آفرین محمد چشم مان را به آنچه نمی بینی آشنا کن

باز خدا رو شكر كه چرخ زندگي شان به سختي هم كه شده مي چرخد.
منم صفر تا صد كارهاي روستا رو بلدم و يه زماني انجام مي دادم اما ديگر نه زميني مانده برايمان نه سرمايه اي! همه اش خرج گرفتاري و بيماري شد.
الان تهران كارمندم. راضي ام اما فقط از درآمدم. از محيط .... چي بگم؟؟؟ گفتن نمي خواد محيط و هواي تهران!!!!

بزرگترین لذت روستا آرامش آن است . منم مثل آقا محمد عاشق روستا هستم. ولي از بركت اين درس ودانشگاه اومديم تو اين تهران شلوغ استخدام شديم كه شايد رفاه و آسايشي هست ولي از آرامش و محبت و ..اصلا خبري نيست . تنها آرامش من روز جمعه است كه در كوه باخودم خلوت مي كنم.

واقعا خوش به حالش!اونا زندگي مي كنن نه ماها كه از صبح تا شب تو اين آلودگي (و با اين غذاهاي ناسالم شهر!) مي دويم و از درآمدمون هم نمي تونيم واقعا لذت ببريم...