرد - جوان - سفيدپوست و جذاب را به ميدان ميفرستاد و نه مثل دور قبل جان كري فسيل شده را.
به زعم تمامي جامعه شناسان آمريكايي، ملت آمريكا به كسي راي خواهند داد كه يا حمايت عظيم لابي هاي سرمايه داري را داشته باشد (به عبارتي به آنها قبولانده شود كه اين فرد چه پير، چه جوان، كانديداي اصلح است) و يا از نظر كاراكترهاي سطحي و ظاهري به گونه اي آنها را تحت تاثير قرار دهد كه تحقق آمال و آرزوهاي خود را در انتخاب او ببينند. تكنيكي كه از دوره كندي كارايي خود را ثابت كرد. نيكسون علي رغم اينكه حقوقداني سخنور و سياست مداري ورزيده بود اما شگرد دموكراتها را در تكيه بر جذابيت و مردمي بودن كندي دست كم گرفت. كندي اولين رئيس جمهور آمريكا بود كه دوربين تلويزيون را به داخل خانه خود راه داد تا مردم آمريكا با او احساس قرابت كنند. مردم با نگاه به چهره نيكسون و تيپ صحبت وكيل گونه او به ياد مصيبت ها و گرفتاريهاي خود مي افتادند در حاليكه با ديدن چهره و لحن آرام كندي و تماشاي او در خانه اش كه با دختربچه و سگ خود بازي ميكند، خانواده اي خوشبخت را ميديدند كه ميتوانست جزئي از زندگي و آينده آنها باشد. به همين سادگي! اين مسئله به حدي تكان دهنده بود كه عليرغم اينكه كندي رئيس جمهور خارق العاده اي نبود ليكن پس از 30-40 سال هنوز هم محبوبترين رئيس جمهور آمريكا باقي مانده است. به قول نيل پستمن "مردم آمريكا ديگر پاي سخنراني هاي 5 ساعته آبراهام لينكلن نخواهند نشت و اگر امروز بنجامين فرانكلين مخترع برقگير و رئيس جمهور آمريكا با سري كچ و شكمي چاق در خيابانهاي نيويورك راه رود كسي به او نگاه هم نخواهد انداخت، روزي خواهد آمد كه جناح هاي سياسي در آمريكا هنرپيشه هاي هاليوود و لاس وگاس را براي كسب راي مردم به صحنه خواهد آورد."
در باره صحبت هايي هم كه دموكراتها در مورد تغيير سياست خارجي آمريكا به زبون ميآرن، به قول خودموني: دروغ ميگن!
انتخاب مك كين ميتواند به نفع ايران باشد چرا كه با فشار بر روسيه و چين رابطه اين دو كشور با ايران مستحكم تر ميشود و افكار عمومي مردم منطقه بيشتر بر عليه آمريكايي ها ميشود و ممكن است گروه هايي در منطقه بوجودآيند كه خواهان مبارزه مسلحانه و سياسي با آنان و حاكمان حلقه به گوش فعلي كه در برخي كشورهاي عربي وجود دارند بشوند و در حقيقت هرچه رئيس جمهور امريكا تند رو تر باشد مردم منطقه و دولتها بيشتر به ايران گرايش پيدا ميكنند. در شوراي امنيت آمريكا نميتواند چيزي عليه ايران تصويب كند چون روسيه و چين هم براي دفاع از خود هم كه شده مجبورند مواضع ضد آمريكايي بگيرند.يا علي