وقتی مردم خیلی چیزها میبینن و جرات حرف زدن ندارن و بیت المال و حقشون غارت میشه و اگه حرفی بزنن انگ مخل امنیت و مشوش اذهان عمومی میچسبه بهشون نتیجش میشه پرخاشگری و تند خویی

ایران یک کشور معمولی است. شما در خیابان هیچ آدم خاصی را نمی بینید. همه مثل هم هستند. خسته و کم حوصله و ساکت و معلوم است از نظر روحی فرسوده اند. این کره ای از همین ایرانی ها ترسیده. فکر می کند چرا اینها شاد و پر انرژی نیستند.

ما مهربانیم اما نژاد پرست و کم اخلاق

به نظر من باید شبانه به کمپ کره جنوبی حمله کرده و او را ربوده و پرچم کره را به روی سرش کشیده و بسوزانیمش

اظهار نظر یک آدم مهم است، البته بستگی دارد این اظهار نظر از روی واقعیت و بررسی باشد یا از روی بغض و کوته فکری! این آدم کره ای اولا نمونه ای از مردمش نیست و مغرضانه گفتارش مشخص است که معلوم نیست این بغض به خاطر شکست های پیاپی در مقابل تیم ملی ایران است یا چیز دیگر، می توان ایشان را به توئئتهای غربیانی که طی چندین دهه وارد ایران شده اند مراجعه کرد و دید نظرشان چیست، خود ایشان را به کتاب معروف گردشگری Lonely Planet در مورد ایران رجوع داد و گفت صفحه اول این کتاب را بخواند، امیدوارم به زبانشان ترجمه شود یا زبانی غیر از کره ای بلد باشد! در مورد اینکه مردم تهران و کلا ایران چرا خشم دارند و چرا واکنشهایشان در صفحه مجازی اینگونه است، خود جای بحثها و بررسی دارد، مردمی که در خیابان با یک حادثه کوچک از کوره در می روند، همان مردمی اند که اگر نان درددست دارند،تو و من را به یک تکه از آن مهمان می کنند، مهمان نوازی ما ایرانیان زبانزد است، مهربانی ما هنوز با خارجی ها، برایشان تعجب گونه است، گذشت و تعارف ما برایشان مفهومی بسیار عمیق دارد و این باعث شده است که بعد از برجام هزاران نفر را راهی ایران زمین کند. این کره ای رو هم بیاید مهمان ما، تا نظرش عوض شود.

یکسری به نقاط مرکزی شهر به خصوص توپخونه و هفت تیر و بازار بزنید تا متوجه شوید که بازیکن کره ای کاملا حق دارد. موتورسوارها که کلا قانون ندارند و از پیاده رو گرفته تا پل عابر پیاده و خیابان ورود ممنوع، حرکت میکنند و در صورت اعتراض، فحاشی ناموسی میکنند. وای به حال این جامعه.

ایا نظر یک فوتبالیست جوان چه اهمیتی میتواند داشته باشد . شما به همین کشور کره بروید میبینید که زندگی در انجا با فرهنگ ما غیر ممکن است . در ظاهر همه چیز خوب است ولی مانند لجن زار است و این در خیلی از کشورهای دنیا خصوصا غرب عادیست اما برای یک ایرانی معتقد غیر ممکن است .

تهران که هیچ دقیقا کل ایرانو توصیف کرده .مردمی بی اعصاب قاطی افسرده.کافیه برید یک ساعت تو اورژانسای بیمارستانا بمونید تا این حجم ازچاغو خوردگیا و درگیریا رو ببینید

متاسفانه هم نامهربانیم هم نژاد پرست.

ما افراد بیش از حد احساسی هستیم. اهل افراط و تفریط بیش از حد. بیش از حد از دیگران انتظار داریم. توانایی و استحقاق خود را به خوبی نمی شناسیم و انتظار دستیابی به جایگاه بسیار بالا در زمان کوتاه را داریم. جوان بیست و پنج ساله با مدرک کارشناسی از دانشگاهی درجه پایین و با معدلی ناخوشایند انتظار داشتن شغلی خاص با درامد بالا و در نتیجه خودروی گرانقیمت و ....را دارد. بیش از اندازه حریص و دنیاطلب شده ایم و همین باعث بی رحمی ما شده.