دوست ما آقای عابدی عزیز بارها تاکید می کرد که حافظ از کوهپایه به شیراز رفته و کسی حرف این صاحب دل را توجه نمی کرد . این هم استدلال یک استاد دانشگاه و متخصص ادبیات . برای دوستانی که اصرار داشتند که عابدی از روی تعصب سخن می گوید !!!البته حافظ را باید برای دل دوست داشت نه برای اصفهانی یا شیرازی بودنش
بعدازشاعردزدي تركيه واعراب نوبت آقاي طغياني است.جاه وجلال وبودجه شيراز كمتان نيست كه به شاعران شيرازي بند فرموده ايد. 
به گزارش واحد مركزي خبر، مورخين به اين نتيجه رسيده اند كه سعدي عليه الرحمه نيز بچه تخچي اصفهان بوده شدیم مثل برره ای ها !!!!! که مدعی بودند همه چیز اصالت برره ای داره!!!!! 
هیچ میدونید حافظ حتی به لهجه شیرازی هم شعر سروده؟ گیریم برای حافظ شناسنامه اصفهانی گرفتید، عشق وی به شیراز را چکار می کنید؟ 
یک زمانی هم اصفهانیها گفتند که صائب تبریزی اهل اصفهان بوده است و حتا متاسفانه سوال کنکور هم شده بود. اینهم مثل مصادرههای عربها در مورد مفاخر ایرانی بود. در حالیکه علاوه بر شواهد تاریخی، دیوان اشعار ترکی صائب در کتابخانهٔ ملی تبریز موجود است. من بیسواد با خواندن اشعار حافظ، فقط شیرازی بودن حافظ را میفهمم. پس چرا حافظ نگفته: خوشا اصفهان و وضع بی-مثالش خداوندا نگهدار از زوالش؟حافظ چند بار اسم اصفهان را در دیوان اشعارش گفته است؟ چرا از ترک شیرازی سخن گفته نه ترک اصفهانی؟ برادر، این آقایی که استاد دانشگاه هستند باید این کشف عجیب و جدیدشان را یک جایی ثبت کنند که کسی آنرا ندزدد. اسفند دود کردن هم فراموش نشود.
حافظ عليه الرحمه از پدر اصفهاني و مادرش كازروني يا از محال كازرون بود و گويي دو برادر بوده اند اما اينكه در اصفهان زاده يا شيراز چندان اطلاع دقيقي در دست نيست پدرش تاجر پيشه بود و حافظ در جواني چانه گير نانوا بودند.بعد از پدر و كم فروغ شدن آل مظفر در شيراز كه حافظ را گرامي مي داشتند حافظ سفري به اصفهان داشته اند و در باغ شاه مورد احترام بعضي از ياران پدرش قرار گرفته اما وي در اصفهان نماند و به بوي سود عازم يزد و دربار يكي از بازمندگان آل مظفر حاكم در آنجامي شوند اما مهمان نخورد آنچه ز ره پندارد نه مردم يزد و نه آن بازمانده صاحب دولت اقبالي به حافظ نشان ندادند و آنچه در مذمت اهل روزگار در يزد سروده اند ناشي از اين بي محبتيست. به هر تقدير حافظ شاعر و عارفي ارجمند و ايراني است. كه حتي نمي توان عظمتش را به ايران منحصر كرد و يا چنانكه اخيرا اشتهاي اعراب باز شده آن را مصادره كرد.آنچه معلوم است علاقه چنداني براي سفر از شيراز نشان نداده اند و اگر موردي تا جزيره قشم به عزم هندوستان راهي شده نيز به شدت پشيمان و سفر را نيمه رهاكرده اند. دلبستگي حافظ به شيراز و ركنآباد و مصلي و تنگ الله اكبر در جاي جاي اشعارش مشهود است