مریم از کرج
| 
۱۴:۳۲ - ۱۳۹۴/۰۳/۲۶
پاسخ
عجب صبری خدا دارد....... پیامی آورده اند از ...30 سال قبل ...
کربلای 4 ...
یک گردان ...
کارآزموده ...
تخصص در آب ...
عاشق بی آب ...
اما اسیر ناکسی ...
دست بسته ...
با دهان باز ...
و چشمان باز، خسته ...
به سوی آینده ...
.
.
.
وپیام شاید ...
ما سر عهد و پیمان ماندیم
شما هم ... ؟؟؟!!!
تصورش هم زنده به گورم ميکند..هوايِ داغِ جنوب..
لباسِ تنگ، چسبان و پلاستيکيِ، غواصي..
درست تا زيرلبت را محکم پوشانده..
دست و پاهاي بسته..
دراز به دراز، کنارِ رفقايِ جوان، زخمي و ترسيده ات..
نميداني چه ميشود.. تير خلاص يا شکنجه در اردوگاه..؟؟!
اما..
صداي بلدوزر، وحشت را در نفست به بازي ميگيرد..
ترس.. چشمهاي مادر.. دستهاي پدر.. زبان درازي هاي خواهر.. کتاني هاي برادر.. گل کوچک با توپ پلاستيکي با بچه هاي محل.. آب يخ که شقيقه ات را به درد ميآورد..
آخ.. خدايا به دادم برس.. تنهايِ تنها..
بلدوزر، پذيرايي اش را آغاز ميکند..
خااااااک.. خاااااک
نفست را حبس ميکني به يادِ زمان خريدن، براي زندگي در زير آب..
صداي ِ فريادهايِ خفه ي دوستان، قلبت را تکه تکه ميکند..
بدنت رويِ زمين داغِ، زير خاکِ سرد، چسبيده به لباسِ غواصي، آتش ميگيرد..
دستهاي بسته ات را تکان ميدهي..
دلت با تمامِ بزرگيش، قربان صدقه هاي مادر را طلب ميکند..
هوا براي نفس کشيدن نيست..
اکسيژن ذخيره شده ات را به يادگار از دريا ميهمانِ ريه هايِ خاک ميکني..
اما انگار خاک ظالم است.. هي سنگين و سنگين تر ميشود..
دلت نفس ميخواهد..
ريه هايت گدايي ميکنند، جرعه ايي زندگي را..
مهمان نوازي ميکني..
عميق..
اما خاک..
فقط خاک است که در ريه ات، گِل ميشود..
خدايا..
کي تمام ميشود..
صداي ترک خوردن استخوانهايِ قفسه ي سينه ات را ميشنوي..
دوست داري گريه کني و مادر باشد تا بغلت کند..
کاش دستانت را محکم نمي بست..
حداقل تا دلت ميخواست، جان ميدادي..
نه نفس..
نه دستاني باز، برايِ جان دادن..
گرما و گرما و گرما..
خدايا دلم مردن ميخواهد..
مادر بميرد..
چند بار مردنت تکرار شد تا بميري؟؟؟!!!!
سلام بر عاشقان آسمان و خاک و آب سلام بر سکوت دیدار یار در لحظه شهادت
سلام بر لحظه شفاعت لب تشنه بر غواصان درآب
جان عباس دست مارا هم در آخرت بگیرید
بمیرم برا اون دلهای پاکشونبمیرم برا اون دستای بستشون
بمیرم با اون چشای نازشو
بمیرم بمیرم
شرمنده ایم,من اختلاس نکردم ولی شرمندم...شماها چقدرمرد بودین...کاش منم مثه شما بودم... خداوند روح این شهدا و سایر شهدای دیگر را غریق رحمت خود کند. امیدوارم در کل کشور شوراهای شهر و شهرستان کشور ،نام یکی از بزرگراه ها ، میدان ها ، بوستان ها و سالن ها را به نام شهدای غواص نامگذاری کند تا یاد و خاطره این عزیزان زنده و نسل های آینده از رشادت های آنها بی خبر نماند.