خدا کمکتون کنه تا به پدر مدرت برسی خدا هیچ بچه ای رو یتیم نکنه

سلام
چرا اینقدر زود قضاوت می کنیم .اصلا مگه ما حق قضاوت بدون دلیل و مدرک را داریم؟شاید برای آن پدر و مادر اتفاقی افتاده باشه و یا هزاران شاید دیگر....
بیایید زود قضاوت نکنیم.انشا ا... آرزوی این فرزندان براورده شود

کسانی که در خلاف مسیر رودخانه شنا می کنند به سرچشمه رودخانه میرسند امیدوارم این افردا به درجه ای از نظر اقتصهادی اخلاقي رسیده باشند که اثرات نامبارک خانواده شان را از یاد ببرند

پدر مادرتون كه همزمان شمارو فراموش كردند!!! ولي شما بچه هاتونو فراموش نكنين
ان شاءالله موفق باشيد

تابناک عزیز از اینکه این تراژدی را منعکس کرده اید . جای تشکر دارد چرا که موجب رقت قلب میگردد .

شاید دیگر از کنار این افراد بی تفاوت عبور نکنیم.

و شاید با مواجه شدن با پدر و مادری تا این حد گرفتار که حاضر میشوند جگر گوشه خود را رها کنند دست یاری بسویشان دراز کنیم .


نباید این پدر و مادر را سرزنش کرد . شاید به چنان ستوهی رسیده اند که این کار بهترین گزینه آنها به امید زندگی بهتر برای آنها بوده است .

دست ملاطفت مسئولین همان گونه که تا کنون بر سر آنها بوده است میبایست با فراهم نمودن یک فرصت شغلی تداوم یابد تا با این بحران هویت کنار آیند.

در مورد پدر ومادرشان زود قضاوت نکنید شاید اتفاقی برایشان افتاده!

واسه چی میخوان دست همچین پدر مادری رو ببوسن. اونا که تو این سالها حتی یه بارم سر به پرورشگاههای تهران نزدن و معلومه از کارشونم پشیمون نیستن

بازم خدارو شکر بهزیستی پیداشون کرده. ولی چون روبروی بیمارستان بودن احتمالاً تصادفی چیزی شده و پدر مادره بلایی سرشون اومده. ولی در کل پدر و مادر آدم کسایی هستند که به آدم عشق بورزن و اونو پرورش بدن چه واقعی(ژنتیکی) باشن چه نباشن.

اون پدر و مادر لایق این بچه ها نبودند.
بهتره که فراموسش بشند.

دوست عزیز من میدونم مادرم کجاست شما درست میگید چه دلیلی داره آدم دنبالشون بگرده اون موقع که بهش احتیاج داشتم من رو رها کرد و رفت البته میومد سرمیزد یکی دو بار هم منو برد پیش خودش ولی هیچ وقت یادم نمیره یه کم شیطونی کردم قرص ریخت جلوم گفت بخور بمیر از دستت راحت بشم. الان جاش رو دقیقا میدونم کجاست اتفاقا یکی دوبار هم که به اون شهری که توش بود سفر کردیم رفتم و از دور دیدمش من الان مادر دو تا بچه ام فکر میکنم بمیرم نمیتونم از بچه هام بگذرم ولی اون خیلی راحت از من گذشت چه جوری تونست. هیچ احساسی بهش ندارم. الان دیگه ازش متنفر هم نیستم. خد ارو شکر میکنم من رو رها کرد البته خوش شانس بودم زمانی که اون من رو نخواست یکی از دوستانش من رو گرفت و خانواده اش من رو به فرزندی قبول کردن و خودش هم الان خواهرمه خواهری که حاضرم همه زندگیم رو فدای یه موی سرش کنم و برادرانی دارم که درسته از خونم نیستند ولی عاشقانه دوستم دارند و دوستشون دارم. اگر زندگیتون روال عادی داره بیخودی قضیه رو هم نزنید. بگذارید دیدار به قیامت باشه. من خبری از پدرم ندارم حتی برام اهمیت نداره که از زنی که منو زاییده بپرسم پدرم کیه مهم اینه که الان خانواده ای دارم که در کنارشون خوشبختم.