هیچ کس تو این سرزمین شاد نیست.همه افسرده.

شادی در کشور ما عمدتاً مختص خانواده مدیران میانی به بالای دولتی می باشد و کسی دیگر شاد نیست . لکن ممکن است عده ای نیز به خاطر اینکه از دیگران کم نیاورند ، خود و خانواده اشان را به صورت تصنعی شاد نشان دهند .

زنداني بودن مردم در اين خانه هاي 30- 40 متري به اندازه كافي ملال آور و افسردگي آفرين است. خانم ها كه بيشتر اوقاتشان در اين قوطي كبريت هاست طبيعتا افسرده ترند

با اىن كارها كه شما مى كنيد ميشه شاد بود تا شخصی ترین امور مردم وارد مىشيد و قانون مىزاريد

بابا من از این شادبودم حداقل ماه رمضون ساعت کاریمون کم میشه میتونم یه خورده استراحت کنم اخه من باچی احساس شادی کنم............از ساعت 8 تا5.20 توی شرکتم بعدش باید برم دنبال بچه م ....وقتی برای شای دارم واقعا....چراحرفای می زنید

جامعه ما یه جامعه مرده و افسرده هست

وقتی از 8 سال سوء مدیریت دولت های نهم و دهم صحبت می شود و امروز میدانیم که چه بی عدالتی هایی شده است، چه دانشجوهایی که حقشان ضایع شد. چه اساتید جوان با استعداد که افراد بی صلاحیت جای آن ها را در دانشگاه ها گرفتند و هیات علمی شدند.چه خانواده هایی که ایران را دوست داشتند و مجبور به ترک وطن شدندو هم آن ها که رفتند و هم آن ها که ماندند همه غمگین هستند.سخن از زن ها نیست همه غمگینند. همه مغبون اند

چرا باید شاد باشند؟ به چی دلخوش کنند؟ مشکلات خانمها در جامعه 10 برابر مردها هست

منظور از شادی چیه ؟
ماشین چند صد میلیونی و خونه ی آنچنانی و درآمد میلیاردی و بزن و بکوب و ...
یا شادی یعنی زندگی شیرین در کنار خانواده با آرامش!

گزارش و تحلیل بسیار جالبی بود. ولی باید مشخص شود که کدام طبقه اجتماعی بیش از همه شاد نیستند؟ مشکل مردم کشور عدم رضایتمندی از آنچه خداوند مقدر کرده می باشد. نیازهای مادی هر چقدر تامین شود باز هم نیازهای جدیدی آشکار می شود که انتها ندارد. پس باید به رضای خداوند راضی شد.