و این یکی از مظاهر بارز نا امنی شغلی است. وقتی یک جوان به آینده شغلش اطمینان نداشته باشد و هر لحظه فکر کند که ممکنست بزودی بیکار و درمانده شود، چگونه جرات ازدواج و برنامه ریزیهای دیگر در زندگی را پیدا میکند؟

ماالان متوجه نشديم شركتي به قراردادي يا قراردادي به ديگر احكام
چون يه تعداد تو دولت قبلي از شركتي به قراردادي دولتي تبديل وضعيت شدن

من 21 كارمند قرار دادي دولتم تازه گفتند بايد آزمون بدي و قبول بشي وگرنه نيروي جديد جاي من ميگيرند و من بايد برم بيرون .بعد از 21 سال سابقه - ليسانس من مربوط به 15 سال پيش است چطوري بايد با كسي كه تاز از دانشگاه آمده بايد در رقابت آزمون شركت كنم . اين انصافه . هر سال منتظر تبديل وضعيت بوديم اما حالا .ما قررار دادي ها اگه با همين قرار دادي بودن بازنشست بشويم سنوات به ما تعلق نميگيره به همين هم راضي بوديم اما حالا صحبت از اخراج است. خدايا تو داد رسي خودت كمك كن

واقعا باید تاسف خورد. من خودم تو یک اداره دولتی مشغول به کارم تحت عنوان نیروی شرکتی- مدرک لیسانس دارم با حقوق یک میلیون- در حالکه همکار خودم چون چند سال پیش مشغول به کار شده معلوم هم نیست با جه ضابطه ای سرکار اومده با مدرک دیپلم سه میلیون حقوق می گیره تازه ناراضی هم هست، کار هم نمی کنه و حالا چون نیروی رسمیه باید تا بازنشستگیش حقوق میلیونی بگیره و از مزایا و رفاهی های متعدد و وام های متعدد با بهره ناچیز برخوردار باشه آیا این انصافه- همین همکار من برای ثبت نام دو فرزندش در کلاس ششم ابتدایی شش میلیون داده ولی من پول 400 هزارتومانی سرویس مدرسه رو هم ندارم بدم- آیا این انصافه، چرا باید به واسطه یک سری قانون که هیچ وقت شامل قانونگذار نمی شه باید بچه من نسبت به بچه همکارم که نیروی رسمیه عقب بیوفته و این تا الی آخر هم همین جوری بمونه- اگر راست می گید و نمی تونید به همه رفاهی و مزایا بدید چرا ضعیفرو می زنید کافیه بیاید این نیروهای رسمی و پیمانی رو شرکتی کنید...