روبروی بیمارستان سعدی و در خیابان زند شیراز نیز چنین وضعیتی هست.

الهم اشفع کل مریض. الهم اشفع کل مریض. الهم اشفع کل مریض. یا من اسمه دواء و ذکره شفاء . یا من اسمه دواء و ذکره شفاء . یا من اسمه دواء و ذکره شفاء.

یاد بد بختی هایی که تو تهران کشیدم افتادم... وقتی با مدرک دکتری در اتاقهای رو می زدم که جواب هم نمی دادند... وقتی که هر دری که می زدم یکی بود که بگه برای چی می خوای برگردی ما همه خودمون می خوایم فرار کنیم... اومده بودم که اگر کسی رو در این شرایط ببینم کمک کنم ولی یادم هست که کرایه تاکسی برایم گران بود... مرسی داشت یادم می رفت...

متاسفانه تمام امکانات درمانی کشور رو در تهران جمع کردند و شهرهای دیگه انگار حقی ندارند
در آلمان مرکز تخصصی مغز در برلین که پایتخت است نبود و در شهری دیگر بور اما در ایران این مرکز هم در تهران ساخته شد
بهترین امکامات درمانی آموزشی اقتصادی تفریحی علمی همه و همه در تهران متاسفم

یعنی واقعاً چقدر سخت است مدیریت کردن این کار؟ چقدر پول لازم است؟ آیا اصلاً کسی (مقام مسئولی) این چیزهای کوچک! را می‌بیند؟ آیا کسی دغدغه‌ای در خصوص این خانواده‌ها و کودکانش دارد؟ این مسأله که چیزی نیست، مسائل مهمتر داریم!!!
شاید باید دست به دامان مردم و یا فرد خیری شویم که: "آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!" کار خیر فقط روزه و نماز و ساختن مدرسه نیست، می‌شود کارهای دیگر هم کرد. می‌شود موسسه خیریه مشابه موسسه محک که فقط برای کودکان سرطانی است، برای این افراد که اینگونه اسیر دست تقدیر شده‌اند، ساخت.
بیایید همت کنیم و بخواهیم که در این راه هیچ کودکی تنها نماند.