متاسفانه وزرا دستشان باز است نگاه کنید به سفر انها با هواپیمای اختصاصی به استانها که بعضا خانوادگی وهمراه با اعوان وانصار است برخی ازانها بسیار با تشریفات عجینند کنیدو...

شما حتی توهین های بعضی ها رو نشر بدین ولی کوچکترین انتقاد از خودتونو نه

من حاضرم بدون حقوق وزیر - نماینده مجلس- ریس جمهور- مشاور ریس جمهور- مشاور وزیر و یا مدیر عامل بشم. حتی یک ریال هم نمیخوام حتی بدون یک ریال حاضرم شهردار فرماندار و یا استاندار بشم

تو مملکتی که بساز بفروش جزء و سوپر مارکت چهل متری و بازرای خرده پا و آرایشگاه زنانه و مابقی ماهی سی چهل میلیون در میارن از مدیران و پزشکان و مهندسان آنچنانی انتظار نداشته باشین به ده پانزده میلیون قانع باشن

تابناک جان اقتصاد دولتی یعنی اقتصاد بی صاحب ، اقتصاد اختلاس، اقتصاد انحراف ، چرا پزشکها را از بقیه جدا می گنید بخاطر اینکه رجال سیاسی ما بیشتر پزشک بوده اند رانت واسه خودشون تعریف کردن، چرا شرکت های بزرگ استثنا می شن؟ چرا مناطق مختلف دو برابر میشه حقوقشون، تابناک جان نگران نباش زیاده خواهان احکامشون رو واسه مناطق سخت تنظیم می کنن. استثنا یعنی رانت یعنی باز گشادن راه انحراف و زیاده بری.

نباید از این نکته غافل بود که حمله بمدیران منجر به تضعیف مدیریت دراداره کشور شود همیطوریکه قابلیتها متفاوت است حقوقها هم باید متفاوت باشد. اگر غیرازاین باشد انگیزه تلاش و کوشش در اداره و مدیریت بهتر ؛ از بین میرود . اما سواستفاده از مقام و منزلت برای برای منافع فردی چیز دیگر است

با سلام متاسفانه ما همیشه یا راه را باز می گذاریم یا می بندیم حد وسط هم نداریم .
اینکه حقوق های آنچنانی بدهند و بعد هم سفت و سخت بگیرند نشاندهنده بی سیاستی است و بی تدبیری
در ایم مملکت باید مدیر خوب را نگه داشت و حقوق خوب هم بهش داد . نه اینکه کاری کنیم که اصلا آدم های توانمند مدیر نشوند . باید حقوق ها متعارف باشد معنی متعارف سختگیری نیست بلکه بر اساس ارزش گذاری کار آدم ها و اینجاست که شایسته سالاری به همراه نظام حقوق منطبق بر بهره وری معنی می دهد و کاهش حقوق ها تا حدی که آدم توانمند مدیر نشود کاری است عبث و بی هوده

همسر من مدیر میانی وزارت نفت هستندبا 35 سال سابقه و 57 سال سن میانگین حقوقشان 15 میلیون ولی من در 25 سال زندگی مشترک رنگ اسایش و آرامش رو ندیدمهر 4 یا 5 سالی در یه طرف کشور تا حالا9 بار مجبور به اثاث کشی شدم الان هم در یه منطقه ی کویری در یه خونه ی قدیمی شرکتی زندگی میکنم همسرم هم به دلیل شرایط سخت کاری دچار بیماری قلبی شدند و هزار جور مرض دیگه تا حالا چند بار تقاضای بازنشستگی یا انتقال به تهران رو کردند ولی سن بازنشستگی در نفت 60 سال میباشد بدون در نظر گرفتن سابقه کار من ماهی 11 میلیون و 500 قسط بانک و اجاره منزل بچه ها در شهرهای دیگه کمک هزینه تحصیلی نزدیکان همسرم و... پرداخت میکنم این برنامه ای که با توجه به حقوق همسرم ریختم با این حساب موندم که اگه حقوقها بره زیر 10 میلیون باید چه کار کنم بعد از این همه سال حتی یه خونه آبرو مند در شهر خودم ندارم و همه امیدم به پاداش بازنشستگی همسرم بوده است

اگر حقوقها متعارف شود دیگر شیادان مدیر نمیشوند و افراد توانا و خدمتگزاران واقعی مدیر میشوند

عجب مقاومتی می کند این اقتصاد!