قطعا مرگ بیمار ربطی به پرستار مربوطه یا تیم پزشکی ندارد و تیم پزشکی همیشه تا آخرین لحظه دنبال نجاتن بیمار هستند ولی از لحاظ روحی روانی اکثرا در ایران ما دچار کمبود شدید و عکسل العمل منفی سریع هستیم و چه بسیار افراد لات و لاابالی در این جامعه ما حضور دارند و با کمترین مرود عکسالعمل حیوانی از خود نشان می دهند و این اولین بار نیست و آخرین بار نیز نخواهد بود و باید مسئولین اقدامات شدیدی در این زمینه انجام دهند و لی مورد دیگر نیز در بعضی از پرسنل محترم بیمارسستانها وجود دارد انهم بی احترامی های شدید به همراه بیمار و گاها خود بیمار این هم در بیمارستانهای دانشگاهی اتفاق می افتد پزشک ریزیدنتی که با پول و امکانات کشور به اونجا رسیده گاها از خود بیخود میشود و بدترین رفتار را می نماید که ادم عطایش را به لقای همان بیمارستان نموده و مجبور میشود به بیمارستان خصوصی برود یا بعضا بعضی پرستاران علی الخصوص خانمها تحمل خستگی و یا روحیه کار کردن در بیمارستان را ندارند و از لحاظ گفتگوی ادبی با مراجعین در حد صفر صحبت میکنند بنده خودم بارها این مشکل برایم پیش امده بچه ام را بردم بیمارستان .....گوش و حلق بینی دولتی ولی با بد رفتاری پرسنل پرستار دانشگاهی و ریزدنت دانشگاهی از خودم بدم اومد و تودل خودم احساس بدختی خاصی نمودم ولی هیچوقت داینها هم درست نشده و نخواهند شد در دانشگاهای ما در حتی اماکن عمومی مثل مترو و.... به جای اینکه مردم را از لحاظ روحی روانی اماده کنند و یا حتی پوستر های از احترام متقابل گذاشتن بکنند و یا موارد دیگر به حاشیه ها می پردازند انشالله که خیر است.

علتش اینه از بس بیخیال کارشون رو انجام میدن کافی یکبار سر به اورژانس بزنید تا ببینید پرستار تنها چیزی که براشون اهمیت نداره بیماره!!!

چند وقت پیش که به عنوان همراه بیمار در بخش داخلی بیمارستان بودم حدود ساعت 10 شب اتفاق جالبی افتاد بیماری که شیمی درمانی شده بود دچار مشکل بود و پرستار بخش چندین مرتبه درخواست حضور پزشک کرده بود و آن زمان یک خانم دکتر عمومی عمومی به بخش آمده بود با مشاهده وضعیت وخیم بیمار عصبانی شده بود که چرا مزحم ما میشوید مشخص است که ما نمیتوانیم کاری انجام بدهیم و به شما در دوره تحصیل یاد نداده اند مسکن به مریض بدهید پرستار هم اصرار داشت که دستور پزشکی برای بیمار وجود نداشته و با توجه به وضعیت بیمار نمیتوانسته این کار را انجام بدهد مگر با تجویز یک پزشک خانم دکتر هر بار صدایش را بالاتر میبرد و شدید تر و بدتر از قبل توهین میکرد و بد و بیراه میگفت کم کم با دیدن همراهان بیماران که از اتاق ها خارج میشدند خانوم دکتر بلندتر و حق به جانب تر بد وبیراه میگفت که بیسوادید و معلوم نیست به شما چی تدریس میشه و ... و در این بین خانوم پرستار با متانت برخورد میکردند و سعی در آرام کردن فضای بخش داشتند که از همین جا از ایشان تشکر میکنم بخاطر صبر و دلسوزی و وظیفه شناسی شان.

این بر می گردد به بی فرهنگی بعضی افراد وفکر میکنند بیمارشان تحت هرشرایطی که هست جهت زنده ماندنش معجزه ای کنند وفکر میکنند که حالا عزیزشان فوت کرده حق دارند که کسی را مقصر بدانند

بدون شک اکثریت پزشکان بار ها و بارها خشونت و فحاشی و تهدید و ضرب و شتم از سوی بیماران و همراهان آنها را تجربه کرده اند و اکثریت پزشکان آرزو می کنند ای کاش پزشک نشده بودیم

اینها همه به خاطر دید بدی هست که مردم نسبت به جامعه پزشکی و پرستاری پیدا کردند... باید این دید درست بشه... هرچند این دید منفی دلیل نمیشه برای حمله به این قشر...

جدای از بعضی از پرستارها که درصدشون سی به هفتاد هست، متاسفانه باید گفت که بعضی هاشون واقعا بی مسئولیتی می کنن و توجهی به بیمار نمی کنن، دانشجویانی که کارآموز هستند گاهی اوقات دردسر ساز هستند و بیشتر اوقات، آقا ما باید به کی بگیم که بیمار ما موش آزمایشگاهی برای سرم و تزریقات تو بیمارستان نیست، این حق یک بیماره، خود من بیمارستان بودم اومدن سرم بزنن رگ دستمو پاره کردن، بعدش مسئولش پرسید چرا اینطوری شده، گفتن که دستمو تکون دادن، روز روشن و دروغ گفتن، خب نباید این خانم چند تا حرف نادرست بشنوه با این دروغش.

ا ینا همه به خاطر این که کادر درمانی ما تو درساشون فقط علم پزشکی رو یاد میگیرن و بعضا حس مسئولیت توشون دیده نمیشه بله همه میدونن که اونا زیاد دیدن از این صحنه ها اما حال ما رو که ندیدیم و عزیزمون الان درگیره رو باید درک کنن بعضی وقتا اصلا عین خیالشون نیست به نظر من که باید دوره های اموزشی برخورد با همراه و بیمار رو ببین و اگر حالشون خوب نیست نیان سرکار البته اینم بگم تو کشور ما هرجا کار داری همه فکر میکنن اربابتن و جوری باهات برخورد میکنن انگار شما برده شونی

برای اینکه هیچ کس به وظیفه خود عمل نمیکنه نمونه کم کاری پرستاررا خودم ازنزدیک دیدم مریض من خون ریزی داشت پرستار با خون سردی تمام با تلفن همراه خود درحال صحبت و خنده ومزاح بود - دراین مواقع همراهان مریض چقدرباید تحمل کنند.

پرستاران هم باید کمی صبور باشند و بدانند در این موقعتیها چطور برخورد کنند ولی متأسفانه پرستاران بخاطر جوانی و کم تجربگی نمی دانند چطور برخورد کنند و این باعث تشدید عصبانیت فرد مقابل می گردد. به نظر می رسد در حین آموزش علمی باید یک دوره کلاس روانشناسی و کلاس توجیهی برای آنه برگزار گردد. همه تقصیر ها هم گردن همراه بیمار که در اوج عصبانیت و ناراحتی است نیندازید اون عزیزترین عزیز خود را در معرض مرگ می بیند. باید جای اون فرد باشید تا بفهمید که چی می کشد پس یک طرفه قاضی نروید و از هم قشر خود با تعصب کورکورانه طرفداری نکن