باید چند نکته رو درنظر داشته باشیم:
1-بزرگترین ضرباتی که به فوتبال ایران وارد شده از عدم ثبات مربیان بوده. کی توی این15سال اخیر یک مربی در ایران بیش از5سال مونده.
2- تا زمانی که فوتبال ما فقط مثل لایه ای نازک باشه که فقط ظاهرش رو بشه فوتبال نامید به جایی نمی رسیم
یعنی تا زمانی که تیم های پایه ما حرفی برای گفتن ندارند فوتبال ما هم حرف چندانی نداره
تازمانی که شکل فوتبال بگونه ای است که همه می خوان بدون برنامه ریزی منابع چه مالی و چه انسانی فقط به پول فکر کنند نتیجه نمی گیریم
3- تا زمانی که هیاهو وجوسازی در فوتبال مازیاد هست نمیشه انتظار خاصی داشت
4-چیزی که مشخصا مادر اون ضعف عمیقی داریم برنامه ریزیه یعنی مشخص نیست ما چه هدفی برای سال آینده وسال های آینده داریم چه گام هایی می خواهیم برداریم چه بازی هایی پیش بینی کردیم
اصلا هدفی مشخص نکردیم که چطور میتونیم با برنامه ریزی به ودرآمد زایی به منابع مالی مورد نیاز فوتبال برسیم
5-یکی دیگر از ضعف های فوتبال ما اینه که مربیان ما کمتر تلاش می کنند دوره های مربی گری روز دنیا رو ببینند علم فوتبال علمی پویاست ودر اون افرادی حرف اول رو میزنند که ایده های نو داشته باشند البته هستند مربیانی که با علم روز آشنایی دارند
6- همدلی به جای تقابل نیاز اساسی فوتبال ایران
و خیلی چیز های دیگر
در کل باید از عملکرد تیم ملی بسیار راضی باشیم باوجود ضعف در بازیکن سازی نتایج قابل قبولی گرفتیم

در ایران رفتن به جام جهانی مانند این است که به دنبال هواپیمای جام بدوی به آن برسی وقتی به مقصد رسیدی به جای ایجاد آمادگی کردن در خود بشینی و فقط فکر کنی و در هنگام نتیجه گرفتن از خود انتظار قهرمانی داشته باشی هرچند که نتایج خوبی در این دوره گرفتیم