ناشناس
| 
۱۷:۱۴ - ۱۳۸۷/۱۲/۲۵
پاسخ
در بعضی از کشورها واقعا" اگر سفیر نداشتیم خیالمان راحت بود وحداقل می گفتیم سفیر که نداریم مثل آقای آصفی در امارات که اگر نبود همین مصداق را داشت چون بود و نبودش برای ایرانی ها فرقی ندارد. 
مشکل زبان است. ما سفرایی داریم که یک کلمه زبان آن کشور را بلد نیستند. 
واقعا دنبال مقصر مي گرديد؟ مقصر انهايي هستند كه از رياست فقط به داشتن آن مينازند نه انجام درست تكاليف. مشكل اينه كه فقط به رياست فكر مي كنند نه به بار سنگيني كه بر دوش انها گذاشته شده. در وزارت خارجه از هر كس بپرسيد خواهيد شنيد كه امور به حال خود رها شده و نه انگار كه اينجا يك وزارت خونه است. يك اقايي كه به مقام عالي وزارت مي رسه، بايد اينقدر جرات داشته باشه كه اجازه نده حتي رئيس جمهور در امور تخصصي آنجا دخالت كنه. اما ما وزارت خارجه ايها متاسفيم براي خودمون كه برخي افراد فقط بدليل روابط خانوادگي كه داشتند و بدون هيچ گونه تجربه اي به مقامات بسيار بالاي بخشهاي تخصصي بين المللي گماشته شده اند و در عوض افراد بسيار با تجربه اي كه نياز به ذكر نامشون نيست رو خونه نشين كردند. اي اقايان و اي دلسوزان لطفا پيام من رو بنويسيد. بعنوان يك وزارت خارجه اي ميگم كه سفراي دوست و فاميلي وزارت خارجه هر كاري كه دلشون مي خواد مي كنند و هيچ كس نيست كه پاسخگو باشه. همه خوابند كه دوستان كارشون رو بكنند. بايد بطور جدي كاري براي دستگاه سياست خارجي انجام داد.
درجاهايي كه سفير داريم ، مگر چه اتفاقي افتاده ، كه حالا در جايي كه سفير نداريم مشكل داشته باشيم . برخي جاها اگر سفير نداشته باشيم كارها درست تر پيش مي رود. بعنوان مثال شما به استراليا نگاه كنيد . 
در مالزی هم یکسال سفیر نبود امورات فراتر از سفارت اداره می شد اما اکنون...!!!! با سلام ، مگر در آن کشورهائی که سفیر داریم چه گلی به جمال ملت ایران زده اند مثل امارات گه هرچه به حرمتی و بی احترامی هست به ملت ایران روا می کنند .؟ 
از مزاياي توسعه روابط خارجي همين بس كه رئيس مجلس مي توانند در يك كشور اروپايي سفير ايران را از جلسه بيرون نمايند به هر حال قدرت در اين است كه هر كدام از قوا براي خود اجلالي داشته باشند و در هر دوره اي سياستي و در هر دولتي شگردي اصلا اينگونه بودن چه اشكالي دارد ؟ فعلا كه همه ساكت هستند چه بهتر