راستش سالهاي قبل، از اين كه اسم كوچه ها را بنام شهدا گذاشته بودند و گاهي موجب سرگرداني بود و يا عكس هاي فراوان شهدا را بر ديوار خيابانها و تابلوها مي ديدم دلخور و ناراضي بودم. اما حقيقتا بويژه بعد از فتنه هاي امثال داعش و گرفتاري هاي مردم سوريه و عراق و ... مدتي است به خودم آمده ام و درود مي فرستم بر آنها كه ياد شهيدان وطن را گرامي داشته اند و خدمت به ايثارگران و جانبازان را يك وظيفه ملي مي شناسند و تبليغ مي كنند. همه ما وظيفه داريم ياد اين ايثارگران عزيز را كه جواني خودشان را و جان خودشان را براي آزادي و آسايش اين مرزوبوم اهدا كردند گرامي بداريم.
هرچند مسئولان ما در ايفاي حقوق آنها تاخير و كوتاهي بسيار داشته اند...
واقعا لحظات خيلي سختي كه يه بچه كمك بخاد و آدم نتونه، منكه خودم بجه 3 ساله دارم اينو خيلي احساس كردم . و اشك از چشام جاري شود. ناصر جان سلام. منم همرزم تو ولی سالم امدم شمارا قسم به اقامون ابوالفظل( ع)از ما راضی باش. چون ما در مقابل شما هیچ کاری نکردیم. دلاور هم گریه کردم و هم امیدواتر از چند لحظه قبلتر از خواندن متن این گزارش زنده باشی و فرزندانت هم خوشبخت بشن انشاالله این انسان شهید زنده است. درود بر چنین انسان بزرگی که امیدش به خدا را از دست نداد
خجالت زده از نگاه مادران چشم انتظار فرزندان دلبندشان
بخدا خیلی شرمنده ایم.
شما فرزندان ایران زمین هستین