ما كه با مردم ديگر گشورهابرخوردي نداشتيم كه مقايسه كنيم

ما كه با مردم ديگر گشورهابرخوردي نداشتيم كه مقايسه كنيم

فقط لازمه بدانیم روزانه سی هزار تماس با پلیس 110 برای مشاجره ها گزفته می شود و بغیر از هزاران دعوای خیابانی که هر روز همگی ما مشاهده می کنیم که کسی هم به پلیس زنگ نمیزند ملتی عصبانی هستیم؟ صد در صد

وقتی در برابر مشکلاتی قرار می گیری که برای حلشون دستت بسته است اولین عارضه اش عصبانیته. آقا وقتی که نه دولت می تونه به من کمک کنه تا محل مسکونیم فرسوده ام رو در جهت مقابله با زلزله بازسازی کنم نه خودم اون توانایی مالی رو دارم که این کارو انجام بدم، مرض دارین چپ می رین راست میاین هی هشدار می دین قراره توی تهرون زلزله بیاد؟ این چه فایده ای داره به جز افزایش استرس و عصبانیت من نوعی؟!!!!

یک مورد عینی: من برای انجام کاری اداری در دانشکده عمران دانشگاه تهران که در آن درس می خواندم به دفتر رییس داشکده که درب آن باز بود وارد شدم. قبل از ورود هم در زدم، با وجود این که درب باز بود. منتظر ایستاده بودم تا کسی بیاید که ناگهان کارمند دفتر رییس که یک آقا بود با عصبانیت وحشتناکی در حد کسانی که شیشه مصرف کرده اند به سمت من حمله کرد و شروع به توهین و فحاشی کرد. من که متحیر مانده بودم که علت چیست شروع به عذرخواهی کردم ولی او باز هم ول کن ماجرا نبود. آخرش هم نفهمیدم چرا این کار را کرد مگر این که در حال انجام عملی خلاف شبیه دانشگاه زنجان بوده که من سر رسیدم.....اگر این اتفاق در یک کشور مترقی می افتاد این شخص از کار بیکار و مجبور به عذرخواهی رسمی به دلیل فحاشی بود. ولی در ایران من دانشجو دیدم اگر بخواهم پیگیری کنم اعصاب و عمرم تلف می شود و آخرش هم بدهکار می شوم. این نمونه ای از دهها موردی بود که در یک روز می بینیم...

ما عصبانی نیسستیم. اینا همش حرف و مزخرفاته. هر کی گفته بیجا کرده ، چشمش و در میاریم..

به نظر بنده اين گزش صحيح است استانه تحمل ما تا حد زيادي پايين امده و همچنين روحيه انتقاد پذيري و صبرمان جالبه كه تمسخر كردن عادي شده

کم نه؟!

بنظرم صحیحه عصبی هستیم وقتی من که تو دهه 60 مدرسه ابتدایی بودم و هر روزمو تو سن 6-7 سالگی از صبح سر صف با خشم مرگ بر امریکا و شوروی و انگلیس و فرانسه میگفتم و همش اخطار آژیر قرمز و صدای موشک که هنوز یادم نرفته صدای قلبمو از گلوم میشنیدم بعد تو سنی که کنکور دادن فقط استرس بود و بعد تحصیل تا اومدیم وارد بازار کار بشیم برادر احمدی نژادو دوستان پاکدست به خاک سیاه نشوندنمون موبایلی که تو تمام کشورها از سوپرمارکت سر کوچتون میخریدین رو 500 هزار تومان اون زمان بعد 1 روز تو صف بودن میخریدیم تا 1 سال بعد با منت تحویلمون بدن بعد خودرو میخواستیم بخریم پراید N سال قبل رو چند برابر قیمت واقعی میخریدیم باز هم تو صف بعد چند ماه یک لگن تحویل میگرفتیم تازه بعد از اون بازم تو صف خدمات پس از فروش بودیم که ماشین صفر کیلومتر فن موتورش کار نمیکنه جوش میاره ماشین .بعد مسکن میخواستیم تا میومدیم پولی جمع کنیم تا بخریم قیمتا 3 برابر میشد طوری که الان یک آپارتمان شخصی رویا شده برامون و هزاران مورد دیگه .منی که تو دبیرستان بجای اینکه انگیزه تحصیل داشته باشم بایذ استرس میداشتم که سر صبح مدیر مدرسه دم در ایستاده و منو به چشم یک مجرم نگاه میکنه حتی منی که پسر بودم نمیتونستم حتی جوراب سفید پام کنم بنظر شما این جامعه که اکثرشون شرایط منو گذروندن آیا اعصابی براشون باقی مونده که بخوان عصبی نباشن ؟واقعاٌ از آمارهای نزاع و درگیری هر روزه نمیتونین متوجه بشید ؟

به نظر من با در نظر گرفتن رفتار روزمره ما ایرانی ها مردم عصبانی هستیم ولی این که عصبانی ترین مردم جهان باشیم رو نمیدونم. به نسبت اکثر کشور ها ما بیشتر عصبی و خشن هستیم.