خیلی از مردم که ثبت نام کردند دلیشان این بود ما هرچه صرفه جویی کنیم بودجه های مملکت می رود در مصر و یمن و سوریه و بحرین و ...هزینه می شود و چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است در جائیکه دختران این مملکت برای تأمین زندگی در کشورهای عربی خودفروشی می کنند و دولت های وقت بجای ایجاد کار یا گداپروری می کنند یا پول مملکت را صرف مردم کشورهای دیگر می نمایند توقع دارید از یارانه ها صرفنظر شود. اصل بر این است که به هیچ کس یارانه تعلق نگیرد مگر نیازمندی که توان کار ندارد وظیفه دولت ایجاد اشتغال است نه گداپروری و تن پروری!

وقتی سخن گوی نظامیان مصاحبه می کند و می گوید هیچ یک از نظامیان ثبت نام برای یارانه نکنند ما خودمان همه را یکجا ثبت نام می کنیم می خواهم بدانم یعنی سرهنگها و سرلشکر ها و سردارها هم نیازمند یارانه هستند؟ مخابراتیها ، نفتیها ، گازیها ، مجلسیها ، اینها چطور؟ آقای دولت قبل از همه باید از دولت و حکومتیها باید شروع کرد بعد از مردم کوچه و بازار خواهش نمود.

علت عدم انصراف از دریافت یارانه واضح است عجیب است که کارشناسان و مسئولان خود را به تغافل می زنند " علت این است که در سال های گذشته فساد اقتصادی به اوج خود رسیده و هر روز خبر می رسد چند هزار میلیارد اختلاس شده و رانت خواری شده و مردم فکر کردندکه این پول ها به سرنوشت پول های قبلی دچار می شود دولت اگر می خواهد اعتماد مردم را جلب کند باید درصد بالایی از توان اجرایی خود را صرف متوقف کردن فساد مالی و اقتصادی کند تا سایر امور اصلاح و مردم دوباره به سیستم اعتماد کنند فقط کافی است ظرف مدت مشخصی تعدادی از این افراد را شناسایی و پول ها را برگردانند و افراد فاسد را نیز معرفی کنند

آقاي زيبا كلام چند پوست خربزه درشت زير پاي رفيقت، روحاني است كه خودش هم به آن ها مي لفزايد:
1- آن موضوع توزيع سبد كالا كه عذر خواهي هم اثر نبخشيد و مردم علنا داد مي زدند احمدي نژاد برگردد
2- اين قضيه يارانه ها كه نمي خواهد قانون را اجرا كند.
3- اين دو مرحله افزايش حقوق شاغلين كه به قيمت نارضايتي ميليون ها نفر بازنشسته و افراد تحت پوشش آن ها فقط مي خواهد شاغلين را راضي كند
4- اين هم شعار هايي كه داد و نمي تواند اندكي را هم عملي نمايد و اميد كجاست؟

تا زمانی که حکومت ،مردم را به دو گروه خودی و غیر خودی تقسیم کرده و همه امکانات و فرصتها را برای اقلیت خودی آزاد و راحت و برای بقیه مشکل و صعب العبور می کند ،رانت خواری وجود دارد و بی اعتمادی مردم به کل نظام هم کماکان ادامه خواهد داشت

واقعیت این است که مملکت داری اداب و هنر دارد و کار بلد میخواد متاسفانه تا حالا اینگونه نبوده باید کسانی اداره مملکتو در دست بگیرند که کار بلد باشند پاسخگو باشند از دل مردم باشند این راهی که مملکت داره میره به ناکجا آباده

