ناشناس
| 
۱۴:۲۸ - ۱۳۹۵/۱۰/۲۶
پاسخ
هیچکدام از دو روزنامه نگفته اند افتخار ملّی یا فاجعه ملّی. چرا تابناک میخواهد دو قطبی ایجاد کند و مردم نظرهای افراطی بدهند؟ افتخار اون چیزه که هم برای بدست اوردنش تلاش کنند و تنها عده ایی معدود بهش دست پیدا کنند نه اینکه همه دنیا داشته باشند اونم از نوع خوبش بعد شما با یه هواپیما اسم افتخار بزاری روش تا حالا که جون مردم ارزشی نداشته ولی اگر اخیرا آسمون تپیده این یک وظیفه ملی تا جان مردم حفظ بشه .... حرفهای کیهان را جدی نگیرید. سالها پیش تیتر این روزنامه در مورد عدم نیاز به مترو هم فراموشمان نشده ."مترو تهران یا ........"
روزی ایران با بیست و پنج هواپیما تنها دارنده هواپیمای ملکی در منطقه بود و حالا عقب افتادگی ما در مترو و هواپیما و سایر موارد بر همگان پوشیده نیست.
روزگاری دمپایی کفش ملی و چای سی تومنی ایرانی را به ترکیه میبردند و حالا ترکیه بهشت ایرانیان شده است.
اف بر کسانی که به جای پیشرفت مملکت ، ذلت و عقب ماندگی را حق این آب و خاک میدانند.
به کوری چشم دلواپسان و خناسان. روحانی متشکریم که تلاشتو می کنی تا کم کم معنی عزت رو به این مردم برگردونی تنها جهان سومی ها این رو افتخار میدونند و تنها جهان سومی ها این رو فاجعه میدونند واقعا پاسخی نمیشه به سوالتون داد.... حرف خنده داریه شما که از ساخت یک سوزن ته گرد عاجز هستی نباید از خرید هواپیما نو خوشحال بشی؟؟؟ یعنی اینقدر جان هم وطن بی اهمیته که سوال مطرح میکنی این فاجعه است یا افتخار؟؟؟؟ متاسفم واسه خودم واسه کشورم که برخی هنوز هستند که گویا از سقوط هواپیما لذت میبرند و حاضر هستند برای گروکشی سیاسی مردم دم به دقیقه بمیرند در حقیقت پیام این فرود هواپیما ، ناامیدی غرب از دشمنی 37 ساله با جمهوری اسلامی ایران است و مخصوصا شکست از مردم ایران بود این لغو تحریم هواپیمایی .تحریم هواپیمای مسافربری ، دشمنی غرب با ملت ایران بود و انتقام از اخراج شاه .
اکنون به نظر می رسد که غرب به این نتیجه رسیده است که باید این دشمنی را تلطیف کند .
مسلما نباید ذوق زده شد ، ولی نباید کتمان کنیم فرسودگی صنعت هواپیمایی را که جزء تکنولوژی های مدرن است که ممکن است ما برای ساخت هواپیما حداقل 25 سال باید زحمت بکشیم ، تازه اگر واقعا برنامه ای موجود باشد .
نه فاجعه نه افتخار آنچنانی با پیش پرداخت این هواپیمامی شد جاده یا راه آهنی را بنیان گذاری کرد که هم زیر بنای توسعه های
آتی است و قدر مسلم از همه سرمایگذاری پترو شیمی ، کارخانه و... پر بازده ترو مفید تر است (افزارش شریانهای اقتصادی یک کشور) .
راه دیگر بنیادی و مقامتی تر آن صرف هزینه تحقیقات بی انگیزگی کارکنان دولتی میشد، و مهمترین بخش پاک سازی و تحقیقات در مورد نحوه گزینش "قضات" بالابردن "هوش! و تعهد!" قضات و اغلب رشتهای علوم انسانی میکردند. سپس به نحوه گزینش و تربیت معلمین دوره ابتدائی و سپس سایر دوره ها و ارتقا روش تدریس و گزینش معمان و سپس افزایش حداقل دو برابری حقوق آنها .
در گزینه اول و استفاده از رفع توهمی تحریمها، در نظر بگیرید پنج سال با چند هواپیما مثلا قناعت کردیم در اشتغال و درامد کم و سایر کمبودها پس از پنج سال چه خواهیم داشت ایا فرهنگ و اموزش فرزندان(آینده سازان ) و مردم (نیروی انسانی جاری کار) اغیری خواهد کرد . قطعا پس از پنج سال مقاومت آش همان آشو کاسه همان کاسه خواهد بود !
با گزینه دوم ، پس از یک دوره پنج ساله مقاومت به وضوخ آثار اقتصادی ، فرهنگی و سیاسی آن با ارتقا فرهنگ ودانش مردم (نیروی انسانی محرک کشور ) آشکار میشد.
مسئولان و یا مرتبط های با مسئولان این آسیب های مهم رفع اینها را قبول ندارند خود به تنهایی آسیب های "زیربنایی" کشور را اولویت بندی کنند ، سپس با تحلیل دینامک آنها به اصلی ترین و یا همه عوامل بوجود اوردن آن حمله کنند . قطعا با جاه طلبی و نوع شخصیت مدیران (یک مدیر به احتمل بسیار ریسک پذیرو جاه طلب است) روش اخیر بسیار سازگاری دارد.
