اگر در مورد مشكلات و خطراتي كه در كمين ما هستند از طريق رسانه هاي گروهي و خصوصا سيما كه بيشترين مخاطب را دارد اطلاع رساني شود پس چگونه مردم را هوشيار كنيم؟ آيا داستان "خفاش شب" يادتان هست؟ در آن زمان از نيروي انتظامي انتقاد شد چرا در مورد چند قتل اول اطلاع رساني نكرده است. اگر مثلا در مورد بيماري ايدز و روشهاي پيشگيري از آن آموزش داده نشود پس چگونه مي توان از ابتلاهاي ناخواسته به اين بيماري مرگبار پيشگيري كرد؟ مگر براي آموزش پزشكي در كلاسهاي پزشكي و كتب مربوطه تمام بدن مورد بررسي قرار نمي گيرد؟ پس وقتي دين ما براي كمك به بشريت و انسانها اولويت اول را قائل است چرا وقتي براي پيشگيري از معضلات جدي اجتماعي ( هر چه كه باشد ) سر و صداي برخي بلند مي شود؟ وقتي دو موضوع حفظ جان و مال و ناموس مردم يا رعايت مرزهاي اعتباري اخلاقي با هم در تقابل قرار مي گيرند عقل و شرع كداميك را تجويز مي كند؟

هر ملتی روحیاتی دارد. مردم ایران و حتی مسئولین آن هم، به گواه بسیاری از مسائل مشابه، زمانی به یاد خطرات پنهان جامعه می افتند که هنرمندان چه در سینما و چه در تلویزیون آنها را به همه گوشزد کنند. یادمان نرفته که در مورد فیلم دختری با کفشهای کتانی، ابتدا چه بحث و سخن های تندی مطرح شد و وقتی که کار از کار گذشته بود و موضوع دختران فراری مبتلا به جامه شد، صدا و سیما نیز فیلم را پخش کرد ولی دیگر چه سود. از این رو اقدام سیما در نمایش این قبیل موضوعات پیش از اینکه گریبان جامعه را بگیرد بسیار ستودنی است هر چند که عده ای برنتابند. پیشنهاد می کنم فیلمی هر در این باب که چرا عده ای اصولا با هر اقدام جدیدی مخالفت می کنند، ساخته شود! موفق باشید.

نگاه به مقوله فرهنگ و هنر تابع دو سلیقه است 1)حضوری و فلسفی ، 2)حصولی و علمی نگرش اول بلبداهه مبتنی بر موقعیت زمانی و مکانی و فوری عرضه میشود . نگرش دوم بر اساس مشاهدات و فرضیه ها و مطالعات علمی صورت میگیرد . به جرأت میتوان گفت اکثر بررسی ها از نوع اول است امروزه در عرصه فرهنگی همه نظر میدهند ! و بدتر اینکه نظرات خود را به اجرا میگذارند ! و عجیبتر اینکه خودشان را محق هم میدانند

بالاخره مشكلات جامعه به يك نحوي بايد به اطلاع خانواده‌ها برسد قبل از اينكه بچه‌هاشون يا حتي خودشان درگير شوند. اين بهتر است كه فرزندانمان در خيابان گول بخورند يا از قبل آگاهانه وارد اجتماع شوند؟ به نظر من سريالهاي اينچنين بايد ساخته شوند و بدون كم و كاستي به نمايش درآيند نه اينكه مثل كش آنقدر طولاني شوند و يكدفعه سر و ته همه چيز به هم آيد.

به نظر من این سریال نسبت به سریال های آبکی و عشق و عاشقی که پخش شده خیلی بهتر بود چون واقعیت جامعه رو نشون میداد و مخاطب را وادار به تفکر می کرد و مسئولین رو وادار به برنامه ریزی و توجه و دلسوزی می نمود و زنگ خطری بود برای همه ما

چون قشر آسیب پذیر به اینترنت دسترسی ندارند بدیهی است که بیشتر نظرات قشر مرفه بیان می شود قشری که دوست ندارند ببینند پایشان روی را روی پشت چه کسانی گذارده اند ولی من که یک دانشجو هستم و به اینترنت رایگان دسترسی دارم از قول تمام افراد قشر خودم عرض می کنم که ما خیلی هم در اقلیت نیستیم ما هم از سریال هایی که خانه هایی با مبلمانهای آنچنانی و ماشینهای مدل بالا را نشان می دهند تعجب می کنیم بنظر ما هم این سریال ها بیانگر واقعیتهای ایران نیست شما مرفهین محترم هم که فکر میکنید اقلیتی از مردم ایران اینچنین هستند لطفا یکبار دیگر گزارشهای سازمان های بیطرف وحتی طرفدار را در مورد خط فقر در ایران ودرصد افرادی که زیر خط فقرند را بخوانید تا بفهمید شما در اقلیتید یا ما ؟در ضمن ما این همه سریال های مربوط به زندگی شما را تحمل میکنیم اما شما یک یکبار هم فیلم زندگی های ما را نمی توانید تحمل کنید انشاالله وقتی قرار شد مثل ما زندگی کنید چه کار خواهید کرد ؟

سلام
متن زيبائيست . قبول دارم كه هر چيزي به صرف واقعي بودن نبايد از طريق رسانه مطرح شود . سليقه هم در كشور كم نيست هميشه يكي ميگه خوبه يكي ميگه بد . و اما چاره : بهتر نيست به جاي اينكه توي سروكله هم بزنيم براي گفتن واقعيات و غير واقعيات و خلاصه هرچه كه گفتني و شنيدني و ديدنيست چارچوب تعيين كنيم تا كسي دل آزده نشود . اما كي ......
بنده به نوبه خودم از آقاي ضرغامي تشكر ميكنم .
با تشكر

سلام .فیلم خوبی بود وگوشه ای از واقعیت های پنهان جامعه را نشان می داد.اما اگر آن را در فضای بسته تری ارائه می شد تاثیر بیشتر واثراتمنفی کمتری داشت.

سلام ، تا زماني كه براي انجام هر امر مهمي برنامه و چارچوب و ضابطه مشخص وجود نداشته باشد و باري به هر جهت با مسائل برخورد كنيم قصه همين قصه هست كه هر روز جهت گيري متفاوت با روز ديگر داشته باشيم و دعوا و مرافعه بر سر اينكه چه كاري درست است و چه كاري غلط ، درست مثل راه گم كرده هائي كه چون بلد راه ندارند و جاده را گم كرده اند مدام سر اينكه كدام طرفي بروند با هم بحث و جدل مي كنند مسلماً اين بحث ها راه به جائي نخواهد برد و فقط سليقه اي پاسخ يكديگر را خواهيم داد و نتيجه اي جز اتلاف سرمايه ها و بازي گرفتن فهم و شعور مردم نخواهد داشت ، بهتر است صدا و سيما به وظيفه ي خود به نحو علمي و با انگيزه ي اصلاح امور عمل كند و پس از هدف گذاري ضمن شناسائي معضلات جامعه و اولويت بندي آنها با معيارهاي ارزشي و انقلابي نسبت به تهيه برنامه هاي هم سو كه مكمل يكديگر باشند اقدام نمايد تا در نهايت به هدف اصلي اين ارگان كه همانا دانشگاه كشور با انگيزه ي بالا بردن سطح آگاهي جامعه است دست يابد .
در يك كلام شايد مسائل مطروحه در اين سريال معضلي از معضلات جامعه باشد ولي آيا رعايت اولويت ها شده ؟ به نظر من خير !!!

هر چیزی تخصص می خواهد، به جز کار فرهنگی، که خیلی ساده است و همه ما هم می توانیم نظر بدهیم.