گاهی وقتا قانون هیچ جایگاهی نداره وقتی انسانیت و وجدان نقطه مقابلش باشه . اقای نگهبان هر ساعتی که اون خانوم میرسید باید راش میدادی اگر دختر خودت بود این کارو میکردی اگر قبل هر کاری به عواقبش فکر کنیم چنین مشکلی پیش نمیاد در ضمن توی شهری مثل تهران تاخیر ی امر عادی

غيرت نداشتن؟! خيلي اين خواهر گرامي شانس داشتن كه صبح رو ديدن با اين وضع جامعه، خجالت نميكشن؟ كسي كه اينكاررو كرده بايد تاديب بشه بدون شك.

وای اگر برای اون دختر بیچاره اتفاقی می افتاد چی؟؟
باید راهش می دادن و بعدا به خانواده اطلاع میدادن

غیرت دینی اینجا کجای ماجراست؟

بعد 2روز بعد روزنامه ها تیتر میزدن تجاوز یا مرگ دختر دانشجو خیالتون راحت میشد؟؟؟ متاسفم

کاش تا این حد قانونمندی در همه ادارات هم بود.جامعه گل وبلبل میشد.آخه بی انصاف حالا هرکجا که بوده لااقل تو نمازخونه راهش میدادی فرداش به کسایی که باید میگفتی.

باید همون بار اولی که راهش دادن خوابگاه فرداش سوال جواب میشد که چرا دیر اومده ؟!! که اگه این طور میشد قطعا این قضیه تکرار نمیشد، چون دختره میدید که بخواد دیر بیاد باید جواب پس بده. اما خوابگاه چه کار کرده
چند بار قضیه اتفاق افتاده و هیچی بهش نگفتن بعد یکدفعه به این نتیجه رسین که باید راهش ندن.
الان شده قضیه اول مرغ بوده یا تخم مرغ! هم میشه حق رو به این طرف داد و هم اون طرف. اشکال از قانونه که درست تعریف نشده و ضعف داره.

بهترین کار این بود که به پلیس 110 تلفن میزد و از انها برای ورود یه خوابگاه کمک می خواست مسئول خوابگاه مسائل اخلاقی که دستور الهی است زیر پا گذاشته تا برای لقمه نانی که توسط قوانین بشری وضع شده از دستش نرود . ای مسئول خوابگاه که نمیدانم چه شخصیتی هستی ننگ بر تو باد مطمئن باش از هر دستی بدهی از همان دست می گیری ولو نوه و نتیجه هایت به ان برسند چه زنده باشی چه مرده انرا خواهی دید .

از حراست خوابگاه دل خوشی ندارم به خاطر کاری مجبور بودم صبح زود تهران باشم 5 صب رسیدم خوابگاه میگفتن راتون نمیدیم با اینکه هیچ سابقه ای هم نداشتم ولی انقد بی رحم بودن که دوس داشتن تو سرمای زمستون پشت در بلرزی ولی رات ندن تو فقط دوسداشتن التماسشون کنی... دانشگاه های دولتی طوری با ادم رفتار میکنن که انگار داری ارث باباشونو بالا کشیدی. تابناک بدرج درد دلمو

خوشم میاد از خوابگاه پسران دانشگاه شیراز (تپه). یادش بخیر سال 74 سرباز بودم ساعت 2 شب از تهران رسیدم شیراز . جایی نداشتم. پسر خاله ام اتاق 402خوابگاهارم بود. رفتم درب زدم نگهبان دم در بدون هیچگونه سوال و جوابی وبا اینکه من با سر تراشیده و کیف سربازی بودم با عذرخواهی از اینکه دیر بیدار شده بود راهم داد. پاتوقیشده بود اون اتاق به مدت 10 سال برای شهر ما.