سالها بگذشته از میلاد منکو یکی مردانی باشد یاد من
کو یکی تا دست بر دستش نهم
یک دل سر تا به پا مستش دهم
چه روزها كه يكايك غروب شد نيامدي چه بغض ها كه در سينه رسوب شد نيامدي
خلیل آتشین سخن، تبر به دوش بت شکن
خداي ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدي
باز می گردد عاقبت این در بلیرخ نماید یار سیمین بر بلی
ساقی ما یاد آن مستان کند
بار دیگر با می و ساقی بلی
اي پادشه خوبان داد از غم تنهاييدل بي تو به جان آمد وقت است كه باز آيي
مشتاقي و مهجوري دور از تو چنانم كرد
كز دست بخواهد شد پاياب شكيبايي
خواهد امد اي دل ديوانه اماو كه نامش با لبانم اشناست
من گل نرگس برايش چيده ام
باورم كن خواهد امد باوفاست
من شکوفه های امیدم را در رویاها می بینمو ندایی که به من می گوید
گرچه شب تاریک است
دل قوی دار سحر نزدیک است...
چون ديده نرگس نگرانت بوديم
با اين همه رو سياهي و سنگدلي
اي كاش كه از همسفرانت بوديم
شعر از : شاعر آزاده و بسيجي حاج محمد رضا آقاسي