با عرض ادب و احتراممن يك بانوي 30 ساله ام، و پدرم از فراموش شدگان دوران جنگ كه بي ادعا، تتمه ي عمر را در انزوا و خلوت سرشار از خاطرات معنوي جنگ مي گذراند
قلم اقاي داوود آبادي را دوست دارم و شعرهاي جناب كاكايي را؛ اما كاش اين هردو و امثالهم كه از فرزندان جنگند و دوران دفاع مقدس، و هريك در يك جبهه، با دو روش جنگيدند، اينگونه به جنگ لفظي با هم قيام نكنند.... بگذاريم جنگ، همچنان بي مدعي بماند.....
من فکر میکنم منظور آقای کاکایی این نبوده که در جبهه ها شور و شوق و شادی نبوده .اخراجی های نمایشی از شور و شادی جبهه ها نیست بلکه کاریکاتور بیمزه ای از آن است راستی تا به حال فکر کرده اید که آنها که آسمانی شدند به دوستان خود اینگونه عتاب نمی کردند؟!فکر کرده اید اگر کار موفقیت آمیزی انجام می دادند مرتب در بوق و کرنا نمی کردند که ما بودیم که چنین و چنان کردیم؟
صرف نظر از درستی یا نادرستی نظر آقای کاکایی، به عنوان یک بسیجی و رزمنده دوران دفاع مقدس، نوع برخورد آقای داوودآبادی با انتقاد آقای کاکایی را بهیچوجه نمی پسندم. خوب است کمی تحمل نظر مخالف رأی خود را داشته باشیم و بمحض شنیدن نظر مخالف، گوینده آن را آماج تهمت و استهزا قرار ندهیم. این کاری است که متأسفانه در چند سال اخیر بیشتر باب شده و حالا مشاهده آن بین دوستان و رفقای دیروز عرصه جهاد با دشمن، جای بسی تأسف دارد. آی بچه جبهه ایها بخود آیید؛ پس "اشداء علی الکفار رحماء بینهم" یعنی چی؟ 11 ساله بودم كه جبهه رو تجربه كردم . نه از مرگ ترسيدم و نه به شهادت كم اشتياقي نشون دادم. اما شهادت قسمت ما نشد (حيف) . . . نه مدافع كاكائيم نه منتقد داودآبادي . . تنها اينكه دلم براي خودم وبراي بچه هاي 11 ساله اينروزها ميسوزه اگه: قبل از درك دوكوه و شاخ شميران و دزفول و خرمشهر و همت و جهن آرا و . . . . ، اخراجي ها رو ببينند. خدا خيرت بده برادر كه فكر نكردي بچه ها حتي اگه اهل تحليل و تفسير فيلم هم باشن ، خيلي هاشون خيلي فيلمهاي ديگه رو نديدن. راستي برادر چطور است كه بعد از سالها هنوز فكر نكرده اي كه مرگ خوب است براي همسايه. 
شدیدا متاسفم با این مطلب که نه در دین ما و نه در مرام بچه های جبهه که منشا از دین دارد اینگونه لفاظی جایگاه ندارد.