سلام با اينكه ميدونم مثل هميشه انعكاس نميدين! ولي بازم بگم خوبه ، من هم مثل اون برادرمون فرزند شهيدم كه از فرزند شهيدي فقط يه سهميه دانشگاه داشتيم كه كاش همونم نبود كه جز عقب موندن از قافله زندگي چيزي برامون نداشت، چند وقت پيش يه قانون خوب براي صاحب خانه شدن ايثارگران تو ادارمون پيدا كردم و فوري به رييس مدير كل بنياد شهيد استانمون اطلاع دادم مي دونيد چي گفت : اين قانون كه قبلا هم بوده ، باورتون ميشه اين شد جواب ما به جاي اينكه پيگير اين قانون بشه فقط به فكر حفظ ميز خودشه ولي خوب زياد سخت نگيرين زندگي صد سال اولش سخته! 
سلام بنده نبز از جنس اين عزيزان هسنم راستش جايي كه من كار ميكنم بنده بعنوان كوچكترين ايثارگر ان سازمان هستم من 13 ساله بودم كه در جبهه غرب در سال 66 مجروح شدم باور كنيد يك رئيسي دارم نه تنها به اين چيزها احترامي نمي ذاره بلكه درهمه موارد منو تحريم كرده اصلا به من اجازه اضافه كار نميده درصورتي كه بقبه همكاران همه ازادند كارانه من كه دست اين هميشه نصف ميشه به بهانه هاي محتلف وهزاران ظلم ديگه به كجا بايد پناه ببرم به مدير بالاتر بگم منو متهم ميكنه حالا هم منو تهديد به اخراج كردن ميكنه اي كسانيكه اين همه از از ما گفتيد بيايد واز ما حمايت كنيد .
با سلام من كاملا مشكلات اين عزيز را درك مي كنم چون خودم نيز با اين عزيز همدرد مي باشم مشكلات ما فراتر از اين صحبت هايي است كه شد يكمقدار آن جامعه است كه همه اش م گويند شما سهميه داشتيد به شما مدرك مفتي مي دهند خدا مي داند من با معدل 18.25از دانشگاه فارغ التحصيل شده ام
ليكن امان از حرف مردم ، مادرم از همين حرف ها و مشكلات طاقت فرادر زندگي در سال 1378دق كرد و در يك سكته مغزي عمرش را داد به شما و من تنها ماندم و يك خواهر و يك برادر كوچك تر ازخودم ، با زحمت تمام و مشكلات زياد آنها را بزرگ كردم با اينكه خودم نيز بچه بودم با حقوق بنياد مي بايست پول كرايه خانه و... را نيز مي دادم واقعه دوران سختي بود بنيادنيز آن چندان توجهي به ما نمي كرد القصه با تمام اين مشكلات دوران سخت گذشت تا با زحمت و با مدرك فوق ليسانس از داشگاه تهران و با معدل 18.25توانستم بعد از 6ماه كاري گيرم بيايد ليكن بعد از 2سال بخاطر انقلاب با مدير متظاهر و دين فروشم بحثم شد و يك هفته بعد حكم اخراجم را روي ميز كارم ديدم بعد از آن هرقدر به ارگان هاي نظارتي مراجعه نمودم نه تنها از من حمايت نكردند بلكه مي گفتند آقا بيكاري با او بحث كردي ول كن آقا ديگر از جنگ و انقلاب گذشته در هر حال اكنون هنوز بعد از 2سال بيكارم وزندگي ام در آستانه جدايي قرارگرفته است ديگر خسته شده ام
به اون برادري كه از قانون حرف زده بود بايد گفت كدام جوان 22 ساله اي است كه نياز به كمك نداشته باشد الان فوق ليسا نسها و..... بيكار هستند يعني فرزند كسي كه براي ناموس من و شما جان خود را داده با يد شب را در خيابان و پارك بگذراند واقعا شرم بر ما باد آنوقت بعضي ها توي اين مملكت شعار حمايت از جنگ و شهدا و... را ميدهند و زير سايه سر اين عزيزان ميلياردر شده اند و پست و مسئوليت هم دارن . چطور قانون براي آنان اجرا نميشود..... 
عزيز دلم مطمئن باش بيش از 90 درصد فرزندان شهدا اوضاعي آشفته تر از وضع تو در دل دارند و همه را به روز حساب و خدا واگذار كرده اند، چي بايد گفت كه مسئولان با شعارهاي كذب و تو خالي همه مردم را هم به شهيد و شهادت و خانواده شهيد بدبين كرده اند و مطمئن باش 90 درصد فرزندان شهدا از اينكه در محل كار و تحصيل و زندگي از اينكه ديگران متوجه شوند كه انها به اين قشر تعلق دارند هراس دارند. خدا از باعث و باني بوجود آوردن اين شرايط نگذرد به حق سوز دل تك تك همه اين عزيران. برادر من قبل از اينكه بدنيا بياد پدرش در سال 60 در منطقه چزابه با اصابت گلوله شهيد شده بود . و بنا به همه مشكلات موجود نتونست دانشگاه رو ادامه بده و مثل ما سه تاي ديگه كه 2 تامون دكتري و يكيمون فوق ليسانس هستيم باشه اما الان بيكاره و هيچ كس هم پاسخگوي شرايطش نيست و با داشتن همسر هنوز هم بايد تنها غمخوارش همون مادر زجر كشيده باشه كه لقمه اش را با اون و همسرش تقسيم كنه. همه را به خدا واگذار كنيم بهتره. همين کاربر عزیزی که از پدر ارتشی ات نوشتی ، من هم پدرم از غائله کردستان تا یکسال بعد از قطعنامه در مناطق جنگی غرب و جنوب بود و بارها جراحت برداشت و بر اثر همین جراحات چند ماه قبل درگذشت ولی حتی هزینه های پزشکی اش را با حقوق بازنشستگی ارتش داد و حاضر نشد ... افسوس که از این دسته انسانها چه بسیار می شناسم و شاید همین هم آلام مرا در کنار مزارش در قطعه متوفی های عادی کمی التیام می بخشد . فعلا صرف با شهداي گمنام است كه هيچ بازمانده اي ندارند - برد تبليغاتش هم خيلي بيشتره منم فرزند شهیدم. البته ازون شهیدای خاص! فکر نکن که فقط به تو بدی شده، نه بدتر از اینها سر ما اومده و برایمان خواهد آمد ولی ما حرمت داریم و نباید دردمون رو به همه بگیم، اصلا کسی در این مملکت لایق شنیدن حرفهای ما نیست، شاید به خاطر این باشه در موقعیت ما نیستند تا بگیم و بفهمند.ای وای بر ما که آنقدر فشارها بر ما زیاد شده که دیگه تحمل نگهداری اونها رو نداریم و از شدت درد مجبور به بروز آنها میشویم.
من از تمام خانواده های معظم تقاضا دارم این مسائل را بیان نکنید تا در کنار دیگر اهانتها، صفت بدبختی بیچارگی رو هم مجبور به یدک کشیدنش باشیم.
الهم عجل لولیک الحجة بن الحسن
اگر شما مسئولین بداد دل این فرزندان شهدا نرسید پس کی باید برسد؟!متأسفم باید برید بمیرید!