واسه مادراتون شنیدن بستن دستاتون سخت تر از شهادتونه.

ای شهیدان راه حق،شما رو به آبروی فاطمه ی زهرا (س)دست این مردم رو بگیرید،هرچند که دستانتان بسته هست,شما رو به خدا ما رو به حال خودمون رها نکنيد،ما مردم بی وفایی هستیم،ما مردم بی معرفتی هستیم،مابديم ای عزيزانم ولی شما خوب باشید همینطور ی که تا حالا بودید،این مملکت فقط به خاطر وجود شماست که داره نفس ميکشه ،شما رو به دستان بریده ی حضرت عباس (ع) ما رو حلال کنید،شما زنده اید و ما مرده،شما نمایندگان خدا هستید،شما همه چیز ما هستید همه ی آبروی ما هستید ولی حیف که کسایی دارن با اسم شما با آبروی شما خون مردم رو میخورن،حیف حیف حیف....برادرم من این لحظه ای که دارم این حرفا رو مينويسم دوست دارم،چون از ته قلبم دارم حرف میزنم،شاید بعد از مدتی این حرفامو اصلا یادم هم نیاد ولی شما رو به خدا قسم فراموشم نکنید آبرومو بخرید پیش خدا و در پايان ،برادرم شهادتت مبارک

خوش اومدید.تو این مدت که نبودید خیلی ها روشن فکر شده اند.ولی ما هنوزم مدیون شما هستیم-هر وقت که سر سفره ارباب بی کفنمان مهمون شدید ما رو هم یاد کنید.دوستتون داریم و برای همه چیز ممنونیم.

کاش میشد نجواهای شما در لحظه شهادت را ما امروز می شنیدیم، کاش میشد آخرین حرفهای دل شما رو الان می شنیدیم، کاش، کاش، ...
با این حال ، فقط با لحظه ای تأمل خالصانه میشه روح نجواها و حرف های لحظه آخری شما رو درک کرد.
حرف هایی که با پدرها و مادرهایتان داشتید
از حرف هایی که با فرزندانتان داشتید
از حرف هایی که با همسرانتان داشتید
از حرف هایی که با آشنایانتان داشتید
از حرف هایی که با مسؤولین داشتید
از حرف هایی که با امام داشتید
از حرف هایی که با اهل بیت و معصومین داشتید
از حرف های با امام رضا
از حرف های با امام زمان
...
فقط خدا میدونه که شماها چه گفتید و چه نجوا کردید.
فقط خدا میدونه که اون لحظه های آخر که شماها رو زنده زنده و کنار هم ، مظلومانه دفن کردند چه ها گفتید.
ما امروز یکبار دیگر این فرصت را داریم که به حرف های دل و نجواهای عاشقانه دم آخری ما فکر کنیم و از خدا بخواهیم که به ما توفیق درک آن را بدهد.
شهدا، هیچ چیزی نمی تواند درد فراق و دوری شما را از دل مادران عزیزتان کم کند.
ما امروز شرمنده شما و مادران شما و خانواده شما هستیم.

درتنگناي روزهاي وحشي تاريخ ،بر دل سوخته ي اين نسل زخمي ماند
ار شديد زخمي كه هيچ دارويي نمي شناسد وهيچ لبخندي مرهمش نمي شود وچه زيبا كفت علي ع در نهج البلاغه كه"بعضي از أدم ها مثل سگهاي وحشي ديگران را مي درند " نامتان به جوانمردي ماندگار خواهد شد وروسياهي براي درندگان ابناي بشر خواهد ماند

بهترین وزیباترین خبر تابناک درتمام دوران رقم خورد


دلم رابردی یاحسین(ع)

بهشت گوارای وجودتان

این دست بسته مردگان
کان عجب پرواز باز روحشان !!!
ماهی کو در تنگی بسته محبوس شد
یک دو ماهی کودکان را عبرت ساز شد

درود بر مرام جوانمردانه و سلام بر روح بزرگ این جاودانگان تاریخ ایران زمین

این دل نوشته ها کتاب شوند ...
نوشته های تیرماه 1394
درباره 175 شهید غواص
درمیان خبرهایی که در چند روز گذشته خوانده ام ، یک خبر سخت تکانم داد. شاید چون خودم از جنس این عزیزان بوده ام ، این خبر مرا به خود جذب کرد و می دانم که نمی توانم وضعیت واقعی آنها را درک کنم اما این خبر حسابی تکانم داد و منجر به خانه تکانی ام شد .
هر چند می دانم که بسیاری از مردم کشورم حتی ممکن است ، این خبر را نخوانده باشند و خوب می دانم که بسیاری از مردم با من همدردی کرده اند . پس این مطلب را برای دلم می نویسم و همه کسانی که با من در شنیدن این خبر ناگوار ،متاثرشده اند و حتی گریه هم کرده اند.
قبل از هر نوشته ای برای شما ، وقتی که خبر را خواندم که به چه طرز فجیعی به شهادت رسیدید ، گریه کردم . گریه کردم که با چه دشمنان نامرد و نامسلمانی در جنگ بودیم . گریه کردم که چرا عملیات لو رفت . گریه کردم که چرا در همه این سالها ، درست اطلاع رسانی نشد .
گریه کردم که نمی توانم ، دینم را به شما عزیزان ادا کنم و از شرمندگی شما ، من و همه ملتم دربیاییم .
گریه کردم که بخشی از مشکلات عراق ، ناشی از سکوت بعثی ها و حتی شیعیان است که نگفته اند ، شما را دقیقا چگونه به شهادت رسانده اند.
گریه کردم که سبک شوم و گریه کردم که راه را گم نکنم . کاری ندارم که دیگران چه وضعی پیش خواهند گرفت . اما من راه را گم نخواهم کرد و باید ، پاسدار ارزش هایی باشم که باهم برای این مسیر ، جنگیدیم . پاسدار ارزش هایی که به هر زبانی گفته شود ، این است که در مقابل ناحق بایستیم و از هویتمان تا سرحد مرگ که نامش در قاموس ما ، شهادت است ، بجنگیم . جنگ برای بقا نه جنگ برای هیچ .
گریه کردم که بگویم که اگر هزاران فاسد در این مملکت فساد کرده اند ،من راهم را با شهدا تنظیم کرده ام نه با مفسدان . هر چند ممکن است که بعضی از این مفسدان ، زمانی با من در یک جبهه ، علیه دشمن می جنگیدند. امروز من راهم را با شهدا تنظیم می کنم . چرا که «راه ، روشن و استوار است» .
گریه کردم که به خودم بگویم که من هم از شمایم و شما احساس تنهایی نکنید . شما ماهیانی بودید که مثل بسیاری از ماهیان دیگر ، صید شده اید. این بار نوبت شما بود که دوبار کشته شوید و خدا می خواست که شهادت شما را این گونه ببیند تا بر تارک خدایی خویش ،ثبت کند که انسان هایی هستند که شبیه آقاشان امام حسین علیه السلام ، به شهادت می رسند.
گریه کردم تا بگویم که من هم انسانم .
بازگو کردم که ...
خلاصه من هم بسیار ناراحت شدم . نه ناراحت شدم ، من هم با شنیدن خبر شما ، مردم و هنوز هم مرده ام . مردم که چرا در کنار شما نبودم و .... به شما حسودیم می شود.
بخشی از گریه من به خاطر این بود که نشان دهم، شما انسان های وارسته بودید که ارزش گریه من ، در مقابل رشادت های شما چیزی نیست .
چه بگویم که هر چه بگویم کم است ...
برای شادی روح همه شما صلوات

یا لیتنی کنت معکم فافوز معکم فوزا عظیما