فقط دونفر از آنها که یکیشان هم ایرانی نبود معاینات و دقت بیشتری به خرج دادند.بخاطر این یه جمله ما ایرانی جماعت باید عرق شرم بریزیم.
داستان مادر ما هم همین بود که بیچاره فوت کرد هر وقت من به یادش می افتم اشک در چشمانم جمع می شود الان هم که این کامنت را برای شما تایپ می کنم گریه ..................................... 
سلام، من حال این مادرو می فهمم چون خودم یه بچه دارم فقط یه پسر که انشاءالله خدا حفظش کنه. داغ فرزند سخته مخصوصاً اگه یه دونه باشه. کوتاهی دردرمان مریض کمترازقتل عمدنیست.پزشکان عزیز خداراحاضر وناظر بر کار خودبدانیدچون بادرمان بیمار خوشحالی رو به او وخونوادش هدیه میکنید. خدا رحمتش کنهواقعا قانونی نیست که پزشکان رو مجاب به دقت در کار و یا بازخواست برای چنین کارهایی کنه. همه میدونن وقتی کسی میخواد بره اتاق عمل یه رضایت نامه ازش میگیرن که دیگه نتونه کاری کنه
سلامت روانی و جسمی ایشان به شدت روبه زوال است. مردم اصلا از شرایط تیم پزشکی و حجم کار و فشار کاری آنها خبر ندارند. کسی از کمبود امکانات و منابع مالی و حجم بالای بیماران و نبود پزشک اطلاعی ندارد. فقط مردم طرف خود را می بینند. من شرایط بیماران را درک می کنم. اما آیا کسی از طرف جامعه پزشکی (به خصوص رزیدنت ها و اینترن ها) که در بیمارستان های دولتی بار اصلی مداوای بیماران را برعهده دارند و حقوق بسیار ناچیز (زیر 800 هزار تومان) دریافت می کنند و تعداد کشیک های آنها 24 ساعته در هر روز است خبر دارد. همسر بنده هر ماه 6 بار 48 ساعت بی خوابی مطلق همراه با عمل های سنگین و دوندگی های بسیار و حتی 83 ساعت بیداری با 8 ساعت خواب منقطع را تجربه می کند. آیا کسی از این ماجراها خبر دارد؟!