ناشناس
| 
۱۱:۲۴ - ۱۳۹۵/۰۶/۳۱
پاسخ
اگر دولت هزینه های مالیات و ارزش افزوده ای(حدود 20درصد)که تالار ها از مشتری می گیرند رو حذف کنید خودش رقم قابل توجهی میشه اگر دولت هزینه های مالیات و ارزش افزوده ای(حدود 20درصد)که تالار ها از مشتری می گیرند رو حذف کنید خودش رقم قابل توجهی میشه با این حساب برای شروع یک زندگی ساده ساده حداقل به 50 تا 60 میلیون تومان پول نقد نیاز است ... اگر بودجه هایی که در بخش های گوناگون بعنوان جوانان هزینه میگردد به خود جوانان وام قرض الحسنه بدون سود بدهند مطمئن باشید بسیاری از مشکلات جوانان مرتفع خواهد گردید،به عنوان یک پدر بسیار متاسف هستم که پسرانم تحصیلات عالیه وبدون درآمد دارند ایکاش ..................... من با 35 سال سن هنوز ازدواج نکردم و تنها نگرانیم اینه که اطرافیان و فامیل در مورد من فکرهای بد به سرشون نزنه. یکی میگه مشکل داره، یکی میگه زن صیغه ای داره و یکی میگه هوسبازه. خلاصه هرکسی پیش خودش یه فکری میکنه و فقط خونواده ی خودم که در جریان زندگیم هستند میدونند واقعاً پول ندارم. آخه این چه وضعیه که برای ما ساختن ؟ پدر بنده با 30 سال خدمت داره برجی 900 هزار تومان حقوق میگیره که واقعاً باعث تاسفه. ببجاره به من بازنشسته با یک ونیم میلیون حقوق که هم باید جهیزیه تهیه کنم .هم هزینه دانشگاه آزاد را بدهم .برای تهیه این همه مخارج میخواهم همه، اعضأ بدنم را بفروشم .اگر ممکن باشد پیش فروش کنم بلک جشن نیم بند عروسی دخترم را ببینم 
تفکرات و دیدگاه ها به زندگی عوض نشه وضع همینه بدتر هم میشه ! شما معلول رو دیدین و به علت ها نپرداختین. از جمله دنیاپرستی. توهم زندگی ابدی تو دنیا. توزیع ناعادلانه ثروت و امکانات که باعث مهاجرت های بیخود به تهران در طول زمان شده . تجمل گرایی. چشم و هم چشمی. اسراف و... اگر روزی بتوانیم به جوان هایمان تفهیم کنیم که ازدواج قراردادی است بین دختر و پسری که قصد ازدواج دارند و نه اظهار نظرها و چانه زدن های پدر و مادر ها و خاله و عمه و عمو و دایی .... بر سر مهریه و جهزیه و نحوه برگزاری جشن و سرویس طلا و تعداد مهمان ها و .... آنوقت جوان ها بدور از اعمال سلیقه های اطرافیان و سرکوفت ها و مقایسه کردن با مراسم عروسی و مهریه فلان دختر و یا پسر فامیل، مطمئنا بی دردسرتر و راحت تر می توانند ازدواج کنند. در مراسم مسخره ای به نام خواستگاری، آنچه که برای جمع به خواستگاری آمده مهم نیست شناخت دو فامیل از یکدیگر و کند و کاو راجع به شخصیت و سلامت اطرافیان است. نگاههای کاسبکارانه از فرش بروی پرده و لوستر و مبلمان در حال گردش هستند. و اینکه دماغ ها، هم دماغ دختر و هم پسر، درست عمل شده یا نه؟ چانه زدن راجع به مبلغ مهریه و توافق نهایی بر سر آن، که معمولا تفاوت چند صد سکه با تعداد سکه پیشنهادی خانواده دختر دارد، یکی از زشت ترین صحنه های تصمییم گیری برای ازدواج دو جوان است. جوان ها باید بیاموزند به جای آویزان شدن از پدر و مادرهایشان و رفتن به خواستگاری و تعیین مهریه، بدور از معیارهای تحمیل شده از طرف بزرگ ترها پس از شناخت همگدیگر و تصمیم به ازدواج ، مراسم مربوطه را به ساده ترین شکل ممکن، بدون یخچال ساید بای ساید و سرویس 240 پارچه و .... برگزار کنند و تصمیم بگیرند که به هرآنچه که دارند باید قانع باشند و تدریجا زندگی اشان را بهتر کنند. این تازه اول راه است.