نواندیشان بلخ
| 
۱۳:۴۱ - ۱۳۹۳/۰۶/۲۶
پاسخ
نظراسلام این نیست که کاروزندگی رارهاکنی .یک فاتحه بخونی وخیرات کنی کافیه اسم اینو باید بذاریم یک نوع بیماری .معنی نداره ادم با واقعیت درگیر بشه
خداوند تمامی اسیران خاک را رحمت نماید و به این عزیز هم صبر عنایت نماید . 
البته از نظر روانشناسی این یک جور مکانیزم دفاعی برای تسکین الامه و به هر حال ادم سالم باید بتونه با هر غمی کنار بیاد پس این اسمش عشق نیست نوعی رفتاره که اگه بیمارگونه بشه مفید نیست کم نیستند بزرگالنی که هیچوقت یاد و خاطره عزیزانشون رو فراموش نمی کنندبرادر من در سال 1365 در عملیات کربلای پنج شلمچه شهید شد از اون تاریخ تا سال 1388 هر پنج شنبه بدون استثنا مادر من سر قبر ایشون حاظر می شد و سرما و گرما هم مانع ای کار وی نمی شد تا اینکه در سال 1388 درست در سال روز شهادت برادرم ایشون نیز چشم از دنیا بربست و به پیش فرزندش شتافت.
روح تمامی شهدا و مادران و پداران آنها شاد باشد انشاله.
عزیزان سلام وفاداری ایشان قابل تحسین است. ولی از خود باید سوال کنیم که همسر مرحومش چقدر بزرگوار بوده که چنین وفایی را میبیند.