آقای ابوطالب گفته بودند که در این دوران ما، مربیگری تیم ملی هرگز برای سرمربی سودی حاصل نکرده و قدرمنزلتی برایش بدست نداده و خلاصه هم، سرنوشت بدی داشته اند. خب این یک داستان کلی است که مربی هم مانند قمارباز است...تا وقتی ببرد می تواند ادامه دهد، ولی وقتی باخت، دیگر نه...بنابراین قطع همکاری با او بخوبی خوشی انجام نمی شود؛ و البته این مسئله در ایران که ما موفقیتهای پایداری را (ولو برای مدتی موقت) در فوتبال تجربه نکرده ایم، بدتر است.
اما نکته اینکه حیف شد دایی با علم به این سرنوشت محتوم مربیان تیم ملی، فکر کرد که می تواند اسطوره گی در بازی کردن را در مربیگری تکرار کنند و اعتبار خود را چنین در عنفوان جوانی و ابتدای کار مربیگری از دست بدهد.

يك حرف دايي را هميشه به خاطر دارم كه هر چه دارم از لطف خداست . شايد خدا خواست كه ايشان در اين مرحله موفق نشود و خدا ايشان را دوست دارد. مطمئن باشيد.

امان از دست فوتبال سياست زده ناگهان مي آورند ناگهان مي برند

آن روزی که با آبروی کشور و آقای مایلی کهن بازی می کردند این بی آبرویی رقم خورد. یدالله فوق ایدیهم

خیلی باحال وجالب بود

"ومشكل قطبي تنها بودنش هست به هيج جايي وصل نيست!!!"

دایی تنها اسطوره منفور جهان است.

انتخاب دائی یک اشتباه بود و بر کناری آن در ظاهر پاک کردن اشتباه اول بود ولی این اشتباه بزرگتر از اولی بود

به نظر فدراسيون فوتبال به خاطر نظر مردم علي دايي را بركنار كردو هنوز هم قادر به تصميم گيري در مورد جايگزين دايي نيست بهتر است چند گزينه را معرفي كنند و انتخاب سرمربي را به خود مردم بسپارند(از طريق نظر سنجي پيامكي)

به نظر من وقتي فدراسيون فوتبال به خاطر نظر مردم علي دايي را بركنار كردو هنوز هم قادر به تصميم گيري در مورد جايگزين دايي نيست بهتر است چند گزينه را معرفي كند و انتخاب سرمربي را به خود مردم بسپارد(از طريق نظر سنجي پيامكي)