در هنگامه غصه خوردن، هميشه گفتن‌ها و گفتن‌های مکرر است. از یک سو وجود یک فرد یا یک طبقه رانت خوار در جامعه ایرانی که راه‌شان به همه جا باز است و همه در‌ها به روی آنان گشوده است و در مقابل آن خیل عظیم جوانانی که راه‌شان از هر جهت بسته است؛ یکی از بی‌سرانجامی در وطن سودای مهاجرت دارد، یکی برای امرار معاش خانواده تن فروشی می‌کند، یکی سرمایه اندکش را برای واردات اجناس درجه چندم حراج کرده و اجناس روی دستش مانده و دیگری شب و روز التماس می‌کند تا موعد چک پنج میلیونی که کشیده را به هر نحوی شده عقب بیاندازد. این غصه، در جامعه ایرانی مکرر است. سالهاست که همه هم این جوانان مستاصل وطن را می‌بینیم و هم این طبقه رانت خوار را. سالهاست که از این غصه می‌گوییم و می‌گوییم، اما نه جوان ایرانی حال و روز بهتری پیدا کرده است و نه طیف رانت خواران نفتی و غیر نفتی عده و عده یشان کم شده است. فقط رانت خواران به تناسب تغییر قدرت، جایگاه‌شان تغییر کرده است و هنرمند‌ترین آنان البته، با تغییر قدرت‌ها هم از جایشان تکان نخورد ه‌اند. استوار همچون کوه ایستاده‌اند و می‌خورند؛ رانت را می‌گویم. بیت المال را. دسترنج ملت رنج کشیده را و جوانان حسرت کشیده را. سال هاست این غصه را مکرر می‌کنیم و هیچ اتفاق تازه‌ای هم نمی‌افتد. فقط تعداد جوانانی که راه‌شان به همه جا بسته است همچنان زیاد می‌شود و رانت خواران همچنان به آنان می‌خندند.
سالهاست داریم همین جور زندگی می‌کنیم و دارند همین جور می‌میرند!
سالهاست كه با نگفتن‌هایمان اسطوره‌های این ملت را به فراموشی سپرده ايم. آنقدر از چمران‌ها و وصالی‌ها نگفته‌ایم که حتی آنان که می‌دانند و می‌شناسد آنان را، فراموششان کرده‌اند. آنقدر از رنج مردمی چون پاوه و خرمشهر و سوسنگرد و... را نگفته‌ایم که گویی هیچ اتفاقی در تاریخ نزدیک این مملکت نیفتاده است. انگار هر چه بوده، همچون اکنون، آرامش و امنیت بوده است. آنقدر از مردان و زنانی که همه زندگیشان را برای امروز ایرانیان داده‌اند، نگفته‌ایم که گویا هیچوقت چنان انسان‌هایی در میان ما نزیسته‌اند. رنج و درد این مردم را چنان در لای زرورق‌هایی شیک مطرح کرده‌ایم که انگار اصلا حماسه‌ای در میان نبوده است.
همه هنر ما گویا این بود که بگوییم سربازی، رزمنده‌ای تیری خورد و به آرامی بر زمین افتاد و به شهادت رسید. آرام آرام. رزمنده‌ای که درد کشید، جگرش آتش گرفت، خانوده‌ای که برای یک عمر بی‌سرپرست شد و پدر و مادری که ستون فقراتشان شکست و مردمی که... نگفته‌ایم و نمی‌گوییم.
اصلا چه تعداد ما می‌دانیم پاوه کجاست؟ قائله پاوه چه بود و وصالی و چمران که بودند و چه کردند؟ از چمران و همت و باقری نام‌هایی مانده است که بر بزرگ راههای تهران مانده است. آنقدر از دور‌ها و دور‌تر‌ها برایمان گفته‌اند که سی سال پیش خودمان را فراموش کرده‌ایم.
ساختن فخر و اعتبار جوانمردان و جوان زنان ایرانی در سال‌های نه چندان دور در همین بیست یا سی سال گذشته کار سختی است. گفتن از هنر مردان و زنان رنج کشیدهٔ این دیار در آن برهه سختی می‌خواهد و فداکاری. آنان در ويلاهاي شیک نجنگیده‌اند، آنان در گراند هتل نزیسته‌اند. آنان برای این خاک، برای این سرزمین جنگیده‌اند، گلوله خورده اند، جان خود را از دست داده‌اند! اما که می‌داند چگونه؟ چه کسی می‌داند چگونه ایستاده‌اند که نسل بعد آنان بر جا بماند؟ غصه ما از این نگفتن هاست. نگفتن‌هایی که مکرر شده است.
سالهاست داریم همین جور زندگی می‌کنیم و دارند همین جور می‌میرند.

اگراين روش كه هرسال مابياييم وقيمتها را بالاببريم روزي مي رسد كه اگركل حقوق را بدهيم نمي توانيم يك قالب پنير يا دويست گرم گوشت بخريم تاكي اين اقتصاد مريض را تحمل كنيم هركس پشت تريبون مي ره يا دكتره يا مهندس ولي وضعيت كشور هرروز بدترمي شه و...........................................

البته اگر اول متن مینوشتید که گزارش کامل هو موجود است ما مجبور نمیشدیم که یکبار گزارش خلاصه رو بخونیم و یکبار دیگه هم گزارش مفصل رو

حكايت مضمون حكايت پادشاه و درويش است كه پادشاه در مقابلش ايستادو گفت چه آرزو داري و درويش گفت به كناري رو تا آفتاب بر من بتابد.