من تا وقتی 24-25 سالم بود، دوست داشتم ازدواج کنم و خواستگار هم کم و بیش بود که البته هر کدومشون یه ماجرا داشتن. از رفتن و زندگی کردن در یک شهرستان کوچک و دورافتاده گرفته تا خارج شدن از کشور و یا حتی موردی که شغل آقا بگونه ای بود که حداقل 10 ماه از سال روی عرشه کشتی بود و دور از زندگی. جواب همشون منفی بود چون شرایط زندگی و کاری من بگونه ای نبود که باهاشون همراه بشم و از طرفی برای مورد آخر هم من دنبال یه اسم تو شناسنامه نبودم که بعد از ازدواج، چند ماه یه بار ببینمش! اینکه میخواستم همسرم کنارم باشه مسلما توقع بیجایی نبود.بعد از 25 سالگی در حالی که تحصیلاتم بالاتر رفت، به حق و حقوق خودم بیشتر آگاه شدم و فهمیدم که ازدواج کردن یه ریسک بزرگ برای خانم هست. یه خانم با ازدواج کردن، حقوق اجتماعی خودش رو دودستی تقدیم همسرش میکنه که این حقوق اجتماعی شامل حق کار، حق تحصیل، حق حضانت، حق طلاق، و حق خروج از کشور هست. شاید خیلی هاتون بگید که حق کار و تحصیل رو که همون اول همه آقایون به خانمها میدن. حرفتون درسته، اما اگر این آقا بعد از ازدواج از این موضوع پشیمون شد، چی؟ در این وضعیت قانون از خانم حمایت میکنه، اما بداخلاقی مرد تو خونه رو دیگه قانون در نظر نمیگیره. تو این وضعیت یا خانم باید با بدخلقی و کژرفتاری های همسرش کنار بیاد یا بشینه تو خونه و تا آخر عمر حسرت بکشه و البته منتظر باشه که همسرش قول های دیگرش رو هم زیرپا بزاره یا اینکه طلاق بگیره که تمام این اتفاقات برای خانم تلخ و دردناک هست. (این اتفاق برای بستگان نزدیک من افتاده است)
در مورد حقوق دیگر هم که خودتون بهتر میدونید که مطرح کردن شون موقع عقد چه وضعیتی راه میندازه و دختر به سرکشی متهم میشه.
خلاصه خواستم این رو بگم که الان که سنم بالاتر رفته، میبینم که ازدواج نکردن و آزاد بودن بهتر از ازدواج کردن هست. یا حداقل ازدواج به سبک غربی رو به ازدواج به سبک اسلامی ترجیح میدم. برای اینکه در ازدواج به سبک غربی، زن و مرد با هم برابر هستند و حق و حقوق هیچکدوم نادیده گرفته نمیشه. مسلما این حرف من به معنی نفی اسلام نیست، به این معنی است که ازدواج اسلامی ما واقعا اسلامی نیست. اگر اسلام حقوق گفته شده در بالا رو از زن میگیره و به مرد میده، در عوض به زن بعنوان یک خدمتکار خونه نگاه نمیکنه و زن میتونه از همسرش درخواست خدمتکار کنه. اگر یه زمانی تک تک قوانین اسلام در ازدواج رعایت بشه، من ازدواج به سبک اسلامی رو قبول دارم!
(تابناک خواهشا چاپ کن، ببین چقدر تایپ کردم! خخخخخخ)
بیکاری ، بی پولی ، چشم و هم چشی و سنت های دست و پا گیر و مسخره ، در یک کلام ، ازدواج غیرآسان اوضاع کار و کاسبی که خرابه...بعدشم توقعات بالاس...
................
پس عده قلیلی تن به ازدواج میدن
ازدواج کنن هر شب غرغر بشنون 24 ساعت هم کار کنن...
مسکن و هزینه آن مشکل اصلی استپدر من فوت کرده و ارثی ندارم و پارتی هم ندارم کمک خرج مادر و خواهرم نیز هستم. مدرک فوق لیسانس دارم ده ساله درس میخونم و کار میکنم و الان حقوقم دو میلیون تومانه که البته معلوم نیست فردا بیکار بشم یا این شرکت خصوصی مثل بقیه تعطیل بشه و روز از نو ... با پانزده میلیون پس انداز لطفا بهم بگید چطور در شهر تهران خانه اجاره کنم؟؟؟ (هزینه عروسی هم اصن میگیم مجانیه!!!)
ازدواج مال بچه پولدارها و رانت خوارانه که البته اونا هم با خانه های مجردی و خودروهای فوق لوکس تفریح می کنند و زیر بار ازدواج نمی روند
سربازیمن چون داشتم درس میخوندم و به خاطر اینکه تا سربازی نرم کارم نیست مجبور شدم زن نگیرم تا درسم تموم بشه بعد برم سربازی بعد کار و بعدم ازدواج
البته مشکلات اقتصادی هم هست که شاید با یک وام و قرض درست بشه ولی اینکه باید بری سربازی یک مشکلی هست که درست بشو نیست
2- عدم اطمینان طرفین به هم بیشتر به دخترا با توجه به شرایط جامعه ، مهریه های سنگین ، طلاق و ......