درود به این جوان ورزشکار اما بعد.به باور من خصلت ایرانی در انجام کار خیر همیشه بدون سر صدا وبوق کرنا به راه خودش ادامه میدهدچرا که خیرین واقعی آبروی کمک شوندگان را بیشتر از آبروی خود دوست دارندوبزرگترین لذت کار خیرشان را در ناشناس بودن بدست می آورند.بجز عده قلیلی که بواسته دارییشان از این طریق دنبال کسب معروفیت هستند.وبه کار خیر را همانند پلی برای رسیدن به اهداف دیگرشان است.اما اینکه چرا جوانان در مورد کار فلان خواننده خارجی را بزرگ میبینند .مقصر نیستند مقصر افکار ماست که برایمان سخت است باور کنیم مگر میشود یک خواننده خارجی که دین ایمان نداردبیاید کار خیر کند؟انسان بودن وانسانیت ربطی به ملیت رنگ نژاد ندارد

نه لازم نیست فرنگی باشه اونها خوب بلد هستند تبلیغ کنند ولی ما فکر میکنیم تبلیغ با روح خیر خواهی تفاوت داره و یا حتی بخوایم کارمون رو تبلیغ کنیم خوب بلد نیستیم چظور باید این کار رو انجام بدیم

لابد برای اینده میخوان شورای شهری مجلسی جایی کاندیدا بشن...

کارش عالیه

شما خودت یه مطلب نوشتی که فقط یکبار اسم رستمی اومده و حتی نگفتی کجا رفته و چکار کرده. فقط کمی غر زدی. حرفت درسته ولی کارت نه

حرف دارم اما مطابق معمول سانسور میکنید:
1- اولا به سهم خودم ممنونم ازین بزرگوار و هیچگونه پیش داوری راجع به آینده ایشون نمیکنم.
2-معروف تر و محبوب تر از آقا تختی مگه داریم که ملت رو متهم میکنید به انس بیشتر با اونور آبیها؟؟؟ملت ما قدردانند اما نه قدردان کسی که دون میپاشه برای جمع آوری رای که بره مجلس یا شورای شهر یا ریاست فلانجا و...
3-بجای توبیخ مردم بدنبال انها بگردید که این دید وفضای مسموم رو ساختند! آقای رضازاده با کدام تحصیلات مدیریتی و سوابق کاری رییس یک فدراسیون شدند؟
4-مردم شاید اشتباه کنند اما این اشتباه طولانی مدت نخواهد بود و آخرالامر فرق سره و ناسره را متوجه خواهند شد.

ظاهر سازیه بهره برداری تبلیغاتیه این اصلا خوب نیس

سندرم ترس از بهتر از ما باید باشه.توی ایران خیلی مد و قدیمی است. کارتون پوریای ولی رو ببینید که چه جوری خودزنی مارو تصویرکرده؟ یکی از گمانه زنی ه در مورد تختی رو هم ببینید در ارتباط با هیئت حاکم اون زمان.گنده شدن نام آورها دردسرسازه.مخصوصا تو جهان سوم